Pulled Apart By Horses begint zich steeds meer te ontwikkelen als de Britse tegenhanger van Queens Of The Stoneage. Er waait er een woestijn wind door de tracks van Blood het net nieuwe 3e album van het kwartet uit Leeds. Lange tijd was PABH met hun stevig rockende volle borst rock een vreemde eend in de Britse rockbijt. Nu het verwante Royal Blood aan de macht is gekomen, zou PABH ook wat meer aandacht moeten krijgen, zeker als ze met zulke sterke singles komen als het riff-rijke Hot Squash. Wij geven alvast het goede voorbeeld.
Author: Flip van der Enden
The Wands
The Wands is een Deens duo, dat klinkt alsof ze met tijdmachine zijn teruggegaan naar de Amerikaanse West-Coast circa 1966. Daar hebben ze onder invloed van bands als Love, The Electric Prunes en Quicksilver Messenger Service en de toen gangbare geestverruimende middelen een paar liedjes opgenomen, waarmee de band zich in de voorhoede plaatst van de huidige neo-psychedelische garagerockscene. Stel je een kruising voor van Jacco Gardner en Temples. The Wands gaan binnenkort weer op reis, ditmaal niet in de tijd maar langs een aantal Europese poptempels, waaronder het Amsterdamse Paradiso en Willem II in Den Bosch.
Stopcontact
Het zal niemand zijn ontgaan dat de PopRonde is begonnen. In principe zijn alle acts die door de strenge selectie zijn gekomen de moeite van het checken waard, maar er zijn een paar bands die we extra willen aanraden. Een daarvan is het hoofdstedelijke trio Stopcontact. De bezetting is bas, drums en keyboards, de stijl is progressief en psychedelisch, de invloeden nogal divers. Trefwoorden zijn avontuur en onvoorspelbaarheid. Water, de openingstrack van Single Love, EP 2 van Stopcontact is dus niet helemaal representatief voor wat er verder komen gaat. Maar wel voor de muzikaliteit en het vernuft van het trio. Ergo gaat dat zien! Dankzij de PopRonde spelen ze vast bij een keer in de buurt.
Helaas nog geen clip…
Amber Run
Misschien dat het nog dit jaar gaat lukken, anders wordt 2015 het jaar waarin Amber Run gaat doorbreken. De band uit Nottingham heeft alles mee, de songs, de sound, de ambitie. En de tijd. Doelgroep is iedereen die van ambachtelijke, opwindende, melodieuze Britse pop houdt met een vleugje folk. En wie doet dat niet? De nieuwe Half Moon Run heet Amber Run, grappen we hier op het Pinguinhoofdkantoor. Amber Run timmert aan de weg sinds december 2012. Toen studeerden de vijf muzikanten nog. Daar hebben ze nu geen tijd meer voor. Amber Run volgt het voorbeeld van veel nieuwe bands, eerst heel veel spelen dan een paar singles en EP’s uitbrengen en dan weer heel veel spelen. Een album komt later wel. De band heeft net EP 4 uitgebracht en kan nu bogen op twaalf songs, die weliswaar niet allemaal even sterk zijn, maar wel allemaal goed genoeg. Plus een paar uitblinkers, zoals Pilot, onze nieuwe IJsbreker. Pilot is de titelsong van de nieuwe EP. Het nummer vormt een tweeluik met I Found, een ballad die we voor de kerst bewaren. De videoclips vertellen samen een verhaal over een ontvoering en een ontsnapping. Het einde is open. Wordt dus vervolgd, net als onze berichtgeving over Amber Run.
Restorations
Heartland rock, zo noemen de Amerikanen de stijl van bands als Restorations. Het is muziek die barst van de gitaren, stevig is maar geen hardrock. Restorations komt uit de punkscene van Philadelphia, de stad van broederliefde. Dat punkverleden verklaart de gretigheid en de energie waarmee Separate Songs op je af komt. De track zal verschijnen op een derde album van Restorations, dat simpelweg LP3 heet. Een verschijningsdatum kunnen we helaas nog niet melden.
Bear In Heaven
Jon Philpot is de aanstichter van Bear In Heaven, waarvan onlangs album nummer vier is uit gekomen. Bleef het wat de eerste drie platen betreft bij prima recensies, maar matige verkopen het nieuwe album Time Is Over One Day Old verdiend om gehoord te worden in alle lagen van de bevolking die hun muziek graag wat diepgravender, avontuurlijker en indringender hebben. En niet vies zijn van een beetje electronica. Bear In Heaven uit Brooklyn (via Atlanta) is dus niet bear band nummer zoveel, maar een interessant clubje muzikanten dat goed bekend is met het werk van Britse synthi-poppers uit de jaren tachtig, maar niet in die tijd is blijven hangen. Op 5 oktober komen de heren hun ding doen in de Bitterzoet in A’dam. Als dat optreden ook maar een beetje in de buurt komt van hun sterke vierde album dan hoeft Jon Philpot niet langer te vrezen voor een bestaan in de periferie van de popmuziek.
Sir Sly
You Haunt Me zingt de zanger van Sir Sly op zo’n toon en met zo’n slinks melodietje dat het refrein nog dagenlang door je hoofd zal spoken. De band is zich bewust van de kracht van het liedje, want ze hebben hun debuutalbum ook You Haunt Me gedoopt. Sir Sly komt uit L.A. en bestaat uit 3 + 2 heren. 3 kernleden en 2 huurmuzikanten die mee op tournee mogen. Eerder dit jaar kwam Sir Sly in beeld kwam met de single Gold. Dat was een aangename eerste kennismaking, die gelukkig geen one hit stand blijkt te zijn. Sir Sly is niet de eerste Amerikaanse indie-synthi-band, maar zou zo maar eens de beste kunnen worden.
July Talk
We hebben July Talk een beetje geadopteerd. We zijn namelijk nog lang niet uitgeluisterd op de boy versus girl dramapop van de Canadese band. Summer Dress is net als Guns + Ammunition en Paper Girl een in een bluesrockdecor opgevoerde eenakter voor bronstige heer en femme fatale. De chemie tussen zanger Peter Dreimanis, die wederom klinkt nog steeds als het kettingrokende broertje van Tom Waits en de wulpse Leah Fay is om te snijden zo dik. July Talk was in ‘t land vorige week. Je hebt wat gemist.
Lonely The Brave
Het was volle bak, onlangs in de bovenzaal van paradis waar Lonely The Brave liet horen live minstens net zo goed te zijn als op cd/vinyl/mp3. De band stond dus duidelijk voor de laatste keer in de bovenzaal van de hoofdstedelijke rocktempel. Lonely The Brave was in ons land om ruchtbaarheid te geven aan de release van hun debuutalbum, The Day’s War met daarop Victory en nog een dozijn andere toptracks in een rockstijl die aan de goede kant van de bombast blijft. Voor wie de band uit Cambridge nog niet kent, stel je een kruising voor van Pearl Jam en The National. Maar dan Brits.
The Great Communicators
The Great Communicators is -het wordt saai- een band met wortels in de scene van het Amsterdamse conservatorium. Primus inter paris is Arend Dijkstra, die tot voor kort de podia onveilig maakte met Klopje Popje. The Great Communicators zijn een stuk minder onstuimig dan die band, maar niet minder opwindend. The Great Communicators noemen zichzelf een indie post-rock group. Laat je door dat post-rock niet van de wijs brengen. Anders dan de meeste zogenaamde post-rock bands hebben The Great Communicators wel liedjes met kop en staart. Het sextet is dit najaar veelvuldig te zien, want geselecteerd voor de Popronde. Ga dat zien is ons advies, want een betere Nederlands indie-band dan The Great Communicators schiet ons zo snel niet te binnen.