Author: Flip van der Enden

Lawrence Rengert is een Amerikaanse muzikant die een aantal jaren geleden besloot om het zonnige Californië te verruilen voor het tochtige Amsterdam. Daar liep hij in Café De Diep Henk Jonkers tegen het lijf, een hoogbegaafde muzikant die sinds zijn debuut in de jaren tachtig als drummer van Fatal Flowers een van de pijlers is waar de vaderlandse indie-scene op rust. Lawrence zocht een band. Henk wist wel wat mensen. Mogen we u voorstellen aan Chasing Rainbows featuring naast Henk op drums, Dick Brouwers op bas, Geert Groot op leadgitaar en Wim Elzinga op toetsen. Deze bescheiden supergroep, de muzikanten speelden eerder bij o.a. Claw Boys Claw, Daryl Ann, Scram C Baby e.a.) nam een album op waarop spelplezier en goede smaak perfect in balans zijn. Make Love Caravan dat klinkt als een kruising tussen Lou Reed en The Beach Boys is daar een mooi voorbeeld van. (nog geen clip)

Veel fans heet Mini Mansions nog niet, maar wel minstens één heel belangrijke, Alex Turner. We weten ook waarom de zanger van Arctic Monkeys fan is van het trio uit L.A. Michael Shuman bassist van Mini Mansions was namelijk ook bassist van Queens Of The Stone Age en daar is Turner dik mee. Wie hoopt dat Mini Mansions QOTSA achtig muziek maakt, moet snel doorlopen. Mini Mansions dealt in smart-pop, vernuftige liedjes die net zo onvoorspelbaar als meezingbaar zijn. Mini Mansions is niet nieuw, de band begon in 2009 toen de Era Vulgaris tour van Queens er op zat. In den beginne was het meer een hobbyband dan een dagelijks ding, maar nu er binnenkort een tweede album uitkomt, lijkt het er op dat Shuman wil kijken hoe ver hij komt. Dat zou wel eens een heel eind kunnen zijn.

Asylums is een high energy indie rock band uit Essex/Engeland met een opvallend Amerikaanse sound, denk grunge en ouder, Pixies bijv. of Dinosaur Jr. De band bestaat nog maar net, de score is twee singles, maar heeft aan de andere kant van het kanaal al de nodige roering weten te veroorzaken. I’ve Seen Your Face In A Music Magazine is net zo slim en puntig als de titel doet vermoeden. Na iets meer dan 2 minuten is het nummer voorbij, de luisteraar achterlatend snakkend naar meer. Hopelijk komt dat snel.

Cold War Kids is bijna ongemerkt toch wel een van de betere en in ieder geval meest betrouwbare bands van de 21ste eeuw geworden. Een echt goede band kan je herkennen aan het feit dat op latere albums net zulke goed zo niet betere songs staan dan op het debuut. En dat is zeker wat er aan de hand is met het kwintet uit Long Beach, California. Case in point zijn de singles All This Could Be Yours en nu ook First, beide afkomstig van album nummer 5, Hold My Home dat vers in de winkels ligt. Op de plaat is voor het eerst Joe Plummer te horen, tot voor kort drummer bij Modest Mouse.

Movie is ook weer zo’n makkelijk google-bare naam. Not. Maar we vergeven het het trio uit Londen, want wat hun naam mist aan fantasie heeft hun muziek in overvloed. Theo Sparks, Jamie Stiby Harris en Ollie Tobin, alle drie begin 20 kennen elkaar van de kunstacademie. Daar ontstond het idee om een band te beginnen met een zelfde typisch Britse inslag als Beatles, Bowie en Blur. Een eerder dit jaar uitgebrachte eerste single Ads bleef onder de radar, maar bij Tusk Vegas beginnen alle lampjes fel te knipperen. Het lijkt allemaal nog erg pril met Movie. Er staan nog geen optredens gepland, laat staan een album. Maar het begin is er en dat is meer dan veelbelovend.

Je kunt zolangzamerhand een flinke parkeergarage vullen met alle Nederlandse garage rockbands. Van wildgroei is nog net geen sprake, maar wel van een flinke aanwas. Afterpartees was een van de eerste en een van beste bands die zich laten inspireren door Amerikaanse bands die zich in de jaren 60 lieten inspireren door Britse bands die geïnspireerd waren door de Amerikaanse r&b uit die tijd. In januari verschijnt het langverwachte debuutalbum van de heren uit Horst. In de zelfde maand mag Afterpartees hun daverende live-reputatie waar maken op Noorderslag. Dat zou het begin moeten zijn van een jaar waarin de naam Afterpartees veelvuldig zal vallen.

Misun is Misun Wojcik uit Washington DC. Samen met drie gelijkgestemde muzikanten maakt de bevallige blondine muziek die zich niet onder één noemer laat vangen. Niet dat het een allegaartje is op hun tweede album Superstions, maar veelzijdig is het zeker. Aquapop noemen ze het zelf. De rode lijn tussen de songs, die meanderen van dreampop en droevige disco naar door spaghetti westerns geïnspireerde girl group pop is de omfloerste stem van miss Misun. Heeft die stem je eenmaal in de greep dan ben je verkocht en is alle verzet verder zinloos.

Het wordt weer eens tijd voor een nummer van The War On Drugs op de playlist. Red Eyes en Under Pressure behoren tot de beste tracks van dit jaar, maar het doorbraakalbum van de band herbergt nog wel meer juweeltjes. Zoals An Ocean In Between The Waves. De stijl van de band van Adam Granduciel wordt vaak een mix genoemd van Dylan en Dinosaur Jr. An Ocean In Between The Waves doet ons eerlijk gezegd een beetje denken aan Dire Straits, Dire Straits from hell weliswaar, maar toch. Dit gezegd hebbende, An Ocean In Between The Waves is climax rock op zijn best.