M Ross Perkins – I Don’t Wanna Be So High

Je kunt blijkbaar dus ook te high worden. Hoe high dat wel niet is hoor je aan de gitaarsolo in I Don’t Wanna Be So High, de nieuwe single van M Ross Perkins. Die is zo chaotisch dat het weer grappig wordt. Het hele nummer hoef je niet erg serieus te nemen, maar hij is wel leuk en lekker zeker als je van The Beatles houdt.

M(ichael) Ross Perkins is een wat zonderlinge eenling uit Ohio. Hij heeft net zijn derde album af dat hij net als de twee voorgangers helemaal in zijn uppie heeft ingespeeld. Voor een onbekende grootheid als M heeft hij een opvallend lange en gedetailleerde wiki. Misschien wel zelf geschreven of anders door iemand uit zijn directe omgeving. Daarin lezen we o.a. dat hij in 2007 is ontdekt door MGMT.  Van een doorbraak is het nog steeds niet gekomen en die zit er waarschijnlijk ook niet meer in. Maar dat Perkins het een en ander in zijn mars heeft staat buiten kijf.

 

 

My New Band Believe – Lecture 25

Op moment van schrijven zal je Lecture 25 van My New Band Believe tevergeefs zoeken op Spotify of een van de andere streamingsdiensten.

De debuutsingle van voormalig Black Midi zanger Cameron Picton is alleen op Soundcloud en Youtube te beluisteren. Daar zal vast een diepere gedachte achterzitten, maar die ontgaat ons even.  Je kunt Lecture 25 omschrijven als The Smiths met haast, veel haast. Toch is de debuutsingle van My New Band Believe -net overigens als de muziek van ex collega Geordie Greep- een stuk toegankelijker dan de heren samen maakten. Het is trouwens nog maar de vraag of My New Band Believe een lang even beschoren is. Picton zegt dat hij het nummer schreef toen hij een paar dagen vrij had van zijn ‘main thing’. Wat dat ‘main thing’ is zal later wel duidelijk worden.

Leyla Ebrahimi – planet you forgot me

We weten nog maar bar weinig van Leyla Ebrahimi. Ze heeft vijf liedjes online staan, komt uit de VS en is waarschijnlijk van Iraanse afkomst. Tenminste ze heeft diverse naamgenoten waaronder een vrij succesvolle middellange afstandsloper uit Iran. Maar dat is het.

Leyla staat dus nog aan het begin van haar carrière. Wij hebben het donkerbruine vermoeden dat het wel goed kan gaat komen met de dame met die mooie naam. Die vijf nummers zijn namelijk zeer de moeite waard, vrij origineel ook met hun combi van heldere zang en twee hoog en unisono spelende gitaristen. Die gitaren zijn bepalend voor haar sound, want duiken op in bijna alle songs.

Als ze haar nieuwe single planet you forgot me niet nu, maar over een paar maanden had uitgebracht hadden we Leyla wellicht beschuldigd van het na-apen van Lola. Vooral de herhaling van het refrein en het rijkelijke gebruik van het F-woord doet sterk denken aan Messy van Lola Young. Maar planet you forgot me is ruim voor La Young’s doorbraak opgenomen dus elke gelijkenis berust op louter toeval.

Beirut – Guericke’s Unicorn

Beirut maakt geen songs, maar korte verhalen op muziek over vaak curieuze zaken. Dit keer zingt Zach Condon over een fossiel dat van een eenhoorn zou zijn, maar bij nadere bestudering bleek te bestaan uit restanten van diverse prehistorische dieren waaronder een wolharige mammoet en een narwal. De vondst is al in 1663 gedaan.

Het fossiel draagt de naam Otto Guericke, een 18e eeuwse Pruisische wetenschapper die van de losse botten een skelet heeft gebouwd van iets dat zou moeten doorgaan voor eenhoorn. Mooi verhaal dus en Gefundenes Fressen voor Zack Condon alias Beirut. De muzikale omlijsting is weer zijn vertrouwde mix van electronica en exotica. Guericke’s Unicorn komt op het nieuwe Beirut album dat de in Berlijn wonende Amerikaan A Study Of Losses heeft gedoopt. Die titel heeft hij weer van een roman uit 2018 van de Duitse auteur Judith Schalansky (Verzeichnis Einiger Verluste). De plaat komt uit op 18 april.

Concerten: 1 & 2 mei TivoliVredenburg, Utrecht.

Preoccupations – Focus

De nieuwe single van Preoccupations is een trip terug in de tijd, terug naar de eerste helft van de jaren tachtig om precies te zijn, de tijd toen de new wave nog nieuw was net als de synthesizer als hoofdinstrument.

De namen die in je hoofd zulle opdoemen bij beluistering van Focus zijn afhankelijk van je leeftijd en je langetermijngeheugen. Ons doet Focus denken aan oude Duran Duran, vroege Spandau Ballet, ABC, die fiets. Focus is dus gloomy, maar ook goed dansbaar.

Ill At Ease, zo gaat het nieuwe (6e) album van de veteranen van Preoccupations heten. 9 mei is de dag des release.

Terraplane, Winter – hear a whisper

Hoe ze elkaar hebben gevonden, Winter en Terraplane weten we niet, maar samen zijn ze opvallend sterk.

Om met de hoofdartiest te beginnen: Terraplane is een shoegazeband uit….Brazilië. Ja ook daar houdt het virus huis. Winter is een soort van oude bekende, ze  -Samira Winter- had een jaar geleden een hitje alhier met the lonely girl. Samira is half Braziliaans, wat haar samenwerking met Terraplane natuurlijk een stuk minder mysterieus maakt. Terraplane is dus een shoegaze band, de zuchtmeisjes variant. De zang verdwijnt niet in de mix, maar is op zich al zo zacht dat zij maar net boven de fraai galmende gitaren uitkomt. Misschien jammer dat we niet kunnen horen dat de muzikanten uit Brazilië komen, maar dat doet niks af aan de kwaliteit van het gebodene. Een tweede album van Terraplane volgt in maart. Winter heeft net een freaky nieuwe EP uit met een duo dat Hooky heet.

MICH – Going Ghost

Nieuwe MICH is net als de oude MICH geen zware kost maar wel weer erg smakelijk.

De invloeden (krautpunk/shoewave/new punk etc) zijn onderhand versmolten tot een eigen sound. Daarin spelen de m/v koortjes een belangrijke rol net als de bubbelbas en de heldere herhalende gitaarloopjes. De leadzang is dit keer van Bastiaan Bosman, de compositie weer van de hele (studio)band. De releasedatum van album vier van de Amsterdammers nadert met rasse schreden.

Charley Crockett- Lonesome Drifter

Lonesome Drifter van Charley Crockett lijkt een vreemde eend in de indie-bijt tot je de gitaarsolo hoort. Dan besef je weer dat rock ‘n’ roll bestaat uit gelijke delen rhythm & blues en country.

Charley ken je misschien nog van Run Horse Run, een Graadmeter hit in 2020. Hij mag dan wel van de country zijn en nog hard core ook, maar de Texaan is ooit begonnen als rapper. Charley is ook hartpatiënt, die al een paar kantje-boord momenten heeft beleefd. Misschien is dat de verklaring voor zijn uitzonderlijk hoge productiviteit. 15 albums in 10 jaar met een 16e op komst. Voor de meeste Pinguin-luisteraars zal Lonesome Drifter niet veel meer zijn dan een novelty hit, een geinig tussendoortje. Maar hou je wel van een beetje country dan is Charley Crockett een van de grotere namen in het (alternatieve) veld. En voor de ouderen onder ons, ja hij is een verre nazaat van Davey Crockett.

she’s green – Graze

Met de release van Graze begint she’s green aan een nieuwe fase van hun nog prille loopbaan. De band uit Minneapolis heeft getekend bij een nieuw label dat serieus werk van ze wil maken.

Dat moet niet moeilijk zijn. She’s green heeft de juiste sound op het juiste moment. Inderdaad shoegaze. Graze begint eh– gracieus, maar je voelt de bui al hangen en inderdaad komt het moment waarop Zofia Smith haar stem moet verheffen om boven het lawaai uit te komen dat wordt geproduceerd door haar bandgenoten. Wat she’s green iets anders maakt dan veel eigentijdse shoegazers is dat de band twee hardwerkende gitaristen heeft en in de persona van miss Zofia een coole zangeres met een ijzig mooie stem.

Cryogeyser, Wednesday – Mountain

Cryogeyser is een losjes rockend trio uit L.A. dat net haar tweede album heeft losgelaten.

De track die de kar moet trekken heet Mountain. Daarop horen we naast de stem van Shawn Marom ook die van Karly Hartzman. Haar kennen we als ex van MJ Lenderman en frontvrouw van de band Wednesday. Mountain is een mooie mix van de gruizige rock van Cryogeyser en de morsige countryrock van Wednesday. Goed dat ze elkaar hebben gevonden. De single is ook representatief voor de rest van het kwaliteitsalbum can Cryogeyser dat zeker een bezoekje waard is voor fans van shoegrunge, dreamgaze en verwante gitaargenres.