Author: Flip van der Enden

The Pale White – Absolute Cinema

We hebben het even opgezocht, maar 9 jaar geleden hebben we ook al iets gedraaid van The Pale White.

Daarna zijn we de band uit het oog verloren. Misschien wel omdat hun songs nogal onderling inwisselbaar zijn; redelijk heavy bluesrock met een 60’s signatuur. Met Absolute Cinema wijkt The Pale White enigzins af van dat patroon. Het nummer is nog steeds vrij stevig, maar minder bluesy, minder voorspelbaar en behoorlijk opwindend. Absolute Cinema is de voorloper van het derde album van het rockduo uit Newcastle. De nieuwe plaat verschijnt over anderhalve maand onder de titel ‘Inanimate Objects of The 21st Century’. De ambitie van de albumtitel boor je terug in de nieuwe single en dat is een goede ontwikkeling.

Rosa Damask – The Sun

Misschien herinner je je Rosa Damask nog wel. Het titelnummer van haar debuutalbum, Adore You was een Graadmeterhit een jaar of zo geleden.

Miss Damask is een naar Berlijn uitgeweken Russin. Ze maakt doemrock annex gotische postpunk met een elektrische bas als hoofdinstrument. Dat debuutalbum is een eigen leven gaan leiden met wekelijks nieuwe bekeerlingen. Reden voor ons om eens een tweede nummer van Rosa Damask in de groep te gooien. The Sun, het sluitstuk van Rosa’s langspeler is een in new wave galm gedrenkt duet voor bas en percussie. Met fluisterzang van de componiste. Denk vroege Cure en oude Siouxie, maar dan Oost Europees. Klinkt goed toch?

LIGHTSPEED – All Fine For Me

LIGHTSPEED is -kort door de bocht- het Vlaamse antwoord op Queen’s Pleasure.

Net als de Amsterdammers bieden de rockers uit Sint Niklaas een geüpdate versie van de Britpop. Verschil is misschien dat LIGHTSPEED daar een mespuntje grunge aan heeft toegevoegd. All Fine For Me is de eerste release van LIGHTSPEED sinds hun debuut EP uit 2024 en laat een band horen die pittiger en compacter is geworden. Als de band live net zo goed is als op plaat, gaan ze zeker hoge ogen gooien op de festivals en clubpodia van de lage landen. En mocht het allemaal niet lukken dan kan zanger Rik Bontinck altijd nog emplooi vinden een en Oasis Tribute band.

SOFIA ISELLA – Numbers 31:17-18

SOFIA ISELLA heeft nog geen album uit, maar weet al wel maandelijks meer dan een miljoen luisteraars aan zich te binden.

Dat doet ze met duistere songs; galmende, gotische spookhuis-ballades met titels als ‘Us and Pigs’, ‘Cacao and Cocaine’ en ‘All Of Human Knowledge Made Us Dumb’. De dame maakt dus geen muziek die je even lekker opzet terwijl je met iets anders bezig bent. Ook nieuwe single Numbers 31:17-18 klinkt alsof hij bij nacht en ontij is opgenomen in een verlaten landhuis waar het al eeuwenlang spookt. Maar goed is het wel, spannend ook en smaakvol.

Miss Sofia Isabella Miranda is een 21 jarige, klassiek geschoolde zangeres, multi-instrumentalist, dichter en componist uit L.A. Haar vader is een Chileense cineast, haar moeder auteur. Soof heeft weliswaar nog geen album uit, maar al wel een klein dertig songs online staan. Haar doorbraak dankt ze aan TikTok, haar bekendheid aan shows in het voorprogramma van o.a. Glass Animals, Florence+Machine en Taylor Swift. Sofia noemt Taylor ook als inspiratiebron, maar dat is gelukkig niet te horen. De invloed van een ander voorbeeld, Trent Reznor is dat wel.

Op 26 en 26 mei staat Sofia Isella in de Melkweg. Het eerste concert is uitverkocht, het tweede loopt hard.

Bruce Springsteen – Streets Of Minneapolis

Natuurlijk gaan we de nieuwe single van Bruce Springsteen draaien. Niet omdat hij nou zo goed is, maar omdat hij belangrijk is!

Met Streets of Minneapolis voegt The Boss zich bij het snel groeiende koor dat in verzet komt tegen ICE, Trumps vreemdelingenpolitie dat steeds meer trekken begint te vertonen van een privémilitie. Muzikaal biedt Streets weinig verassingen. Maar de tekst komt uit het hart en de boodschap kan niet luid genoeg worden verkondigd. Hopelijk komen nog veel meer sterren in opstand en verschijnen er nog veel meer protestsongs – looking at you Bob Dylan –  want dit wrede en zinloze geweld en sluimerende fascisme moet een halt worden toegeroepen.

Annabelle Chairlegs – Patty Get Your Gun

Annabelle Chairlegs is zo’n artiest die waarschijnlijk niet heel erg beroemd gaat worden, maar het wel verdiend om een groter publiek te bereiken dan nu het geval is.

Annabelle Chairlegs is de artiestennaam van Lindsay Mackin uit Austin TX. Of de naam van haar band dat kan ook. Miss Chairlegs maakt garagepunk met grappige teksten. Ty Segall zag haar trio op een psychrockfestival en herkende gelijkgestemde geesten in de professioneel rammelende band. Hij bood zich aan als producer, en daar kon de band natuurlijk geen nee tegen zeggen. Het resultaat is goed en grappig gitaaralbum geworden met spitsvondige teksten die door Annabelle net niet binnen de lijntjes worden gezongen. Hopelijk bereikt het ‘Waking Up’ album dus een groter publiek dan zijn twee voorgangers. En komt Annabelle Chairlegs snel een keer onze kant op voor een festivalletje of twee.

RIP Magic – 5words

Als je het weet kun je het horen: 5words van RIP Magic is een productie van James Murphy van LCD Soundsystem.

Het nummer is ook uitgekomen op Murphy’s DFA Records. De nieuwe single van RIP Magic, een kwartet uit Londen o.l.v. Marco Pini, die we ook kennen van de band Sorry, is een punky electro-song. Het nummer lijkt geïnspireerd door de ‘no wave’ beweging, die rond 1980 New York in de ban hield. 5words is de opvolger van een vorig jaar in eigen beheer uitgebrachte debuutsingle. In maart gaat RIP Magic, dat vorig jaar al op Left Of The Dial stond op tournee in de UK en VS. Gevreesd moet worden dat Pini’s nieuwe band zijn oude naar de kroon zal steken. Zie de live-versie van 5words die is opgenomen op het Reeperbahn Festival in Hamburg.

Friko – Seven Degrees

Op het debuutalbum van Friko uit 2024 staan genoeg goede songs om een vinkje achter de bandnaam te zetten. Zo van even goed in de gaten houden.

Nieuwe single Seven Degrees bevestigt het vermoeden dat hier een bijzondere band bezig is. De nieuwe single van Friko is een niet van ambities gespeend folkrocksong met een duidelijke seventies feel. Seven Degrees lijkt niet echt op, maar doet op de een of andere manier wel doet denken aan Bowie’s All The Young Dudes. Als je begrijpt wat we bedoelen. Het refrein is minder sterk, maar verder is er niks mis met het door John Congleton geproduceerde nummer. Het zou zomaar kunnen dat het nieuwe album van de band uit Chicago er een wordt voor je jaarlijstjes. De titel van die plaat die in april gaat uitkomen getuigt of van zelfspot of van zelfvertrouwen. Die gaat namelijk Something Worth Waiting For heten.

 

IST IST – Obligations

Na het wat mindere Warning Signs herstelt IST IST zich met het uitstekende Obligations.

De song riekt weer sterk naar de jaren tachtig, maar is niet direct herleidbaar tot een van de new wave bands die in die tijd in de Noord-Engelse regio actief waren. Obligations heeft een sterk refrein dat smaakvol wordt aangezet met een mooie tweede stem en precies de goede galm. Ook de gitaarsound en solo zijn A-OK waardoor we dit keer eigenlijk niks te zeuren hebben. Bijbehorend album heet DAGGER en is nu ongeveer uit.

Concert: 14 maart Paradiso.

Marlon Magnée, La Femme – People Are Afraid

Marlon Magnée is La Femme en vice versa.

De band uit Biarritz is geen vreemde in Pinguin-land. Maar de songs die we van ze draaiden zijn Franstalig. De voertaal van People Are Afraid is dus Engels. Het heeft er dus alle schijn van dat Marlon zijn actieradius wil verbreden. Misschien ook dat hij vanwege deze nieuwe fase in zijn loopbaan zichzelf naar de voorgrond heeft geschoven. Die Franse taal was onderdeel van de charme van La Femme. Monsieur Magnee zingt People Are Afraid – beust of onbewust – met zo’n vet accent dat die charme behouden blijft. Verder is People Are Afraid een fijn retro synthipop-plaatje dat op de gitaarsolo na doet denken aan de proto-electropop van 80’s acts als Lio, Taxi Girl en het Belgische Telex.

Concert” 13 april Tolhuistuin, A’dam.