Author: Flip van der Enden

The National – Day I Die

The National is een geval apart. De band uit Brooklyn debuteert in 2001 heel veel belovend en presteert per plaat beter. Na album twee kunnen ze hun baan opzeggen en full time muziek gaan maken. Het zal echter nog even duren voordat er echt sprake is van een doorbraak. Die komt pas in 2013 met album zes, Trouble You Will Find Me, hun meest recente.

The National is dus toe aan dat moeilijke zevende album. Is de piek bereikt of zit er nog meer in? De nieuwe plaat, Sleep Well Beast is nog maar net uit, maar we kunnen nu al wel vaststellen dat er nog steeds rek zit in de band, zowel artistiek als commercieel.

Recensenten komen superlatieven tekort, de nieuwe singles worden miljoenen keren aangeklikt op de streamingsdiensten en de clips trekken heel veel bekijks op YouTube. Ter illustratie van de populariteit van de New Yorkers momenteel in ons land, The National staat volgende maand in de AFAS Live. Tweemaal.

Op zich is dit allemaal best bijzonder, want er zijn niet veel bands met zo’n carrièreverloop, maar wat The National echt tot een geval apart maakt, is dat de band dit eclatante succes heeft bereikt met wat je toch wel stemmige muziek mag noemen. Ook nieuwe single, Day I Die (de titel alleen al) is absoluut ongeschikt voor feesten en partijen. De meeste acts die in de AFAS Live staan bieden wel wat luchtiger vermaak dan de band van de gebroeders Dessner, Devendorff en Matt Berninger. En hebben vaak een kortere adem.

LIVEDATA: 25 & 26/10 AFAS Live, Amsterdam 31/10 & 02/11 Palais Des Beaux-Arts, Brussel

Manchester Orchestra – The Grocery

Het is niet uit armoede dat we weer een track van het nieuwe album van Manchester Orchestra tot IJsbreker hebben gebombardeerd, maar uit enthousiasme. De Amerikanen hebben met A Black Mile To The Surface een plaat gemaakt die we warm aanbevelen aan iedereen die zijn indierock graag een beetje slim, melodieus en geëngageerd heeft. Liefde voor rootsmuziek helpt ook, net als belangstelling voor de muziekscene van de stad waarnaar Manchester Orchestra zich heeft vernoemd.

De band nam die naam oorspronkelijk aan om te getuigen van hun waardering voor Mancunian bands als Joy Division, The Smiths en Oasis. In de loop van zes albums heeft Manchester Orchestra zich echter langzaam losgeweekt van de oorspronkelijke bron en zich ontwikkeld richting ingetogen neo-americana à la The National en My Morning Jacket.

Op The Grocery refereert Manchester Orchestra aan hun oude sound. Net als The Gold en The Alien is de nieuwe single een stemmig, meerstemmig gezongen, midtempo nummer, maar waar die songs ongeschonden de finish halen, wordt er in The Grocery af en toe ingebroken door een paar zware gitaren, en hoor je de hard rockende band van weleer weer. Het effect is zeer overtuigend; countryrock met de nadruk op rock. Het regent de laatste tijd goede albums van grote bands, daardoor raakt de rest een beetje ondergesneeuwd. Het zou zonde zijn als Manchester Orchestra een van de slachtoffers wordt. Vandaar dat we na The Gold nu ook The Grocery steunen, met alle middelen die we hebben.

LIVEDATA: 01/11 VK, Brussel 02/11 Melkweg, Amsterdam.

Quiet Hollers – Medicine

Quiet Hollers is een Amerikaanse band die een behoorlijke aanhang blijkt te hebben in Oost- Nederland, een regio die van oudsher veel affiniteit heeft met Amerikaanse rootsgenres als country en southern rock. Het zal het plattelandsgevoel zijn dat tukkers en høkers aantrekt plus de liefde voor bier en een hang naar onafhankelijkheid. Normaal blijft de liefde beperkt tot een jaarlijkse tournee, maar het Nijverdalse muziekbedrijf Goomah is een stap verder gegaan en heeft een platendeal gesloten met de band uit Louisville, Kentucky.

Het is niet moeilijk te horen waarom. Quiet Hollers is vergevorderd in de kunst van het schrijven en uitvoeren van songs die stemmig zijn maar niet sentimenteel. Ze spelen in een stijl die mede vorm is gegeven door bands als The Grateful Dead en The Band, maar klinken net als Band Of Horses en Local Natives eerder actueel dan retro. Nieuwe single Medicine had zelfs van The National kunnen zijn als die band uit The South zou komen i.p.v. Brooklyn. Quiet Hollers is een bijzondere band, dat hebben ze goed gehoord ten oosten van de IJssel.

LIVEDATA 24/10 Luxor Live, Arnhem 27/10 Metropool, Hengelo 30/10 Nieuwe Nor, Heerlen 04/11 Simplon, Groningen 12/11 Paradiso, Amsterdam

Son Mieux – Hiding

Son Mieux is het uit de klauwen gelopen soloproject van Camiel Meiresonne. Na wat bandavonturen overwoog Camiel in 2015 een carrière als singer-songwriter. Zijn liedjes riepen echter om meer begeleiding dan alleen zijn gitaar en voordat hij het door had, had hij een band geformeerd. Toen Easy, de eerste opname van het nieuwe collectief aansloeg was er geen weg meer terug en Son Mieux een feit.

Son Mieux begon dus met een hit en waar veel acts na zo’n goed begin in de problemen komen wegens gebrek aan een goede opvolger gooiden Camiel en co er nog een paar schepjes bovenop. Er staan nu zes Son Mieux songs online, waarvan er twee meer dan een half miljoen en drie vaker dan een miljoen keer zijn beluisterd. De enige track die achterblijft is Hiding, maar dat komt enkel en alleen omdat het de nieuwe single is die zijn weg naar de top nog moet vinden. Hiding is misschien wel de mooiste Son Mieux-single tot nu toe. De song begint met een sterke synthesizerhook, die qua geluid doet denken aan Wicked Streets van J. Bernardt. Net als (de man van) Balthazar (en het Franse Woodkid) maakt Son Mieux pan-Europese pop, muziek die past bij steden als Parijs, Brussel, Berlijn en Amsterdam. Muziek met toekomst.

 

PEER – Emily

PEER is een band in de categorie jong & onstuimig. Hun puntige met flair gespeelde en branie gezongen gitaarliedjes maken duidelijk dat de mannen aanhangers zijn van de Britse School. Alsof ze uit Manchester komen i.p.v. Middelburg.

Het gaat PEER al vanaf het begin voor de wind. Nog nat achter de oren sleepten ze een Buma Academy-bokaal in de wacht, wonnen ze de Zeeuwse bandcompetitie en brachten ze een heel behoorlijk debuutsingle uit. Dat was in 2015. Twee jaar later heeft PEER een krachtig minialbum online staan en twee indiehitjes in de pocket, I Don’t Wanna en het vers verschenen Emily. En dan moet de Popronde nog beginnen! Het is nog te vroeg voor grote conclusies, maar als we onze vermoedens mogen uitspreken zeggen we dat PEER volgend jaar rond deze tijd behoorlijk beroemd zal zijn. PEER is druk aan het toeren door Nederland momenteel en speelt ook tijdens de Popronde.

 

Superorganism – Something For Your Mind

Something For Your Mind verscheen begin februari op Youtube, een week later was hij weer weg. Pogingen van fans om het nummer toch online te houden liepen op niets uit. Probleem bleek later was dat niet alle samples gecleared waren. Er volgden twee prima andere tracks, maar van de debuutsingle van Superorganism werd niks meer vernomen. Tot het nummer vorige week alsnog opdook. Blijkbaar zijn alle juridische hindernissen genomen. En gelukkig maar, want met zijn bubbelbeat, lijzige leadzang en superieure break is Something For Your Mind een van de opvallendste en beste platen van het jaar.

Volgens de berichten zou Superorganism een 8-koppig collectief zijn, 7 man uit Londen en een 17-jarig Japans meisje uit de Amerikaanse staat Maine dat luistert naar de naam Orono. Ja ja. Waarschijnlijk is gaat er achter de bandnaam gewoon een nerd schuil met goede smaak, een sampleapparaat en een vriendin met een sexy stem. Hoe dan ook, we gaan Superorganism zeker even checken als ze volgende maand op London Calling staan.

 

LIVEDATA 27 en 28/10 London Calling, Amsterdam

Courtney Barnett & Kurt Vile – Over Everything

Op papier ideale koppelingen vallen in de praktijk vaak vies tegen, maar het muzikale huwelijk van Courtney Barnett en Kurt Vile lijkt gezegend. Het zes minuten plus durende Over Everything begint als een een duet voor dame en heer en eindigt in een duel van gitaren. Het genre zou je mompelrock kunnen noemen, een stijl die uit de koker komt van de heilige Lou Reed.

Over Everything was het eerste nummer dat Kurt en Courtney (je bent geneigd er II achter te zetten om verwarring met DE Kurt & Courtney te vermijden) samen speelden. Het plezier spat van de opname. Logisch dus dat het duo besloot de samenwerking uit te breiden. Bedoeling was een EP, het uiteindelijke resultaat is een compleet album dat is vernoemd naar de begeleidingsband, Lotta Sea Lice, die bestaat uit leden van o.a. Warpaint, Sleeter Kinney en The Violators. Half oktober komt de plaat uit. Kurt en Courtney II gaan ook op muzikale huwelijksreis, en wel op….

LIVEDATA 7/3/18 Openluchttheater, Bloemendaal 7/4/18 Old Rivieren Hof, Antwerpen

Millionaire – Love Has Eyes

Het rockorkest van Tim van Hamel heeft de staaldraad weer opgepakt en er een derde album uitgeperst. Geen reünie maar een voortzetting noemt bandbaas Tim van Hamel de doorstart van Millionaire. Sciencing is het derde album van de band, die in 2001 voor het eerst de kop opstak.

Toen van Hamel begon met schrijven wist hij nog niet met welke uitlaatklap hij zijn nieuwe songs zou gaan uitvoeren. Al gaande werd duidelijk dat dat Millionare zou worden. Single Love Has Eyes maakt duidelijk waarom. Het is een stevige, gedreven, maar slimme song, die eindigt met een orgastische gitaarsolo. Van Hamel nam het album goeddeels zelf op, live heeft hij weer een team zwaargewichten om zich heen verzameld, zodat een visite aan een van de Millionaire-concerten zeker de moeite waard is.

LIVEDATA 2/11 Vera, Groningen 3/11 De Effenaar, Eindhoven 8/11 Het Paard, Den Haag 11/11 Paradiso Noord, Amsterdam.

FREAK – No Money

Achter de niet van al te veel fantasie getuigende naam FREAK gaat een gast schuil, die wel het een en ander in zijn mars heeft. Connar Ridd heet hij, een 20-jarige rocker uit het Britse Chelmsford. FREAK opereert ergens tussen Nirvana en Arctic Monkeys in, hij maakt punky popliedjes met grungy gitaren die hij zingt met een lekker brutale Britse tongval.

In de anderhalf jaar dat dat Connar nu bezig is als FREAK heeft hij een handvol singles uitgebracht, die een sterk stijgende lijn vertonen. No Money is de laatste en de beste. Als hij op deze voet en in dit tempo doorgaat is het laatste woord nog niet gevallen over FREAK. Let je op, London Calling?

Hurray For The Riff Raff – Living In The City

Wie Hurray For The Riff Raff kent van het doorbraakalbum, Small Town Heroes zal even moeten slikken bij het horen van het nieuwe The Navigator. Niet dat de band van Alynda Segarra zijn roots helemaal verloochent, maar op The Navigator zijn mandolines, banjo’s en fiddles bijna net zo schaars als verstandige tweets van Donald Trump.

Hurray For The Riff Raff anno 2017 is een goed geoutilleerde rockband. De potige begeleiding past prima bij de stem van Alyndra, die een behoorlijke keel kan opzetten als het moet. De sound van de band mag dan veranderd zijn, de wortels liggen nog steeds in het diepe zuiden van de V.S, de bakermat van zowel de country als de blues. Verschil is dat de band nu muziek maakt voor stedelingen in plaats van plattelanders. Living For The City is een goede introductie tot Hurray For The Riff Raff nieuwe stijl. Dat ze in die opzet zijn geslaagd mag je afleiden uit het feit dat Hurray For The Riff Raff te zien zal zijn op de najaarseditie van London Calling.

LIVEDATA 27/10 Doornroosje, Nijmegen 28/10 London Calling Paradiso, Amsterdam