Author: Flip van der Enden

Sons of Raphael – Yeah Yeah Yeah

De verhalen die over Sons Of Raphael de ronde doen zijn te mooi om waar te zijn. Zo zou het duo het complete opnamebudget van hun debuutalbum op de uitkomst van een basketbalwedstrijd hebben gezet. Hun club won waarna ze de winst besteedden aan een orkest van 35 man. Een ander waarschijnlijk apocrief verhaal is dat ze tijdens de opname van een videoclip in een kapel voor het nummer ‘Eating People’ door een pastor het gebouw zijn uitgezet omdat hij dacht dat ze duivelaanbidders waren. En zo zijn er nog wel meer voorvallen die waar of niet waar in ieder geval illustreren dat Sons Of Rafael niet je zoveelste popduo is.

Lorel en Ronnel Raphael hebben hun jeugd grotendeels doorgebracht in Engelse kostscholen. Hun ouders zouden het te druk hebben gehad met hun werk als theoloog. Ze zouden op een gegeven  moment zo diep in leven en werk van L. Ron Hubbard zijn gedoken dat iedereen dacht dat ze tot de Scientology kerk waren toegetreden, iets wat de broers sterk ontkennen.

Dat het geestelijke leven van hun ouders zijn sporen heeft nagelaten op hun kroost mag je afleiden aan songtitels als ‘He Who Makes The Morning Darkness’, ‘On Dreams That Are Send By God’ en ‘I Sing Songs For The Dead’. Het debuutalbum van  Sons of Raphael  draagt de titel Full-Throated Messianic Homage, vurig messiaans eerbetoon. Vergeleken bij de ideeënwereld van het tweetal is hun muziek relatief orthodox. Net zo orthodox en ook net zo retro, zeg maar als de muziek van acts als Jacco Gardner, Foxygen en MGMT. 

Single Yeah Yeah Yeah is een van de songs waarop het eerder genoemde orkest te horen is. Vanwege Ronnel’s lenige falsetstem heeft het nummer wel iets weg van de Beach-Boys in hun psychedelische periode.  Of je Sons Of Raphael trekt of niet is smaak afhankelijk, dat het een interessant stel is zal niemand ontkennen.

Sharon Van Etten & Angel Olsen – Like I Used To

Gastoptredens zijn aan de orde van de dag. Bekijk willekeurig welke hitlijst en het woord ‘featuring’ danst voor je ogen. Ouderwetse duetten daarentegen zijn vrij zeldzaam. Het muzikale samengaan van Sharon van Etten en Angel Olsen laat horen wat we missen. ‘A match made in heaven’ heet dat in het Engels.

De samenwerking tussen de indie-diva’s lag ook wel voor de hand, ze zijn muzikale familie en er is al jaren sprake van een wederzijdse bewondering. Van een echte ontmoeting was het echter nog nooit gekomen. Het was Sharon die de stoute schoenen aantrok. Ze belde Angel en toen die enthousiast reageerde stuurde ze vrijwel meteen een nummer op waar ze aan bezig was. Anglel dook er gelijk volop in en ‘the rest, as they say is history’.

Like I Used To klinkt precies als je zou verwachten, maar dan nog net iets beter. Het is een ballade van Spectoriaanse proporties. Twee violen erbij en een vergelijking met Meatloaf zou zich hebben opgedrongen. Maar zoals het nu is is het precies goed, bombastisch, maar bevlogen. Voor de gelegenheid heeft producer John Congleton, die eerder met beide dames heeft gewerkt iets van een supergroep weten te charteren, met leden van The War On Drugs, Death Cab For Cutie en Dawes.

We kunnen alleen maar hope dat de dames de smaak te pakken hebben.

Pop Evil – Survivor

Versatile, zo heet het nieuwe alweer zesde studioalbum van het Amerikaanse Pop Evil. De band heeft grofweg twee soorten nummers, dak-eraf rockers en aansteker-ballads beiden gestoken in een glimmend metalen harnas.

Nieuwe single Survivor is een beetje van alle twee wat. Het tempo ligt relatief laag maar het stoerheidsgehalte is daarentegen weer flink hoog. Dat kan ook moeilijk met een trotse tekst als ‘I’m A Survivor”. De potige, meerstemmige leadzang wordt afgewisseld met sterke stukjes gitaarwerk. Halverwege is er een spacey break die ons er aan herinnert dat we in de 21ste eeuw leven en niet in de jaren zeventig/tachtig van de vorige. Versatile is uit.

Phoebe Green – IDK

Phoebe Green houdt de bal hoog. Maakte ze indruk met Reinvent. Opvolger IDK, wat staat voor I Don’t Know is misschien nog sterker. Phoebe’s nieuwe single gaat over apathie,  over het verlammende gevoel dat ze soms krijgt als ze teveel op haar bordje krijgt en dan even niet meer weet wat ze moet doen.

De muziek weerspiegelt de emotie. Je zou IDK kunnen omschrijven als een nerveuze ballad. De nervositeit uit zich in een vrijwel constant aanwezige synthesizer dat een geluid produceert dat nog het meest wegheeft van een mug op oorlogspad. De onrust wordt nog eens extra gevoed door een gitaarbreak die niet had misstaan op een van Bowie’s Berlijn albums.

Dat IDK toch de sfeer van een ballad heeft komt door de lekker loom gezongen refreinen. Kortom alweer een bijzonder plaatje van de 22 jarige indie-diva in spe uit Manchester.

 

Hamish Hawk – Calls To Tiree

Hamish Hawk is een jonge Schotse zanger die niet vies is van een beetje pathetiek. Ondanks het feit dat hij al twee albums op zijn naam staan heeft Hamish nog wel wat terrein te winnen wat bekendheid betreft. Maar wat er nog niet is lijkt in aantocht. Zijn vorige single haalde de playlist van een Amerikaans en een Duits radiostation en zijn nieuwe die van een Nederlandse!

Hawk’s bariton doet wel aan de legendarische Scott Walker denken. Ook fans van Marlon Williams zullen de oren spitsen. Al presenteert Hamish Hawk zich als solo-artiest. Zijn songs schrijft en speelt hij met een vaste band. Die komen vol aan de bak in het slot van Call To Tiree dat bijna ontspoort met zijn wervelende gospelorgel en sterk vervormde gitaar.

Call To Tiree is één van de tien tracks van het binnenkort te verschijnen Heavy Elevator album van Hamish Hawk.

Still Woozy – Kenny

De naam Still Woozy geeft al enigszins aan wat voor muziek we in de kuip hebben. Woozy is dat gevoel dat je krijgt als je teveel feest en te weinig slaapt. Bruuske beweging zijn uit den boze net als harde geluiden. In die toestand is de slaapkamerpop van Still Woozy nog wel te verdragen.

Sven ‘Still Woozy’ Gamsky komt uit Oakland, Californië. Muziek maken doet hij al sinds zijn 13e. Hij heeft hij er ook voor doorgeleerd. Sven heeft een master in klassieke gitaar en een bachelor in elektronische muziek. Voor hij zich terugtrok in zijn bedroom speelde hij in een band, Feed Me Jack met wie hij vier album maakte in de complexe math rock (telrock) stijl. Something completely different dus.

Zoals veel slaapkamerartiesten handelt Still Woozy vooral in losse nummers. Waarom albums maken als Spotify al je nummers netjes in een playlist zet? Inclusief het ultra relaxte Kenny, dat klinkt als een eenmans Beach Boys  telt  ‘This Is Still Woozy’ nu 15 tracks.

Torres – Don’t Go Puttin Wishes In My Head

Vriendin van het station, Torres is nu alweer terug met een poppy, maar pittig werkje over … de liefde natuurlijk!

Don’t Go Puttin Wishes In My Head is de eerste single van het vijfde album van miss Mackenzie Scott. Eigenlijk was het helemaal niet de bedoeling dat de opvolger van net een jaar oude Silver Tongue al zo snel zou verschijnen, maar corona enzo.

In plaats van bij de pakken neer te gaan zitten omdat haar geplande tour moest worden geaborteerd is Torres aan het schrijven geslagen. Haar nieuwe album heeft ze opgenomen in Engeland getogen, in de studio van Rob Ellis, die eerder fraaie resultaten behaalde met o.a. PJ Harvey, Madrugada en Placebo. Het zo goed als af zijnde nieuwe album gaat Thirstier heten.

Torres houdt het tempo er goed in op Don’t Go Puttin Wishes In My Head. De gitaren hebben deels plaats gemaakt voor synths, maar the star of the show is en blijft de zangeres zelf die met haar nieuwe single haar meest hit-potente nummer tot nu toe aflevert.

Shannon & The Clams – Midnight Wine

Niemand die het zo druk heeft als Dan ‘Black Keys’ Auerbach. Niet alleen tekende hij voor de productie van het nieuwe album van blueslegende in spe, Robert Finley, maakte hij van een stapel nagelaten opnames van Tony Joe White een coherent album en produceerde hij de nieuwe plaat van The Black Keys. Ook dook hij de studio in met Shannon & The Clams om te werken aan wat album zes moet gaan worden van de garagepunkclub uit Oakland.

Wat scheelt is dat Dan niet hoeft te reizen. Hij heeft een eigen studio heeft in Nashville. Daar is ook Midnight Wine opgenomen, de eerste single van het Year Of The Spider album (20/8) van Shannon & The Clams.

Het kordate, unisono door Shannon, gitarist Cody en keyboardspeler Will gezongen Midnight Wine is een mid-tempo rocker met een flinke dosis fuzz gitaar en een gorgelend orgeltje. Het thema van het nummer is ‘drugs begin er niet aan’. Deze ervaringsdeskundigen weten waar ze het over hebben.

Horsey & King Krule – Seahorse

Features, gastoptredens zijn in zwang de laatste tijd. In de hitparade, maar ook in indie-land. Dat sommige acts samen sterker zijn kan niet worden ontkent. De combi single van Horsey en King Krule is daar een goed voorbeeld van.

Dat de band uit Londen zuid-oost een keer met de eigenzinnige zanger in zee zou gaan was een kwestie van tijd. Ze trekken al jaren met elkaar op en delen ook regelmatig een tourbus. Daarnaast zit de broer van King Krule in Horsey. Beide acts beoefenen een eigenwijs soort indie; speels en serieus tegelijk met rock als basis, maar niet onbekend met de wereld van beats en samples.

Het gezamenlijk geschreven Seahorse begint dromerig met King Krule in de rol van verteller. Naarmate het nummer vordert verheft hij zijn stem en zwelt ook de muziek aan. Ook de samenwerking van Horsey & King Krule is voor herhaling vatbaar. Voorlopig lijkt het echter bij dit ene nummer te blijven. Seahorse is het sluitstuk van het debuutalbum van Horsey dat in juli wordt verwacht.

Ouzo Bazooka & Yurika Hanashima – I Dream Of Naomi

Ouzo Bazooka neemt alvast een voorschot op de zomer met het vrolijk nostalgische I Dream Of Naomi. De band komt uit Tel Aviv. De zangeres niet, de wieg van Yurika Hanashima plaatsen we in Japan.

Zeker weten doen we dat niet, want Google geeft nul op ieder rekest. Blijkbaar wil miss Hanashima anoniem blijven. De samenwerking van Ouzo Bazooka & Yurika Hanashima kun je filen onder het kopje oriëntaalse surf. Je hoort zo’n lekker gammel sixties orgeltje, in fuzz gedoopte gitaren en de J-popstem van Yurika, die in haar moerstaal zingt. De b-kant is instrumentaal en dus nog surf-achtiger.

Van zowel Ouzo Bazooka als Yurika Hanashima staan meerdere songs online – best goede ook- maar geen een die zo geslaagd is als I Dream Of Naomi. We hopen dan ook op een herhaling.