Author: Flip van der Enden

Summer Forgive Me van British India (dat dus niet Brits is en ook niet uit India komt maar uit Australië) was een prima single. We hebben er IJsbreker van gemaakt ruim een jaar geleden. Daarna heeft de band nog een aantal dingen uitgebracht die ons helaas minder konden bekoren, maar met Wrong Direction gaat het weer de goede kant op. De track zal terecht komen op het alweer vijfde album van de mannen uit Melbourne, die dit jaar hun tweede lustrum vieren. En moneteel door het land van Oz toeren als voorprogramma van de Stones.

Slow Club uit Sheffield is een verwarrende band. Net als je denkt dat het duo op zoek is naar de kortste weg naar de charts komen ze met een nummer als Everything Is New. Dat is weliswaar zeer radiovriendelijk geproduceerd, maar wordt tegelijkertijd gekenmerkt door een gelaten om niet te zeggen fatalistische sfeer. Daardoor vloekt het nummer met de pornopop die momenteel de hitlijsten domineert. Er staan nog meer van dit soort introverte juweeltjes op het Complete Surrender album, maar dus ook songs die nog het meest aan Abba (of Bonnie Tyler!) doen denken. Het kan dus nog alle kanten op met Charles en Rebecca. We houden je op de hoogte.

Olivia Jean is een protegee van Jack White. Ze speelt mee op zijn albums en op de meeste andere releases op Jack’s label. Voordat ze solo ging zat Olivia in The Black Belles, een dames trio dat garagerock speelde met een gothic twist. Op haar solo-album Bathtub Love Killings borduurt de bevallige miss Jean voort op die stijl met hier en daar een vleugje country en psychedelica. De zangeres met ravenzwart haar schreef alle nummers en speelt ook het gros van de instrumenten. Jack deed de rest.

Toen Frankrijk bedankte voor de eer om Bush te helpen met de invasie van Irak tijdens de tweede Iraakse oorlog gingen er stemmen in de V.S. op om alles wat Frans was te boycotten. Of een andere naam te geven. Zo werd French fries freedom fries. De naam is niet blijven hangen, maar wel geadopteerd door Marie Seyrat en Bruce Driscoll. Marie is Française, Bruce een all American boy. De geadopteerde woon en verblijfplaats is L.A. Freedom Fries klinkt precies zoals je zou verwachten: als een mix tussen Parijse luister en fluister pop en laid back California sunshine indie.

Songhoy Blues is een band uit de Malinese provincie Gao. Vanwege de burgeroorlog zagen ze zich gedwongen hun streek te ontvluchten. Via Timboektoe kwam het kwartet in Londen terecht, waar ze zich verzekerd weten van de muzikale en morele steun van Damon Albarn. Albarn heeft Songhoy Blues ‘ontdekt’ toen hij twee jaar geleden in Mali was voor het Africa Express project. De track die Songhoy Blues toen opnam, Soubour hebben we regelmatig gedraaid. Al Hassidi Terei is de eerste single van een voor begin volgend jaar aangekondigd debuutalbum van Songhoy Blues, dat toepasselijk Music In Exile gaat heten. Op 11 december treedt Songhoy Blues op in de bovenzaal van Paradiso.

Henny Vrienten bezingt zijn eerste liefde -de gitaar- een liefde waarvan hij nooit is genezen. Gelukkig. Vrienten’s eerste album in bijna een kwart eeuw is een prachtplaat geworden. Veel rockers van zijn generatie voelen de behoefte te doen alsof ze nog steeds 20 zijn, Henny niet. Hij heeft een album gemaakt dat past bij zijn positie als eminence grise van de vaderlandse popscene, ingetogen maar trefzeker, zonder toeters maar met ballen. Vrienten liet zich inspireren en begeleiden door het Amsterdamse voodoo trio My Baby. Producer en kwaliteitsbewaker was Daniel Lohues, die dat vaker zou moeten doen (Bo De Gro?). Speciale vermelding verdient Xander ‘zoon van’ Vrienten, die bast als de beste en misschien eens een solo-album zou moeten overwegen.

Father John Misty heeft een hit in handen. Of Bored In The USA ook in NL zal aanslaan valt te betwijfelen omdat een groot deel van de aantrekkingskracht van het nummer in de tekst zit. In de VS echter is de boel ontploft sinds Father John de song live speelde bij David Letterman. Bored In The USA is vrij ver verwijderd van de stijl die John beoefend als drummer van Fleet Foxes. Het is een ballad in de stijl van Billy Joel en zou een persiflage geweest zijn als de tekst niet zo goed was geweest en de uitvoering van Father John Misty niet zo overtuigend.

Nieuwe versies van oude nummers, dat is kort gezegd de lading van Vinticious Versions, de jongste release van De Staat. De zelf gestelde opdracht was om een aantal toptracks van de eerste drie albums van de Nijmeegse band ‘klein’ te brengen, niet unplugged en ook niet uitgekleed maar compact en geconcentreerd. Cynici denken misschien dat de nieuwe EP gemaakt is vanwege contractuele verplichtingen of het gevolg is van gebrek aan nieuwe ideeën, maar één luisterbeurt maakt meteen duidelijk dat hier een artistieke gedachte achterzit die bijzonder goed is uitgepakt.
De songs zijn stuk voor stuk zeer geslaagd omdat de composities zo solide zijn, maar ook omdat het spelplezier er af spat. Misschien wel nergens zo duidelijk als op Input Selection dat een aanstekelijke ode is geworden aan Beastie Boys en 90’s hip hop.

De andere band van Spike zou je kunnen zien als een vervolg op Golden Earring. Met The Deaf volgt hij het spoor van een ander orkest uit het Haagse Q65, een van de beste en invloedrijkste bands die ooit hebben rondgewaard in de stad achter de duinen. Het eigenlijk veel te korte Sin City is een sterk staaltje proto-punk a.k.a. garagerock gespeeld door de Hagenezen met precies de juiste doses fun en flair.