Personal Trainer – The Loozer

The Loozer is 1 van de 3 nieuwe nummers op  Gazebo, het nieuwe halve album van Personal Trainer. Politics en Muscle Memory verschenen eerder al. We hadden graag een heel album gezien, maar ook hier kunnen we heel goed mee leven.

En liever een EP die helemaal goed is dan een album met zwakken plekken. Aangenaam is ook dat de nummers op Gazebo lekker uiteenlopend zijn, in tempo, energielevel en ook in stijl. Afsluiter The Loozer is een geslaagde slacker-rock variant op de praatpostpunk die momenteel zo welig tiert. Op ¾ ontspoort het nummer een beetje waarna de draad weer met extra verve wordt opgepikt.  

 

EUT – Stuck

Omdat iedereen What Gives You The Kicks, de nieuwe single van EUT draait – en terecht –  dachten wij laat ons eens lekker eigenwijs doen en gewoon een albumtrack pakken. Nou ja gewoon. Stuck is EUT op zijn gekst en dus op zijn best.

Megan zingt een tekst die maakt dat Stuck (st=f) bij de collega’s van de BBC alleen ‘s nachts te horen zal zijn. De rest van de band lijkt te proberen haar uit het lood dan wel aan het lachen te krijgen met een los rockende track waarin van alles gebeurt. De gitaren plagen en zagen, de drummer swingt als een boemeltrein op een bergtraject. Ondertussen staat de bassist bellen te blazen op zijn instrument. Stuck heeft alles in zich om live volledig uit de hand te lopen. Heerlijk!

Het nieuwe tweede album van de EUTS heet Party Time en is uit.

Manchester Orchestra – Bed Head

Met de release van Bed Head doorbreekt Manchester Orchestra een stilte die bijna vijf jaar heeft geduurd. Eventuele klachten over het lange wachten verdwijnen als sneeuw voor de zon na het horen van de nieuwe single.

Door het typische stemgeluid van frontman Andy Hull is Bed Head direct herkenbaar als het werk van Manchester Orchestra, maar de nieuwe single is -om het in Daft Punk termen uit te drukken- harder, better, faster & stronger. Alleen al de drums hebben meer energie dan alle songs op doorbraakalbum A Black Mile To The Surface bij elkaar. En dan overdrijven we nog geen eens zo veel. Ook welkom zijn de synths die een grotere rol spelen dan voorheen. De tekst is als altijd weer serieus. Bed Head gaat over twee vrienden die ieder in hun eigen wereld leven.

De nieuwe single is de opmaat naar de release van album zes van Man-O, The Million Masks Of God. (release 30/4) .

Lord Huron – Not Dead Yet

Een onverwacht nieuw geluid van Lord Huron! Nou ja nieuw. Voor de band van Ben Schneider dan. De stijl van Not Dead Yet is zo oud als de popmuziek zelf; rock ‘n’ roll!

Dat klinkt wat woester dan Not Dead Yet feitelijk is, maar vergeleken met de breed waaierende sfeerrock waarmee Lord Huron zich in de kijker speelde is de nieuwe single toch een pittig plaatje. Of de geest van Elvis ook rondwaart in de andere songs van het nieuwe album weten we natuurlijk pas als de plaat uit is. Wat we nu al wel kunnen vaststellen dat Lord Huron op album 4 wel een een heel verrassend uit de hoek zou kunnen komen. Wanneer de opvolger van Vide Noir wordt gelanceerd is nog onbekend.

We Are The Empty – Show Me The Sky, Show Me The Moon

Ondanks het feit dat We Are The Empty net zijn derde album heeft uitgebracht is er nog maar bar weinig bekend over de band. En dat lijkt precies de bedoeling. Een kort bio op Spotify maakt melding van ‘something of an enigma’. En ‘no one knows who’s behind the mysterious act’.

Dat kan betekenen dat We Are The Empty een project zou kunnen zijn van een stel gerenommeerde muzikanten of dat hier een slimme marketingstrateeg aan het werk is. Hoe dan ook we zullen het met de muziek moeten doen en die is een dikke prima! De band maakt metal van melodieuze soort en heeft een bovengemiddeld goede zanger. Show Me The Sky Show, Me The Moon lijkt wat poppier dan ouder werk, maar heeft zeker zijn bite niet verloren. Het bijbehorende album heet The Ocean en is dus al uit.

Dinosaur Jr. – I Ran Away

Kurt Vile produceerde de nieuwe single van Dinosaur Jr.. Dat werpt de vraag op, is de invloed van de maker van Pretty Pimpin’ te horen? Misschien als je tot aan je oksel in het werk van de band van J Mascis zit, maar voor de latente fans niet echt. Misschien dat de mix iets helderder is en we horen een 12 string gitaar die door Kurt wordt bespeelt, maar maar verder is I Ran Away Dinosaur Jr. ten voeten uit; bibberrock met puntige gitaarsolo’s en die kenmerkende kreunstem van Mascis.

Bedoeling was dat Kurt het hele Dinosaur Jr. nieuwe album zou produceren. Corona stak daar een stokje voor, daarom heeft J in overleg met K zelf maar de puntjes op de i gezet. Het 12e album van Dinosaur Jr., de eerste in vijf jaar heet ‘Sweep Into Space’ en wordt op 30 april verwacht.

Slothrust – Cranium 

Qua klank niet echt een aantrekkelijke naam dat Slothtrust. Vertalen helpt niet echt, sloth betekent luiaard en rust roest. Nu doet een luiaard heel veel of heel weinig eigenlijk maar roesten doet het beest niet. Wel bewegen sommige soorten zo traag dat er mos groeit in hun vacht. Maar genoeg taalkunde en biologie, terug naar de muziek.

Slothrust is niet nieuw, de band bestaat al een jaar of tien en heeft vier albums op voorraad. In 2018 hebben we Double Down van ze gedraaid, een nummer van het nog steeds laatste album van het trio uit Boston. Slothrust is zo’n band die eigenlijk geen band is, maar een verkapt soloproject. Baas van het stel is Leah Wellbaum. Zij schrijft, zingt en speelt gitaar. De carrière van Slothrust zit in de lift, hun meest recente album deed het aanmerkelijk beter dan de voorgangers. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat ze drie jaar aan de opvolger hebben gewerkt. Dat en corona. Veel bekend over het nieuwe album is er nog niet, maar er is een nieuwe single. Dat houdt meestal in dat een nieuw album niet zo lang meer op zich zal laten wachten.

Leah’s Slothrust is een gitaarband van vrij klassieke signatuur, beetje grungy en niet zuinig met solo’s. Het sierlijk rockende Cranium – (kaakloze)schedel betekent dat- duurt een kleine vijf minuten, de eerste helft zingt Leah, in de tweede laat ze haar gitaar spreken. En hoe!

ISLAND – Octopus

ISLAND is een zeer veelbelovende indie-band uit Londen en wel hierom. De band maakt subtiele gitaarliedjes waar geen gram vet aan zit. ISLAND bracht in 2018 een eerste album uit en werkt nu hopelijk aan een opvolger.

Nieuwe single Octopus bevestigt wat we al wisten, dat van die subtiele gitaarliedjes en suggereert dat de band in ronde twee het predikaat veelbelovend gaat vervangen door uitstekend of succesvol of iets in die trant. Eigenlijk heeft de band al redelijk wat succes, de ook door ons gedraaide single The Day I Die schuift richting 10 miljoen plays op Spotify.

Octopus is krap twee en halve minuut, maar heeft alles wat een indie-hit moet hebben, melodie, sound en karakter. Pre-corona stond ISLAND te boek als een van de beste nieuwe live bands van Londen en omstreken. Het laatste woord over de band is dan ook nog niet gevallen.

Ava De Bara – Fame

Als je Fame hoort, de debuutsingle van Ava De Bara weet je dat dit niet het werk van een debutante kan zijn. Daar is het nummer gewoon te goed voor. Van de transcendentale promopraat op de socials wordt je niet veel wijzer, dus is enig googelen geboden.

Zo ontdekten we dat de zo mooi zwoel zingende zangeres Wynnm Murphy heet en nog niet zo heel lang geleden ter wereld kwam ergens in de Amerikaanse woestijnstaat Arizona. Ze woont en werkt alweer een tijd in Amsterdam. En Wynnm is inderdaad geen beginneling. Onder eigen voornaam heeft ze al een flink aantal redelijk succesvolle singles uitgebracht. 

Haar solocarrière is even op een laag pitje gezet nu ze in Marc Graveland en Mario Davidson twee vrij ideale partners heeft gevonden. Helaas hebben we over hen niet veel kunnen vinden. Mario zou de fotograaf en muziekliefhebber kunnen zijn die muziekproducties verzorgt voor modeshows. De naam van co-componist Marc Graveland brengt vooral veel info naar boven over Marc’s uit het gelijknamige dorpje nabij Hilversum. Nergens zie je hun namen in dezelfde zin als die van Wynnm. Behalve dan bij de credits op Spotify.

Hopelijk gaat het trio, dat tekent voor het introverte, zacht swingende Fame (Norah Jones x Air) een samenwerkingsverband aan voor langere tijd. Dan leren we ze vanzelf beter kennen.  

The Weather Station – Parking Lot

Het regent momenteel sterren in het leven van The Weather Station. Er is dit jaar nog geen album uitgekomen dat zo unaniem lovend is ontvangen als ‘Ignorence’, het vijfde album van The Weather Station a.k.a. Tamara Lindeman uit Toronto, Canada. Men prijst haar stem, haar songs, de arrangementen, maar vooral haar teksten. ‘Ignorence’ is een ‘break-up’ album. Het knappe en bijzondere is dat de gefnuikte liefde die Tamara bezingt een half verborgen metafoor is voor de verwoestende manier waarop wij met onze planeet omgaan. Zoals het tussen haar en haar ex noot meer goed lijkt te komen zo dreigt het ook met ons en onze aarde te gaan.

Als Tamara er geen doekjes om had gewonden en zich de mantel van een onheilsprofeet had aangemeten, had waarschijnlijk niemand naar haar geluisterd. Nu ze haar waarschuwing heeft verpakt in intrigerende luisterliedjes in een folky soms jazzy stijl die aan die van landgenote Joni Mitchell doen denken, heeft ze plots een mondiaal publiek dat hopelijk haar boodschap ter harte neemt en verder verspreidt.