Author: Flip van der Enden

Willie J Healey – Lovelawn

Met een titel als 666 Kill verwacht je metal van het meest duivelse soort. Maar nee. 666 Kill is de titel van het nieuwe mini-album van Willie J Healey, misschien wel de meest relaxte singer-songwriter die ooit op deze aardkloot heeft rondgehuppeld.

Het woord chill schiet te kort om de uiterst ontspannen muziek van de 23 jarige Brit te omschrijven. Het tempo van Willie’s songs ligt lager dan dat van de gemiddelde hartslag. Hij zingt op een fluistertoon terwijl zijn band  onder invloed van valium lijkt. En toch vervelen zijn liedjes geen seconde. Neem zijn nieuwe single, Lovelawn is een lied van liefdesverdriet met de sfeer van een dagje op het water, maar aan de einder komen de donkere wolken al opzetten. Willie ziet de bui echt wel hangen en weet dat het waarschijnlijk nooit meer goed komt tussen hem en zijn ex. De instrumentatie is minimaal, maar het effect, nog eens versterkt door een verdubbeling van Willie’s stem is maximaal. All is not well in Willie’s wereld, maar hij houdt zich goed. 

666 Kill is de opvolger van Willie’s debuutalbum, People And Their Dogs dat vorig jaar is verschenen. Momenteel trekt hij door Engeland als voorprogramma van de luidruchtige punkband Slaves, een wonderlijke combinatie.

Republican Hair – Fuck A Bomb

Republican Hair is de band van Luke Dick, een wat je noemt kleurrijk figuur. Dick bracht een groot deel van zijn jeugd door in een striptent in Oklahoma waar zijn moeder werkte, sinds haar 15e.

Hij heeft gewerkt als leraar filosofie, bas gespeeld in een metal band en een klein fortuin verdiend als professioneel songschrijver in Nashville. Op dit moment legt hij de laatste hand aan een documentaire over The Red Dog, de beruchte bar waar zijn moeder haar brood verdiende. De muziek voor de docu schrijft Dick samen met Dan Auerbach van The Black Keys. Misschien iets voor de IDFA volgend jaar? Sinds een paar jaar maakt de inmiddels 39 jarige doener furore met Republican Hair, een band die net zo onconventioneel is als de naam. Je zou denken dat de bandnaam een verwijzing is naar Trump en zijn oranje coupe, maar volgens Dick heeft hij de naam gekozen gewoon omdat het lekker bekt.

Republican Hair trekt zich geen reet aan van regels of muzikale wetten. De band kan binnen één songs van funk naar metal hoppen en van pop naar country. Dick doet ook graag aan name dropping. De debuutsingle van Republican Hair heet Miss Prince, een soort van liefdesliedje waarin Dick tegen zijn ex zegt, ik mis je maar niet zoals ik Prince mis om vervolgens allemaal songtitels van Prince op te noemen. In het recente Fuck A Bomb zingt Dick, ‘Why Be A Killer, when You Can Be Steve Miller and Fly Like A Eagle’.

Fuck A Bomb begint met een quote van John F. Kennedy, ‘What kind of peace do I mean and what kind of peace do we seek?’ Daarna volgt een sluipende start stopsong met een vette country twang in de rockende gitaren en ontpopt het nummer zich als een camoufleerde protestsong met een boodschap, die je zou kunnen samenvatten als ‘make music not war’. Misschien is de naam toch niet zo maar gekozen.

Ex:Re – Romance

Ex:Re is de naam van het solo-project van Elena Tonra, de geestelijk moeder van Daughter. Romance is de eerste single van een album dat eveneens Ex:Re heet en afgelopen vrijdag is verschenen.

Het grote zo niet enige verschil van Elana met en zonder band is dat de gitaren zijn vervangen door keyboards. Verder is Romance net zo introspectief, mooi en weemoedig als de deunen van Daughter.

Dat Elana toch de behoefte voelde om buiten de band om te werken heeft alles te maken met haar persoonlijke situatie. Ze is herstellende van een gebroken relatie. Ze noemt haar debuut als Ex:Re dan ook een ‘break-up record’. De naam Ex:Re, dat je uitspreekt uit X-Ray, röntgenstraal verwijst naar de blik die Elana je gunt op haar ziel.

Er bestaan twee versies van Romance, de oorspronkelijke van een kleine zeven en een een radio-edit van iets meer dan vier minuten. Wij draaien uiteraard de lange versie, want een talent als Elena Tonra moet je niet onderbreken, zeker niet als ze het achterste van haar tong laat horen.

Indian Askin – Keep It To Myself

Indian Askin gaat ons binnenkort trakteren op een nieuw album, de opvolger van Sea Of Ethenol uit 2016. Er zijn nu vier voorproefjes verschenen, die onze trek hebben aangewakkerd tot een flinke honger. 

Hoofdstuk twee van de Indians Askin story gaat ‘Another Round’ heten en op 25 januari uitkomen. De wat fantasieloze album titelt maskeert de flair en ideeënrijkdom, die de nieuwe tracks uitstralen.

Ook op Keep It To Myself rockt Indian Askin weer net iets slimmer dan het gros van de bands die het bier en bands-circuit bevolken. De nieuwe single is een traag opbouwende rocksong met een drassige spanning en een ontlading in de vorm van een refrein dat zo uit het Nirvana songbook lijkt te komen. Noem het polderswamp noem het nedergrunge, wat het is, is headbangmuziek voor mensen met hersens.

LIVEDATA: 21/2/19 Het Paard, Den Haag. 22/2/19 Rotown, Rotterdam. 23/2/19 Oefenbunker, Landgraaf. 1/3/19 Ekko, Utrecht. 9/3/19 Merleyn, Nijmegen. 14/3/19 Bitterzoet, Amsterdam. 15/3/19 Effenaar, Eindhoven. 16/3/19 Metropool, Hengelo.

Isaac Gracie – Broken Wheel

Isaac Gracie werd twee jaar geleden binnengehaald als een van de betere discipelen van Jeff Buckley. Die fase is hij inmiddels al lang en breed ontgroeid.

De 22 jarige Brit zingt nog steeds de sterren van de hemel op een manier die doet denken aan zijn oude held, maar hij schrijft tegenwoordig songs, die staan als een huis. Niks ten nadele van Jeff, maar hij was een singer en geen songwriters. Isaac is dus wel van beide markten thuis. Het soort songs dat hij schrijft is traditioneel en ambachtelijk met een duidelijke muzikale en dramatische ontwikkeling. De onderscheidende factor is de kracht van zijn melodieën. Waarschijnlijk zingt niemand ze zo mooi en met zoveel gevoel als de auteur, maar je kunt er gif op innemen dat er binnenkort de eerste covers van zijn songs zullen verschijnen. Zijn fans zijn al zover, zie Youtube.

Broken Wheel is een track van het eerder dit jaar verschenen debuutalbum van de singer-songwriter uit Londen, die behalve zijn stem en talent ook nog eens zijn uiterlijk meeheeft. Net als Jeff trouwens.

Within Temptation – Raise Your Banner

Ons land staat bekend om zijn internationaal vermaarde dj’s, maar voordat de knoppendraaiers en plaatjesdraaiers de nationale driekleur lieten wapperen in verre oorden, waren het de symfonische metalbands, ook wel gothic rockbands genoemd, die Hollands Glorie vertegenwoordigden.

Je zou zelfs zover kunnen gaan en zeggen dat symfonische metal een Nederlandse uitvinding is. De band die als eerste patent heeft gevraagd en gekregen is Within Temptation.

Het tekent de status van de band rond Sharon den Adel dat ze na een vier jaar durende stilte hun rentree maakten in een bomvolle AFAS Live, ons allergrootste binnenpodium. Het super succesvolle optreden van Within Temptation in de hoofdstad was het startschot van een nieuwe zegetocht, als onderdeel waarvan nu een gloednieuwe single is verschenen.

Raise Your Banner is de voorbode van het strijdlustig getitelde nieuwe album ‘Resist’, dat begin februari volgt. Muzikaal gezien biedt Raise Your Banner niet veel nieuws onder de zon, maar wat schijnt die zon weer heerlijk fel!

De band neemt gelukkig ook alle tijd om te shinen. Raise Your Banner biedt vijf minuut plus vol gierende gitaren, spooky cello’s, daverende drums, donkere bassen en boven alles uit regeert de Koningin van de Nacht, Sharon den Adel, met gruntende assistentie van de Zweedse metalman Anders Fridén.  Within Temptation heef tussen neus en lippen door laten weten best wel op Pinkpop 2019 te willen staan. Jan Smeets zal wel gek zijn als hij nee zegt! 

The Vaccines – All My Friends Are Falling In Love

All My Friends Are Falling In Love is een fase voor ‘All My Friends Are  Getting Children’. Zo gaan die dingen, The Vaccines zijn ook de jongsten niet meer. Voorman Justin Young is eerder dit jaar de 30 gepasseerd en dan zit je in de leeftijdscategorie dat de geboortekaartjes binnenstromen.

Acht jaar geleden debuteerde The Vaccines met een knal. Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra) introduceerde de Britse band als jong, luid en voor de duvel niet bang. Op de vier albums die volgden, bleven het tempo en het energiepeil onveranderd hoog. En zo zal het nog wel even blijven. De beschouwende titel ten spijt is All My Friends Are Falling In Love  weer een beheerste muzikale explosie, een bruisend vuisten in de lucht nummer. Wel is de productie  wat gepolijster dan we van de band gewend zijn. Je ontkomt niet aan de indruk dat All My Friends Are Falling In Love een dikke hit moet worden. De scherpste randjes zijn verdwenen, de lengte van 3 minuut 30 is uiterst radiovriendelijk en het refrein is gesneden op stadion-maat.

De dus niet meer zo jonge honden hebben inmiddels waarschijnlijk ook hypotheken en andere verplichtingen. En misschien zelfs wel plannen voor gezinsuitbreiding. Zo gaan die dingen. 

Panda Bear – Dolphin

Het ritme-instrument op Dolphin is een lekkende kraan. Mensen met een zwakke blaas kunnen de nieuwe single van Panda Bear misschien beter links laten liggen. Voor alle anderen is hij zeer aan te raden.

Grote kans dat je nooit eerder een track hebt gehoord met een druppelbeat. Wij kunnen in ieder geval niet zo snel een andere song bedenken met een hydraulisch ritme. Wie weet dat Panda Bear zich heeft losgeweekt van Animal Collective zal niet echt verbaasd zijn over het ongebruikelijke karakter van Dolphin. Het woord ongewoon schiet te kort om de klankexperimenten van het collectief te omschrijven.

Het is trouwens wel warm water wat er drupt. Dolphin is het muzikale equivalent van een warm bad, dat verder is gevuld met een zacht getik op een hihat, een hint van een synth, een akoestische gitaar en de fijne falsetstem van de zich Panda Bear noemende Noah Lennox, die hier en daar smaakvol wordt uitgerekt met hulp van auto-tune. Bijzonder.

Het is misschien niet eens zo vreemd, dat een muzikant die Noah heet experimenteert met water. Hoe dan ook. Dolphin komt van het nieuwe Panda Bear album dat op 9 februari verschijnen zal. De titel ‘Buoys’, reddingsboeien duidt op meer waterige werkjes. 

BEA1991 – v4

BEA1991 is een Amsterdamse singer-computermuziekkante, die vier jaar geleden voor het eerst van zich liet horen. Haar vroege tracks genereerden een golf aandacht, hier en in Engeland waar haar ouders woonden voordat ze een Brexit deden en zich in onze hoofdstad vestigden.

In 2015 verscheen een mini-album van BEA1991 vol droevige discotracks, nummers met een beat, maar qua sfeer geschikter voor gebruik  binnenskamers dan in de club. Carrièrematig zou het verstandig zijn geweest als BEA1991 geen drie jaar had gewacht met een opvolger, maar ze is getuige nieuwe single v4 haar Mojo gelukkig niet kwijt geraakt.

v4 is misschien wel BEA’s mooiste. De zachte beat en de bubbel-bas maken dat v4 met één voet op de dansvloer staat, het heldere refrein is echter puur pop, terwijl de als een gitaar klinkende synth het nummer een smakelijk rocksausje geeft. Als het zusje van Daft Punk, zo klinkt BEA1991 een beetje op v4. Nu maar hopen dat er snel meer van dit moois volgt.

Starcrawler – Hollywood Ending

Je moet ze tegenwoordig met een lampje zoeken, maar ze zijn er nog wel, bands die nog stevig rocken en aan de vriendelijk kant van de metalgrens blijven. Het Californische Starcrawler is zo’n rockorkest met 2×6+4 gevoelige snaren, een timmerende ritmesectie en een frontman, of in dit geval frontvrouw, die niet bang is om een keel op te zetten.   

Net als die andere jonge hongerige rockband Greta van Fleet gaat Starcrawler retro voor inspiratie. Met name de glamrock van de vroege seventies brengt de band op goede ideeën. Met zijn riant rockende gitaren en sexy zang had Hollywood Ending  niet misstaan op een classic album van T-Rex of Bowie ten tijde van Ziggy.

Starcrawler bracht begin dit jaar hun debuutalbum uit, geproduceerd door Ryan Adams. Van dat album hebben wij I Love L.A. veelvuldig gedraaid. Het kwartet onder aanvoering van miss Arrow De Wilde is inmiddels alweer materiaal aan het verzamelen voor een tweede album. Het duurt echter nog wel even voor dat er twaalf hoogwaardige liedjes zijn geschreven en opgenomen. Zo lang wil de band niet wachten dus hebben ze als troef tussendoor een nieuwe single uitgebracht. Producer van het welluidende Hollywood Ending is Nick Launay, een legendarische producer met een punkverleden en een staat van dienst waar je U tegen zegt. Onder andere Lou Reed, Arcade Fire, Nick Cave, Talkimg Heads en Yeah Yeah Yeahs hebben zijn studio van binnen gezien. En nu dus ook het jonge vonkende Starcrawler.