Author: Flip van der Enden

Het is misschien overdreven om Number One te omschrijven als het geluid van 2017, maar de nieuwe single van Portugal The Men heeft alle kenmerken van de overheersende trend van dit moment: gastoptredens, samples, citaten uit andere songs, een dansbare beat en een gelikte productie. Wat Number One alles behalve doorsnee maakt, is Portugal The Man zelf, een superslimme band met meer smaak en fantasie dan de meeste vakbroeders. Het gastoptreden is van Son Little, een eigentijdse bluesartiest, die je zou moeten kennen van Lay Down en The River. De sample is van Richie Havens. Number One begint met een stukje van zijn optreden op het legendarische Woodstock festival. Het citaat komt uit Motherless Children, een klassieke gospel song. De rest komt uit de koker van de neo hippies uit Alaska, die na Feel It wederom hoge ogen gooien met een track van hun aanstaande album, Woodstock. Plaat verschijnt op 16 juni. Een paar weken eerder al zal Portugal The Man hier te zien zijn, op 25 mei in Paradiso Noord.

Nu is het de gewoonste zaak van de wereld, het ‘featuren’ op andermans platen, maar toen UNKLE eind jaren 90 een album uitbracht waarop gezongen werd door gastmuzikanten was het nog een vrij nieuw fenomeen. Voor James Levelle, de man van UNKLE was zelf zingen geen optie, want behept met het stemgeluid van de bekende kraai. Zo werd de nood een deugd en stuitte Levelle op een succesformule die nog steeds niet sleets is.

Waar op eerdere albums de stemmen te horen waren van o.a. Thom Yorke, Josh Homme en Nick Cave telt het nieuwe album, The Road Part 1 gastoptredens van o.a. Andrew Innes van Primal Scream, Liela Moss van The Duke Spirit en Mark ‘have voice will travel’ Lanegan. Lanegan was overigens al eerder op een album van UNKLE te horen.

Looking For The Rain is een ambitieuze track, een soort alternatieve James Bond tune uitgevoerd door Lanegan in een stijl die tussen zingen en voordragen inzit. Het nieuwe album van UNKLE , zijn eerste studioplaat sinds 2011 wordt eind juni verwacht.

All We Are is een internationaal trio dat elkaar tegen het muzikale lijf liep tijdens hun studie aan het Liverpool Institute For Performing Arts, waar Sir Paul curator is. De drummer komt uit Ierland, de zangeres/bassiste uit Noorwegen en de gitarist is een Braziliaan. Hopelijk krijgt het Britloze All We Are geen last van de Brexit. Mocht dat onverhoopt wel zo zijn, mag de band wat ons betreft naar Nederland komen. In 2015 debuteerde All We Are met een album waarvan we een paar singles hebben gedraaid. Nieuwe single Human is een stuk pittiger dan de songs van het debuut, meer rock dan pop. Ook verdwenen zijn de hoge stemmetjes en de discobeat. Wat daarvoor in de plaats is gekomen is een drive, een drift en een drang om de zaken bij de naam te noemen. De ontwikkeling van All We Are is net zozeer politiek als muzikaal. Het zal het Trump-effect zijn.

Pond is een offshoot van Tame Impala en dat kan je horen. Net als het moederschip maakt Pond psychedelisch pop. Anders dan de band van Kevin Parker doet Pond weinig water in de paddowijn en terwijl het hoofd zweeft, blijven de voetje stevig op de grond. Paint Me Silver is alweer de vierde track die is verschenen in aanloop naar de release van album # 7 van de band uit Perth. The Weather wordt omschreven als een conceptalbum met als thema leven in het ogenschijnlijke Australische paradijs. Conceptalbums zijn leuk en aardig zolang de muziek maar goed is en daar hoef je bij Pond niet aan te twijfelen. Frontman Nicholas Allbrook is niet voor niets al jaren de vaste partner van Kevin Parker in Tame Impala en met eerdere Pond-successen als Swept Me Off My Feet, Giant Tortoise en Zond heeft hij bewezen zelf ook wel wat in zijn mars te hebben. The Weather is ongeveer uit als je dit leest. Live kan je de Australiërs gaan zien op de aanstaande editie van London Calling.

De hipste band van 2017 krijgt soms als kritiek dat hun muziek wel heel studentikoos is, zolang er studenten zijn lijkt ons dat geen probleem. Dat rock ‘n’ roll ook intellectueel kan zijn weten we sinds Dylan, dat popmuziek niet altijd stoer hoeft te zijn weten we van The Beatles. Er is dan in onze oren weinig mis met de collegerock van Car Seat Headrest, zeker niet nu we weten dat het uit de hand gelopen soloproject van Will Toledo ook live niet te versmaden is. Het succes is de band langzaam, maar zeker overkomen. Toledo had zelf al een behoorlijk aantal albums uitgebracht toen er een label aanbelde met de vraag of ze misschien samen iets konden doen. Dat werd het Teens of Denial album. Plotseling was Toledos’ actieradius uitgebreid tot de hele wereld. Om op tournee te kunnen gaan formeerde hij een band en sindsdien is Car Seat Headrest min of meer constant onderweg. Veel tijd om een nieuw album op te nemen is er dus niet, daar wordt momenteel hard aan gewerkt. Om het lange wachten enigszins te verzachten is er een nieuwe edit, een radiovriendelijke versie verschenen van Unforgiving Girl (She’s Not A), een van de topsongs van het doorbraakalbum van de band.

Lauren Ruth Ward is een rockchick van het nieuwe stempel, ongepolijst, activistisch en compromisloos. Ondanks de ruk naar rechts die de V.S. heeft gemaakt, maakt Lauren geen geheim van haar geaardheid en al zou ze met haar uiterlijk en talent een stuk verder komen als ze korte rokjes zou aantrekken en met popproducers in zee zou gaan, kiest ze voor de elektrische gitaar en schrijft ze songs die ergens over gaan. Net als haar partner, de vooralsnog veel succesvollere LP zingt Lauren met een intrigerende vibrato. Voeg daar een lichte braam op haar stembanden aan toe en je hebt een zangeres die klinkt als geen ander. Lauren Ruth komt oorspronkelijk uit Baltimore, maar is verkast naar L.A. waar ze werkt als kapster totdat haar carrière een vlucht neemt. Iets wat volgens on niet heel lang meer gaat duren.

We kunnen ons voorstellen dat er mensen zijn die de muziek van Her net even te glad vinden. Maar zelfs de grootste die-hard-core punk zal niet kunnen ontkennen dat het Frans Duitse duo flair heeft. Met debuutsingle, Five Minutes leverde Her een uitstekend visitekaartje af. Met opvolger Quite Like bewezen Victor en Simon dat de debuutsingle geen toevalstreffer was en nieuwe single, Swim laat horen dat er ook nog eens een flinke variatie in hun nummers zit. Hoewel Her een redelijk uniek geluid heeft, kan je de band vergelijken met smartpop bands als Phoenix en Foster The People. Net als die bands is ook Her bij machte om hun sophisticated studioproducties naadloos naar een live-situatie weten te vertalen, en dat zonder vals te spelen. Best Kept Secret (17/6) heeft er dan ook zeer verstandig aan gedaan de band (live zijn ze met zijn vijven) te boeken. Mocht Hilvarenbeek je te ver zijn dan kan je ook naar Nijmegen, daar staat her (18/7) op het Valkhof festival.