Author: Flip van der Enden

Minefield – Home

Allemaal leuk en aardig om als huurmuzikant de globe rond te trekken, maar beter doe je dat natuurlijk met je eigen band. Het kwartet dat rockt onder de naam Minefield heeft het klappen van de zweep geleerd als secondanten van o.a. Gene Simmons, Ace Frehley en Slash & Myles Kennedy.

Nu bepalen Todd Kerns, Brandon Fields, Jeremy Ashbrock en Matt Starr zelf hoe ze klinken. En hoe ze klinken is best bijzonder. Minefield maakt classic rock in en stijl die het midden houdt tussen de potige bluesrock van een band als Free, je weet wel van All Right Now, en de meerstemmige southern rock van een band als Kansas. Je weet wel van Carry On Wayward Sons.

Inderdaad een merkwaardige combi. Maar dat hij werkt maakt Home duidelijk. Minefield is nog een verse band. Home is pas hun tweede single, de opvolger van het niet minder sterke Alone Together. Album wordt medio volgend jaar verwacht.

Dry Cleaning – Scratchcard Lanyard

Punk gedijt het best ten tijde van onrust en rampspoed. Zoals nu ongeveer dus. Verschil tussen de punks van toen en de (post) punks van nu is dat de laatsten literair zijn aangelegd. En ook meer akkoorden kennen dan hun illustere voorgangers. Maar het sentiment is het zelfde net als de drang om ten strijde te trekken. Na shame, Fontaines DC, The Murder Capital, Sports Team, IDLES etc willen we je nu graag voorstellen aan Dry Cleaning.

De band uit Londen bracht vorig jaar in eigen beheer twee EP’s uit, maar is nu toegetreden to de stal van 4AD. Dat maakt ze label-mates van o.a. Daughter, Big Thief en The National. De nieuwe platenbaas had het lumineuze idee om Dry Cleaning te koppelen aan PJ Harvey producer John Parish.

Scratchcard Lanyard (kraskaart sleutelkoord) is de eerste vrucht van deze samenwerking en doet hoop leven. Zangeres of beter vocaliste, want zingen doet ze niet echt, Florence Shaw draagt een tekst voor over hoe frustrerend het wel niet zijn kan je plek te vinden in deze wereld. Daar kan je je ontzettend druk over maken, maar Florence denkt liever aan leuke dingen. In Scratchcard Lanyard somt Florence een aantal zaken op waarin zij kan vluchten als ze daar de behoefte toe voelt. Onderwijl rockt de band er geconcentreerd op los in een donker getinte compositie die glimt als het nachtelijke New York van Lou Reed en David Byrne.

Psychedelic Porn Crumpets – The Terrors

Om The Verve te parafraseren, ‘the drugs do work’ ten huize van de Psychedelic Porn Crumpets. Aan The Terrors te horen heeft de band naast de gebruikelijke geestverruimende middelen ook van de peppillen gesnoept.

‘Now look at them go’ roept iemand voordat het geweld losbarst. Het sein voor de  Australische paddo-rockers om er in volle galop tegen aan te gaan. Op een kleine adempauze na houdt de band het moordende tempo tot het einde toe vol. Blazers lukt het maar net om de band bij te houden. Gitaristen moeten alles op alles zetten om niet uit de bocht te vliegen. Alleen de zanger weet zijn hoofd koel te houden en chaos te voorkomen.

Wilde PPC op voorgaande nummers nog wel eens in het vaarwater van King Gizzard & The Lizard Wizard zitten, op The Terrors gaat de band direct naar de bron, Pink Floyd ten tijde van Syd Barret. Maar dan ‘on speed’ dus.

The Great Communicators – Candle

Na een tijd op drift te zijn geweest hebben The Great Communicators nu hun draai weer gevonden. Er waren wat strubbelingen op het personele en label-front, maar met komst van een nieuwe sparringpartner voor voorman Arend Dijkstra is de band weer op volle oorlogssterkte. De nieuwe Great Communicator is Linda van Leeuwen. Linda kennen we als drummer van Bombay (Show Pig), stille kracht achter Sue The Night en zangeres in het orkest van Thijs Boontjes. Hoezo veelzijdig?  

The Great Communicators werden een paar jaar geleden ingehaald als Het Volgende Grote Ding van de Nederlandse indie-scene. Candle laat horen dat uitstel geen afstel hoeft te betekenen.

Een rotsvaste beat en een lekker gitaarloopje vormen het decor van een muzikale krachtmeting die eindigt in harmonie. 

The Clockworks – Enough Is Never Enough

De (post/neo) punk golf is nog lang niet ten einde. Er komen steeds weer nieuwe bands bovendrijven terwijl het succes van aanstichters als Fontaines D.C. en The Murder Capital etc nog meer muzikanten zal inspireren maatschappelijk commentaar te leveren in puntige gitaarsongs.

The Clockworks komen uit het Ierse Galway. De band heeft dit jaar al vier singles uitgebracht. Songs met aansprekende titel als Can I Speak With The Manager? en The Future Is Not What It Was. De titel van hun nieuwe single, Enough Is Never Enough doet denken aan James Bond, maar dat zal door het woord Enough komen.

De openingsfrase van Enough Is Never Enough luidt; ‘It Was A Tuesday and It Was Bleak’. Wat volgt is een verhaal over de verworpenen der aarde, bezien vanuit verschillend perspectief. Wat zanger-tekstdichter James McGregor misschien mist in zangtechniek compenseert hij ruimschoots met taalvaardigheid.

The Clockworks zitten op het nieuwe label van Alan McGee, een Schotse muziekondernemer die in de geschiedenisboeken staat vermeldt als ontdekker van o.a. The Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine en Oasis.

Altin Gün – Ordunun Dereleri

Voor hun nieuwe single is Altin Gün weer diep in de nalatenschap gedoken van de Anatolische rockscene van de vorige eeuw. Dit keer heeft de band een nummer afgestoft dat zou oud is dat niemand meer weet wie de componist is. Een zogenaamde traditional.

Op de streamingsdiensten staan dan ook tientallen versies van Ordunun Dereleri. Maar geen een die klinkt als de interpretatie van de Amsterdammers. Altin Gün heeft zich het volksliedje toegeëigend door het in een retro elektronisch jasje te steken, een gedurfd maar geslaagd experiment. Ordunun Dereleri is ook het bewijs dat de werkzaamheden zijn begonnen aan wat album 3 gaat worden van Altin Gün. Werktitel is Yol.

Ella Grace – I Wonder 

Ella Grace Denton is een meid met een missie; de wereld een betere plek maken voor iedereen en voor vrouwen in het bijzonder. Ella is reislustig. Ze doet verslag van haar avonturen, aangevuld met meningen en mijmeringen op de diverse social media. Op Instagram zijn er ruim 175.000 mensen die haar volgen. Je zou Ella een influencer kunnen noemen, maar dan op het spirituele vlak.

Ondertussen maakt ze ook muziek, mooie muziek. I Wonder gaat over de liefde. Ella droomde van huisje boompje beestje te gaan met haar in Australische geliefde. Maar corona gooide roet in het eten. De fysieke afstand werd een emotionele kloof. Wat rest is weemoed en verdriet.

Het zijdezachte en honingzoete I Wonder biedt troost.  De begeleiding is minimaal, maar modern. Ella zingt zacht en sensueel. Haar stem vult het stereobeeld. Dat er onder het gladde oppervlak nog wel wat onverwerkte emoties sluimeren blijkt uit de korte, maar krachtige gitaarsolo. Die stopt voor de climax is bereikt.

Bijzondere plaat van een bijzonder mens.

Popwarmer: Alfie Templeman – Shady

Eigenlijk hadden we Alfie Templeman al naar Pinguin Pop doorverwezen, maar nieuwe single Shady (Popwarmer op Pop deze week) is zo aanstekelijk dat we het niet kunnen laten hem ook op Pinguin Indie te gaan draaien.

Er zit ook net genoeg gitaar in Shady om niet al te zeer uit de toon te vallen. Met zijn 17 jaar mogen we Alfie wel een wonderkind noemen. Terwijl het gros van zijn tijdgenoten zit te gamen speelt Alfie gitaar en schrijft hij liedjes. 15 was hij toen hij zijn eerste nummer online zette. 16 toen hij zijn debuutalbum uitbracht. Begin dit jaar verscheen een EP en daarna nog twee nieuwe singles.

Zat Alfie in het begin in zijn eentje te pielen, tegenwoordig kan hij een beroep doen op een team geestverwanten. Voor Shady riep hij bijvoorbeeld de hulp in van Tom McFarland van de band Jungle. Samen brouwden ze een nummer dat je deze bizarre tijden voor heel even (2.55) doet vergeten.

Within Temptation – The Purge

Je zou denken dan Within Temptation na 23 jaar heel hard aan de weg timmeren wel enige tekenen van sleetsheid zou vertonen. Absoluut niet dus. Nieuwe single The Purge laat horen dat het heilige vuur in de band nog onverminderd fel brandt.

Ook maakt The Purge duidelijk wie ook al weer de symfonische metal op de kaart heeft gezet. Heel vaak gaan anderen met de eer strijken, maar Within Temptation wordt internationaal erkent als pioniers van het genre. Een uitpuilende prijzenkast en paspoorten vol stempels vormen het tastbare bewijs van de mondiale erkenning.

Normaal betekent een nieuwe single ook een nieuw album. Maar nu even niet. Liever dan te wachten tot ze een heel album bij elkaar hebben geschreven, waar al snel een paar jaar overheen gaat, serveert men de nieuwe muziek nu in single porties. The Purge is de tweede, eerder dit jaar verscheen Entertain You. Over de volgende single wil de band nog niks kwijt. Zo blijft er toch nog iets om naar uit te kijken. 

Caro – Closet Lunatic

Caro‘s Closet Lunatic is een sluiphit. De single kwam drie jaar geleden uit en is onlangs zonder noemenswaardige promotie de mijlpaal van een miljoen aantal plays gepasseerd op Spotify.

Caro heeft nog meer singles uitgebracht. Die doen het ook helemaal niet slecht. Maar Closet Lunatic is de hit. Dat beseft de band nu ook. Dus hebben ze een radiovriendelijke edit uitgebracht met een gekuiste tekst en een kortere speelduur met als gevolg dat je Closet Lunatic overal opduiken. Ook hier in Pinguin-landia. Uiteraard draaien wij de lange versie.

Caro komt uit Leeds, Engeland. Het trio maakt intelligente indie met een flinke scheut elektronica. Je hoort wel gitaren in Closet Lunatic, maar die zijn meestal zo vervormd dat ze klinken als een synthesizer. Mede door de synthetische sound en hoge stemgeluid van frontman Adam Pardey plaatsen we Caro in dezelfde hoek als Alt-J en Django Django. De fraaie samenzang en ruwe randjes bezorgen de band een eigen geluid.

Op 4 december verschijnt Caro’s debuutalbum, Burrows. Een release die zeer zeker niet onopgemerkt zal blijven.