Author: Flip van der Enden

Oscar Lang – Antidote To Being Bored

Oscar Lang is pas 20. Toch bracht hij eerder dit jaar al zijn derde album uit en staat er alweer een nieuwe EP op stapel. De kwantiteit van Lang’s output gaat gelukkig niet ten koste van de kwaliteit. Ook zijn zijn songs opvallend gevarieerd.

Nieuwe single Antidote To Being Bored heeft een klassieke Britpop geur. De gebroeders Gallagher zouden er hun neus niet voor ophalen. De tekst gaat over liefde ten tijde van Corona. Oscar’s vaccin tegen verveling is zijn vriendin.

De  jonge Brit denkt vooruit. Hij heeft Antidote To Being Bored geschreven op stadion-formaat, groots en meeslepend. Het is niet ondenkbaar dat hij -als de coronacrisis voorbij is- zo succesvol is, dat hij stadions kan vullen. Hij is alvast begonnen met het schrijven van passend repertoire.  

Antidote To Being Bored, het titelnummer van zijn nieuwe EP -die op vier december uitkomt- is zijn eerste, geslaagde poging.

Fleur – La Tribu Des Trompettes

Fleur is de nom de plume van Floor Elman. Fleur maakt Franstalige popmuziek in een stijl die in de popencyclopedie staat vermeld onder de Y van Yé Yé.

De naam is een verfransing van Yeah, het woord dat The Beatles zo’n zevenentwintig keer zingen in She Loves You. Yé Yé stamt dus uit de jaren zestig. De naïeve stijl werd meestal, maar niet exclusief beoefend door meisjes. Yé Yé was consumptiepop bij uitstek, maar heeft de tand des tijds wonderwel doorstaan. Bekende namen in het genre zijn Francoise Hardy, France Gall en Jacqueline Taïeb. De roemruchte Serge Gainsbourg was een van de belangrijkste leveranciers van liedjes.

Fleur heeft haar debuutalbum gemaakt met Dave von Raven en Arjen Spies van The Kik, twee heren die zijn gespecialiseerd in jaren zestig muziek, met name de (zo goed als) drugs-loze periode van voor 1966. Fleur‘s songs klinken tres authentiek, maar zijn zeker geen pastiches, laat staan parodieën. De nummers getuigen van liefde voor muziek en de periode, die zich in geval van onze favoriet La Tribu Des Trompettes ook niet beperkt tot Frankrijk.  Je hoort ook de invloed van Joe Meek, een Britse producer die al vroeg in de jaren zestig in de weer was met elektronische instrumenten. De venijnige gitaarsolo in La Tribu Des Trompettes is weer van alle tijden.  

Retro heeft zelden zo tijdloos geklonken.

Sophia Kennedy – Orange Tic Tac

Sophia Kennedy is een Duits-Amerikaanse multi-instrumentaliste. Sophia is is gespecialiseerd in het maken van ongrijpbare plaatjes, een mix van pop electronica en jazz.

Avant pop is de term ze zelf hanteert. Avant wordt meestal gevolgd door het woord garde en niet door pop. Als er iets niet avant garde is dan is het wel pop.  Op Orange Tic Tac valt het avant dan ook wel mee.

Sophie’s nieuwe single is een zwierige track me een productie die zowel spacey als spooky is. Sophie heeft een krachtige stem, maar houdt zich in. Het ritme wiegt als een wals, maar net als je je laat meevoeren houdt het nummer onverwachts op. Balen, want je had nog wel even door willen wiegen.

Orange Tic Tac, dat overigens echt schijnt te bestaan is het eerste nummer van wat de opvolger moet gaan worden van Sophie’s langspeel debuut uit  2017.

Jane Weaver – Revolution Of Super Visions

Jane Weaver staat alweer zo’n vijftien jaar garant voor eigenzinnige, niet zelden onvoorspelbare, maar immer boeiende muziek. Erg bekend is ze er niet mee geworden, maar de fans die ze heeft, raakt ze nooit meer kwijt.

Onze kennismaking met de Engelse alleskunner was twee geleden met het nummer The Architect, dat maandenlang door de Graadmeter heeft gezworven.

Revolution Of Super Visions is een new waverig nummer met een Afro beat a la Taling Heads. Het instrumentarium is weer grotendeels elektronisch. Jane’s zang is, zeker in de refreinen flink poppy en brengt Prince in herinnering.

Jane’s teksten zitten net zo vol ideeën als haar composities. In Revolution Of Super Visions spreekt ze de hoop uit dat het eens een keer afgelopen is met dat macho gedrag van sommige wereldleiders (talking tot you Tump).  Jane’s nieuwe album gaat Flock heten en staat voor 5 maart.

MorMor – Don’t Cry

Fans van MorMor (Seth Nyquist) weten dat het enige dat ze van hun held kunnen verwachten het onverwachte is. De Canadese omnivoor scoorde met een stel hoog gezongen ballads. Maar hij heeft ook een paar Prince achtige rockers op zijn conto en aantal nummers waar geen enkel etiket op blijft plakken.

Nieuwe single Don’t Cry is weer anders. Mormor‘s tiende single is ‘not a love song’ zingt hij, maar wat dan wel? Met zijn gefluisterde zang en mistige koortjes is Don’t Cry best wel spooky. Een snelle beat contrasteert met de trage zanglijn. Die wordt vlak voor het slot onderbroken door een stem die uit een diepe put lijkt te komen. Of uit een paralel universum. Zoals gezegd een spooky, nummer maar wel weer erg goed. 

Banji – Listen

In den beginne was er Radio Eliza. Om nooit opgehelderde redenen hield die band na vier singles op te bestaan. Het zelfde gold voor PALMSY dat deels uit de zelfde bandleden bestond en er al na één EP mee nokte. 

Uit de as beider bands is nu Banji gerezen. Laten we hopen dat Banji wel een lang leven beschoren is. Debuutsingle Listen belooft namelijk nogal wat.

Listen is een grabbelton aan stijlen en geluiden. In aanleg is Banji een gitaarband, maar er wordt ook geflirt met rap, pop en r&b. Ook wat songstructuur betreft denkt Banji buiten de box.

Nu maar hopen dat ze lang genoeg bij elkaar blijven voor een album. Of drie.

Stereotypical Working Class – Soon I Will

Stereotypical Working Class is een metal-achtige band uit het Franse Lyon. De eerste steen werd gelegd in 1999, maar het heeft de nodige mutaties geduurd voordat de band de huidige sterkte bereikte.

We schrijven metal-achtige omdat de band hard rockt, maar niet extreem. Zoals je uit de naam kunt opmaken gaan hun teksten ook niet over bloemetjes en bijtjes en ook niet  over doem en verderfenis. De band heeft een sociaal geweten, en het hart op de juiste plek.

Vanwege de taalbarrière -ons Frans is pas comme il faut- kunnen we niet vertellen waarom de band er zes jaar over hun nieuwe album heeft gedaan. Wel weten we dat dat nieuwe album Célestepol heet en vorige week is uitgekomen. Célestepol is album numero sept van Murdock, Christophe, Martin en Bertrand. 

Coach Party – Really OK On My Own

Als iemand zegt dat hij, of in geval van Coach Party zij het best wel rooit in zijn eentje, weet je dat het meestal niet zo is. De zogenaamd zorgeloze dame in kwestie is Jess Eastwood. Ze is de aanvoerster van Coach Party, een circa twee jaar oude band van het eiland Wight.

Coach Party maakt vrolijk stemmende pretpop naar model van de pre-disco Blondie en met een Brits accent. Fuzzy indie is hun eigen omschrijving.

Really OK On My Own is een van de sterkere staaltjes van de half vrouwelijke en half mannelijke band, die nu zo’n nummertje of tien uithebben. Waaronder een cover van Clairo’s Bags. Coach Party staat onder contract bij Chess Club Records van Juliette Jackson van Te Big Moon. Daarmee verkeert de band in het goede gezelschap van o.a. Phoebe Green, Sundera Karma en Alfie Templeman.

Personal Trainer – Politics

De nieuwe, vijfde single van Personal Trainer begint met een basloopje dat sterk doet denken aan Under Pressure, de muzikale flirt van Queen en David Bowie.

Terwijl de bas lekker doorloopt, neemt de rest van de band een afslag naar bekender terrein, dat van de gecontroleerde chaos. Langzaam duiken er steeds meer instrumenten op in de mix. Ook de koortjes worden met smaak en beleid geïntroduceerd. De uitkomst is een supersterke single, die zeker tegen het einde aan prime time Herman Brood doet denken.

Politics is in alle opzichten een stap voorwaarts voor Personal Trainer. Een beter nummer, betere productie en een uitstekende performance. Wilde de band in vorige nummers nog wel eens als een kluit pupillen met zijn allen achter de bal aan rennen. Nu is er sprake van een prima spelverdeling.

De gezelligheidsclub voor loslopend talent uit de Amsterdams ondergrondse  heeft de potentie om door te dringen tot de eredivisie. Misschien moet aanvoerder Willem Smit (Canshaker Pi) eens vaste contract gaan overwegen.

Foo Fighters – Shame Shame

Foo Fighters is terug van maar heel even weggeweest. Hun laatste album is weliswaar dik drie jaar oud. Maar in de tussentijd heeft de band de fans verwend met een hele serie archiefopnamen.

In februari volgend jaar verschijnt het negende studio album van de band van Dave Grohl. De plaat gaat Medicine At Midnight heten en is volgens Dave anders dan de voorgangers, donkerder vooral.

Shame Shame laat horen wat hij bedoelt. De nieuwe single is spannend, hypnotisch. Een beetje funky ook met een hortende drumpartij die het hele nummer door gaat. Een bescheiden bas en staccato strijkers zorgen voor wat kleuring. Verder blijft het vrij leeg. Pas halverwege het nummer slaan de gitaren aan. Aan Dave’s stem herken je de Foo Fighters. Zijn uithalen doen denken aan zijn oude baas.

Het klopt dus wel wat Dave zegt Shame Shame is duister en zeker geen herhaling van zetten. Dat is goed om te horen, letterlijk en figuurlijk.