Flip van der Enden, auteur op Pinguin Radio

Vancouver Sleep Clinic – Middle Of Nowhere

Technisch biologisch kan het natuurlijk niet, maar stel dat Ben Howard en Bon Iver een kindje hadden gemaakt. Dan had hij waarschijnlijk net zo geklonken als Tim Bettinson van Vancouver Sleep Clinic. Bettinson komt (uiteraard) niet uit het Canadese Vancouver, maar uit een andere voormalige Britse kolonie, Australië. Uit Brisbane om precies te zijn.

Hij is oprichter en enig permanent lid van Vancouver Sleep Clinic. Bettinson is opvallend actief, sinds hij in 2013 met de Clinic begon is er geen jaar geweest waarin hij niks uitbracht. Zijn handelsmerk is zijn fraaie falset, zijn kracht het schrijven, produceren en uitvoeren van humane elektrosongs. Middle Of Nowhere is een mooi voorbeeld van het soort ontspannende (weg)droompop waarin Vancouver Sleep Clinic is gespecialiseerd. Muziek als valium, een probaat middel om deze hectische tijd door te komen. En vrij verkrijgbaar.

Budderside – Zen

Een van de laatste daden van Lemmy was het tekenen van de Amerikaanse band Budderside op zijn Motörhead label. Jammer genoeg is de legendarisch rocker niet meer onder ons dus moeten we ergens anders zijn met klachten over gehoorbeschadiging, het aantasten van goede zeden en het op de korrel nemen van de eeuwenoude Japanse beschaving.

Budderside is vier jaar uit de running geweest. Bandbaas Patrick Stone had wat personele problemen op te lossen. Die zijn nu de wereld uit zodat er niets meer in de weg staat van zijn plannen om de boel eens lekker op te fokken. Het strak rockende Zen is vooruit gestuurd als plaagstoot en wegbereider voor de release van het tien tracks tellende tweede album van de slopers uit L.A. De plaat heeft als titel Spiritual Violence meegekregen en zal naar verwachting vanaf 26 maart fysiek verkrijgbaar zijn bij de betere dealers en te streamen via de daartoe aangewezen kanalen.

Courting – Popshop!

Popshop! is single 4 van Courting uit Liverpool. De band komt uit de punkhoek. De eerste drie single zijn boos, rammelend en luidruchtig zoals hun voorgangers uit de late jaren zeventig plachten te klinken. Popshop! klinkt minder ruw en met zijn ‘spoken word ‘zang ook een stuk eigentijdser.

Parlando punk is onze koosnaam voor de muziek van literair aangelegde (post) punkers. Popshop! gaat over de muziekindustrie en het dilemma van indie-muzikanten; gaan we voor de kunst of voor het grote geld? Het is een vraag doe ook de oude punks bezig hield. De stroming ontstond mede als reactie op mainstream bands die in de succesval waren getrapt en sterk gehecht raakten aan hun villa’s en dikke auto’s.

Courting suggereert voor de kunst te kiezen, maar zolang de band niet is doorgebroken is de vraag retorisch. The Sex Pistols gooien er om ideologische redenen al na één album het bijltje er bij neer. Maar omdat de kinderen van Rotten & co ook wilden studeren ging de band in 1996 nog een keer op wereldtournee. Artistiek een aanfluiting, commercieel een verstandige zet. En het is natuurlijk best punk om niet te doen wat je fans verwachten.

Het is dus erg interessant om Courting te volgen en te kijken wat zij doen als Mammon, de god van het geld hen lokt. Dat er ooit een moment van verleiding komt is zeker niet uitgesloten. Zoals Popshop! laat horen is er zeker talent in de band.

Razz – 1969-Conrad

1969-Conrad is een lekker weinig aan de hand gitaarplaatje van een band waarvan wij nog niet eerder hebben gehoord, maar thuis in Duitsland al best beroemd is. Dat mag ook wel na twee albums en acht jaar.

Razz komt oorspronkelijk uit Emsland, een deelstaat die grenst aan Groningen en Drenthe. De band heeft echter een nieuw thuis gevonden in Berlijn, een dynamischere omgeving dan het platte land.

Waar de Razz mannen over zingen in 1969-Conrad is vrij vaag. De titel komt niet in de tekst voor, maar het nummer lijkt aanklacht tegen de media en de leugens en het nepnieuws die ze verspreiden. 1969-Conrad is de eerste release van Razz in drie jaar. Origineel is niet het woord om de nieuwe single te omschrijven, lekker wel.

Nick Hakim – QADIR (extended)

We hebben Nick Hakim‘s QADIR begin dit jaar al op de playlist gehad, maar dan in de korte versie. Op Nick’s nieuwste album, WILL THIS MAKE GOOD staat een uitvoering van 7 ½ minuut. Maar nu heeft hij een nog langere versie het licht doen zien. De extended version van QADIR is nog eens vier minuten langer. Dat zijn jaren zeventig lengtes.

Maar het nummer kan het hebben. Nick gaat voor de bezwering, hoe langer QADIR duurt hoe dieper de roes. Daarnaast komt er steeds een stemmetje of een instrument bij zodat de aandacht niet verslapt. Vol wordt het echter nergens. Mocht je een etiket op QADIR willen plakken zou Afrikaanse indie gospel een goede zijn. Als inspirator is Prince een serieuze kandidaat. QADIR is een ode aan een vriend van Nick, die twee jaar geleden op 25 jarige leeftijd kwam te overlijden.

Nick Hakim is een import New Yorker. Zijn moeder komt uit Chili, zijn vader uit Peru. Zijn oeuvre omvat een paar EP’s en twee albums. Vrijwel al zijn songs zijn stemmig en traag van tempo. Maar geen zo lang als QADIR.

Courting – Popshop!

Popshop! Is pas de vierde single van Courting uit Liverpool. De band komt uit de punkhoek. De eerste drie single zijn boos, rammelend en luidruchtig zoals hun voorgangers uit de late jaren zeventig plachten te klinken. Popshop! klinkt minder ruw en met zijn ‘spoken word ‘zang ook een stuk eigentijdser dan bijvoorbeeld vorige single ‘David Byrne’s Badside’.

Parlando punk is onze koosnaam voor de muziek van literair aangelegde (post) punkers. Popshop! gaat over de muziekindustrie en het dilemma van muzikanten; gaan we voor de kunst of voor het grote geld? Het is een vraag doe ook de oude punks bezig hield. De stroming ontstond mede als reactie op mainstream bands die in de succesval waren getrapt en sterk gehecht raakten aan hun villa’s en dikke auto’s.

El Fatso – Touch Base

El Fatso is een Rotterdamse rockband die nu zo’n jaar of drie-vier aan de weg timmert. De Fatso’s prediken het evangelie van de elektrische gitaar. Inmiddels heeft de band er maar liefst drie in de opstelling.

Op de singles die El Fatso in 2019 uitbracht ligt de invloed van Josh Homme nog aan de oppervlakte. De nummers die dit jaar verschenen hebben al meer een eigen draai. Wat El Fatso tot meer maakt dan de zoveelste zweet & bierband is de tactiek van verkeerde been. Vrijwel elke song heeft een break of een wending die je niet ziet aankomen.

Nieuwe single Touch Base heeft een southern rock flavor, denk pre-disco ZZ Top. Of om er een eigentijdse band bij te slepen, een corpulente Rolling Coastal Blackout Fever. De gitaristen gaan lekker los in een ongenadig swingende song vol ritmische surprises. Wat ons betreft mag El Fatso dit spoor nog wel even blijven volgen.

Matty – Do You Love Me?

Matty is de roepnaam van Mathew Tavares, een ingezeten van Mississauga in het Canadese Ontario. Echt belletjes rinkelen doet zijn naam misschien niet, maar dat komt vooral omdat hij zich meestal op de achtergrond ophoudt. En in kringen die vaak buiten de Pinguin-boot vallen.

Zo is hij initiatiefnemer van het door kenners en collega’s zeer gewaardeerde BADBADNOTGOOD, een band die lijnen trekt tussen jazz en hip hop. Alt auteur-producer is Matty de man die je moet hebben als je jonge latina’s aan een internationaal carrière wilt helpen. Hij heeft een niet onaanzienlijke rol gespeeld in het cross-over succes van o.a. de Cubaanse zangeres Camilla Cabello, neo-flamenco ster Rosalía en de Colombiaanse popdiva Kali Uchis. Plus een hele stoet succesvolle rappers.

Als Matty het helemaal alleen voor het zeggen heeft, maakt hij zacht swingende wegdroompop. Beach Boys meets Radiohead-achtige (f)luistersongs, sfeervol en subtiel, klein en ingetogen.

Do You Love Me? is de zeer veelbelovende wegbereider van Matty‘s derde solo-album. Meer songs van dit kaliber en hij kan fluiten naar zijn cult-status.

Cleopatrick – GOOD GRIEF

Cleopatrick is een fel rockend duo dat zich geen reet aantrekt van genregrenzen. Ze gooien (skate) punk, pop en old school hard-rock in de blender, zetten die op standje drie doen er voor de goede orde nog wat hip hopkruiden bij en serveren de boel met een riff waarmee je hardhouten planken kunt doorzagen.

GOOD GRIEF is een mooi voorbeeld van de hi-energy rock stijl van het Canadese duo.

Ian Frazer en Luke Grunz zijn al sinds hun vierde boezemvrienden. Muziek maken doen ze sinds 2015. Ze komen wat dat betreft dus nog maar net kijken. Een album is er dan ook nog niet. Wel een klein dozijn smeulende rocktracks die de boys al heel veel fans heeft opgeleverd plus vergelijkingen met eigentijdse collega’s als Highly Suspect, Palaye Royale en Des Rocks.

File under veelbelovend.

La Femme – Disconnexion

We eindigen een raar jaar met een passende IJsbreker, de nieuwe single van La Femme. Disconnexion is een retro-futuristisch disconummer met een filosofische monoloog van een zeer rapide van tongriem gesneden monsieur, een banjo break en engelachtige achtergrondzang. Die hemelse vocalen doen sterk denken aan oude Amerikaanse kerstfilms waarin na anderhalf uur ellende er toch nog een happy end volgde. Enfin, een raar plaatje, maar très jolie.

We hebben eerder musique gedraaid van de band uit het Zuid-Franse Biarritz, het new waverige Nous Etions Deux en het punky Tatiana. Très divers dus dat La Femme en très populair ook ici en En France. We kijken dan ook reikhalzend uit naar album numero trois van La Femme, waarvan Disconnexion een voorbode lijkt te zijn.