Author: Flip van der Enden

Black Foxxes – Drug Holiday

Het Britse Black Foxxes opereert in het grensgebied tussen metal en indie. Soms zoals in het recente Badlands slaat de balans door naar de heavy kant, maar op Drug Holiday is hij precies goed.

Om het in meteorologische termen zeggen; Drug Holiday klinkt als een  regenbui die elk moment in volle hevigheid kan losbarsten. Maar uiteindelijk houden we het droog. Juist die dreiging maakt de nieuwe single van het trio tot een song die opvalt en indruk maakt.

Black Foxxes is nooit de leukste thuis geweest, maar afgaande op de drie tot nu toe verschenen singles wordt het later deze maand te verschijnen derde album van de band een donkere affaire. Er is ook wel reden om somber te zijn voor bandleider Mark Holley. Die zag zich gedwongen om na de desertie van zijn ritmesectie op reset te drukken.

Maar zoals een bekende Amsterdamse filosoof ooit zei, alle nadeel heb ze voordeel. Black Foxxes 2.0 klinkt gretig en indringend en zeer overtuigend.

Tim Heidecker – Fear Of Death

Tim Heidecker is een Amerikaanse komiek, acteur, regisseur, podcaster en part-time muzikant. Hier zegt zijn naam niet zoveel, maar in de V.S. heeft hij heel wat lachers op zijn hand dankzij de comedyshows die hij daar maakt als helft van het duo Tim & Eric.

Van een komiek zou je misschien verwachten dat hij zijn muziek ook luchtig benadert. Maar dat is geenszins het geval. Fear Of Death Is Keeping Me Alive is het refrein van het op single verschenen titelnummer van zijn laatste album. Spitsvondig, maar daarom niet minder serieus.

Heidecker speelt ook ‘a mean guitar’ om het met Chuck Berry te zeggen. De stijl waarin Heidecker zijn doodsangst uit, is een rock gospel variant van Americana. Fear Of Death doet wel Eric Clapton doet denken, maar dan met meer pit dan de oude gitaargod in jaren heeft getoond. Het Fear Of Death staat online en bevat 12 sterke tracks, waaronder een fraai duet met Weyes Blood. 

Hachiku – I’ll Probably Asleep

Hachiku is het alias van Anika Ostendorf, een van oorsprong Duitse artieste die via Londen in Melbourne terecht is gekomen. Bedoeling was dat ze in Australië haar studie biologie zou voortzetten. Maar die is een beetje in het gedrang gekomen door haar ontluikende loopbaan als muzikante.

Debet aan de wending die haar leven heeft genomen is een bijbaantje bij het Australische Milk! Records. Een van de acts op het label is Courtney Barnett met wie Hachiku wel enige raakvlakken vertoont. Maar ook weer niet heel veel.

Hachiku‘s songs zijn over het algemeen een stuk dromeriger, als in dreampop. Haar eerste singles, waaronder een cover van Nena’s 99 Luftballons klinken als typische slaapkamer producties; krakkemikkig, maar charmant. Inmiddels is Hachiku een band begonnen en constateren we een gigantische sprong voorwaarts.

I’ll Probably Asleep heeft de charme van haar thuisprobeerseltjes, maar klinkt volwassen, oorspronkelijk en zelfverzekerd. Of Anika haar studie moet afmaken, moet ze zelf weten, maar we hopen vurig dat ze voorlopig nog even in Australië blijft hangen.

You Me At Six – Beautiful Way

You Me At Six opent het nieuwe jachtseizoen met een volbloedige rocksong. Beautiful Way is een uitstekende manier om aan te kondigen dat er een nieuw album zit aan te komen.

Dat wordt alweer langspeler nummer 7 van de Britten, die al sinds 2009 garant staan voor energieke en  melodieuze metal. Dat er een opvolger zou komen van IV heeft even op losse schroeven gestaan. Drie van de vijf bandleden heeft recentelijk in een scheiding gelegen en was zich er dus van bewust dat er aan alles een einde kan komen. Zelfs aan zaken die voor de gemaakt leken voor de eeuwigheid.

Kortom de fut was er  uit. Een laatste album zat er nog wel in, maar daarna zouden de wel zien. Zanger Josh Franceschi wilde graag dat You Me At Six er met een knal uit zou gaan. Nou dat is gelukt! De band is zelfs zo tevreden over SUCKAPUNCH dat al het gepraat over stoppen voorlopig is verstomd. Nu staan ze te popelen om weer op tournee te gaan en de nieuwe songs live uit te voeren. Het hernieuwde enthousiasme is goed af te horen aan Beautiful Way. Het nieuwe album verschijnt begin 2021.

Baba Stiltz – Running To Chad

Een nieuwe naam in Pinguinlandia! Baba Stiltz is een 26 jarige Zweed met een verleden in de dance en hip hop. Hij heeft een EDM album op zijn naam staan en beats geleverd aan verschillende rappers waaronder de niet onbekende Yung Lean.

Op zijn eerste release in twee jaar tapt Baba echter uit een heel ander vaatje. De beats beu is hij nu toegetreden tot de wondere wereld van de lo fi indiepop. Had hij eerder moeten doen denk je als je Running To Chad hoort.

Aan de piepjes en leuke synth-lijntjes herken je zijn dance verleden, maar het is de elektrische gitaar waarmee Baba nu kleur bekent. Het tempo ligt hoog, toch is Running To Chad een super relaxed nummer. Baba is geen geweldige zanger, maar heeft een fijne stem. Je kunt er op dansen, maar een dj zal het nummer niet snel in zijn of haar set opnemen. Tenzij het na sluitingstijd is. Het zijn deze tegenstrijdigheden die Running To Chad tot een opvallend nummer maken. En een veelbelovend debuut van Baba Stiltz nieuwe stijl.

 

All Them Witches – The Children of Coyote Woman

De naam All Them Witches doet herrie vermoeden, maar dat is maar schijn. De band uit uit Nashville Tennessee rockt op bescheiden wijze en ook nog een op een manier die past bij hun zuidelijke wortels. American Gothic wordt hun soort rootsy rock wel genoemd, een duistere vorm van Americana met echo’s van swamprock, delta blues en voodoo-rituelen. Zelf voeren ze vroege Black Sabbath en de oude Dr John op als ijkpunten.

Er waren eerst vier maar nu drie heksen. Die hebben sinds 2012 al acht albums uit de puntmuts getoverd. Waaronder een live-plaat die is opgenomen in Brussel. The Children Of Coyote Woman is terug te vinden op het eerder dit jaar uitgekomen Nothing As The Ideal album en lijkt te zijn geïnspireerd door een oude Indiaans volksverhaal. Eerder al bracht All Them Witches een track uit met de titel, The Marriage Of Coyote Woman. Zowel de leadzang als de drums hebben iets inheems Amerikaans, een lonesome slidegitaar vervolmaakt de spooky sfeer.

Voor de liefhebbers van o.a. Jason Isbell, My Morning Jacket en ook (de oude) Highly Suspect.

HEALTH – CYBERPUNK 2.0.2.0

HEALTH is een noise-rockband die herrie produceert met synthesizers en andere elektronische apparatuur in plaats van de binnen het genre gangbare gitaren. In hun muziek herken je dan ook eerder de invloed van Depeche Mode en New Order dan van Slayer en Metallica. Toch zijn hun songs vaak net zo hard, dreigend en donker. En even ongeschikt voor dansfeesten.

De eerste kreet slaakte de club uit L.A. in 2007. Vorig jaar verscheen hun meest recente langspeler, Vol 4… Slaves of Fear geheten, een titel uit de categorie sprekende boekdelen. Ook duikt de naam HEALTH regelmatig op in soundtracks van games.

Naast hun reguliere releases heeft HEALTH de laatste paar jaar ook aan een serie singles gewerkt met gastacts als Soccer Mommy, Youth Code en rapper JPEGMAFFIA. Die ‘duetten’ verschijnen op 11 oktober op een album met de titel Disco 4. (Disco 1 t/m 3 bevatten remixen). CYBERPUNK 2.0.2.0. is de enige track op het album zonder inbreng van derden.

De nieuwe HEALTH single is een industriële synthi-rocktrack die zo lijkt weggelopen uit de soundtrack van een apocalyptische science fiction film. Derhalve is ook CYBERPUNK 2.0.2.0. een titel uit de categorie sprekende boekdelen.  

Still Corners – The Last Exit

Twee jaar geleden kregen Tessa Murray en Greg Hughes a.k.a. Still Corners eindelijk loon naar werken. Hun derde album werd dankzij sfeervolle en tijdloze songs als Black Lagoon en oud IJsbreker The Message een doorslaggevend succes.

Het Britse duo heeft in alle rust kunnen werken aan een opvolger, die begin volgend jaar uitgaat komen onder de titel The Last Exit. De als single vooruitgestuurde titeltrack doet precies wat hij moet doen, smaken naar meer. Tessa’s stem herken je meteen. Toch is The Last Exit geen reprise van de sound van het succesvolle Slow Air album.

Afgaande op de nieuwe single krijgt het vijfde album van Still Corners een meer akoestisch karakter. Wel zijn de songs weer beeldend en uitermate sfeervol. Met zijn hippische tempo en de subtiele accordeon heeft The last Exit wel iets van een song uit een Western. Een slotscène bijvoorbeeld waarin de held van het verhaal langaam opgaat in een zonsondergang. 

Steven Wilson – EMINENT SLEAZE

EMINENT SLEAZE is de tweede track van het aanstaande nieuwe album van Steven Wilson. Met zijn grote productie, uitgebreide arrangementen, talloze tempowisselingen en prominente leadzang klinkt de opvolger van Personal Shopper als een track uit een rockopera. Dat gaat een stevige zit worden, Future Bites, het nieuwe album van de voormalige voorman van Porcupine Tree.

Maar we hadden het niet anders willen hebben. Muzikanten als Wilson die zich geen zier aantrekken van wat hip of gangbaar is, maar onverdroten hun eigen muzikale wereld creëren zijn een schaars goed in deze op consumptie gerichte tijd.

En daarmee hebben we gelijk het thema te pakken van het nieuwe epos van de progressief rockende Brit. In interviews laat Wilson doorschemeren dat hij wel weet wel dat ook hij de wereld niet gaat veranderen. Maar dat belet hem niet om toch een poging te doen, zijn zegje te zeggen. Dat wordt gewaardeerd. Net als zijn muziek.

Porridge Radio – 7 Seconds

Wie nog twijfelt aan de ophanden zijnde doorbraak van Porridge Radio moet eens goed naar 7 Seconds luisteren. Het liefst een paar keer. De nieuwe single van de band uit Brighton is namelijk het schoolvoorbeeld van een groeidiamant.

7 Seconds is Porridge Radio op zijn toegankelijkst. De zang van Dana Margolin wil nog wel eens een nerveus ticje vertonen. Ze heeft wel iets weg van van Sinead O’Connor.  Maar daarvan is op 7 Seconds nauwelijks sprake. De nieuwe single is een robuuste popsong met een sterke synthesizer riff, overtuigende leadzang en karakteristieke koortjes.

Of er ook een nieuw album in het vat zit is nog niet bekend. 7 Seconds is wel de eerste nieuwe muziek van Miss Margolin en haar bandlangers sinds de release van hun tweede album eerder dit jaar. Afgezien dan van hun gelegenheidsduet met Lala Lala.