Het is een bont gezelschap dat Pigeon. De band bestaat uit sessiemuzikanten die hun o.a. te horen zijn op albums van Sault, Michael Kiwanuka en Little Simz. Hun muziek is net zo bont en divers als hun cv’s doet vermoeden. We horen soul, blues, funk, rock en afro dit alles overgoten meteen pittig psychedelisch sausje. Op deze basis zingt/roept frontman Falle Nioke dat hij de Black James Dean is, een mooiboy die net zo woest aantrekkelijk is als de muziek van zijn band. En wie zijn wij om daaraan te twijfelen?
Author: Flip van der Enden
Widowspeak – No Driver
De opvolger van Graadmeter hit If You Change van Widowspeak is een door een Neil Young beat voortgedreven countryrocksong. Met feminiene zang van Molly Hamilton en begeesterd gitaarspel van Robert Earl Thomas. Een soort King Hannah maar dan net even anders. Roses, zo gaat het nieuwe album heten van Widowspeak. De release laat nog even op zich wachten. De plaat komt pas in juni uit, maar voor die tijd zal het duo ons vast nog wel trakteren op nog een paar pareltjes als No Driver.
Alabama Shakes – American Dream
Je kunt aan alles horen dat American Dream van Alabama Shakes een protestsong is. Aan de onheilspellende sfeer, de intense zang, de donkere instrumentatie, de dubby/bluesy break en natuurlijk niet op de laatste plaats de tekst over wapengeweld, klimaatverandering, het recht op abortus, de loonkloof en al die andere zaken die spelen in het Amerika van Donald J Trump. Geen lekker tussendoortje dus, maar een statement van formaat. Of het helpt? Waarschijnlijk niet op korte termijn, maar niets doen is ook geen optie.
Lime Garden – Cross My Heart
Het is altijd een dilemma voor een band, brengen we onze beste songs uit op single of bewaren we ze voor het album?
De dames van Lime Garden hebben voor het laatste gekozen. Niet dat ze onzin vooruit hebben gestuurd. We hebben 23 niet zomaar tot IJsbreker uitgeroepen, maar zo speels, funky en zeg maar ongewoon goed als op Cross My Heart hoorden we Annabel, Chloe, Leila en Tippy zelden eerder. Het bas-intro hebben we daarentegen wel eens eerder gehoord, maar dat maakt Cross My Heart alleen maar leuker. Van wie de dames dat basloopje hebben ‘geleend’ wil ook maar niet te binnen schieten. Het nieuwe album van de band uit Brighton is nu uit. Maybe Not Tonight is hun 2e.
Op 19 september staat Lime Garden in het Amsterdamse Bitterzoet en op 20 september in het Nijmeegse Doornroosje. Maar eerder al kun je ze gaan zien op Best Kept Secret.
idialedyournumber – Lovebird
Ook al heeft ze al twee albums uit, veel te vinden over de artieste die zich idialedyournumber noemt is er nog niet.
Maar -je raad het al- nieuwe single Lovebird zou daar wel eens verandering in kunnen brengen. Eerst even wat we wel weten. idialedyournumber is de artiestennaam van Jesse Everill. Ze komt uit Halifax, een stad in de Canadese provincie Nova Scotia. Haar stijl noemt ze synth-emo. Waarom is niet duidelijk, want ze speelt gitaar en geen synthesizer. Bijzonder is dat Jesse zelf optreedt als opnametechnicus. Het produceren laat ze over aan de verder nog niet erg bekende Richard Fry. Dat emo klopt overigens wel. Jesse gooit heel haar ziel en zaligheid in haar muziek. In Lovebird zet ze het zelfs op een schreeuwen. Lovebird begint – zoals je verwacht van een liedje over een parkiet – vrij lief, maar eindigt dus in een muzikale puinhoop. Waarschijnlijk precies zoals de verhouding waar Jesse over zingt is verlopen.
The Haunted Youth – wake up
De nieuwe single van The Haunted Youth is verrassend anders.
Op basis van het voorafgaande hadden we meer van hetzelfde verwacht, maar wake up is een semi-akoestische ballad met engelachtige koorzang en een fluisterende lead van bandbaas Joachim Liebens. En dan moet het mooiste nog komen; een fijn symfonisch instrumentaal slot. Als je eenmaal weet dat het The Hauned Youth is, herken je het wel. Maar de band blijkt dus meer noten op zijn zang te hebben dan naar voorbeeld van The Cure en oude U2 gemodelleerde neo-new-wavesongs. Een wat je noemt welkome afwisseling.
Album: Boys cry too 8 mei.
Kid Sistr – Maniac
Over een maandje verschijnt de nieuwe tweede EP van Kid Sistr uit L.A. (via New York).
Maniac is een aantrekkelijke aanjager, maar niet helemaal representatief voor de sound van het trio. Maniac is bubble-grunge of zo je wilt een pop grunge song. De andere liedjes zijn… eh anders. Maar wel allemaal lekker pittig en sterk gezongen en voorzien van stevige gitaarpartijen. Opvallend is dat er zo’n zes jaar zit tussen de eerste en tweede EP van Kid Sistr. Wat Sabel, Sara en Rebecca in die tijd hebben gedaan vertelt het verhaal niet, maar waarschijnlijk zijn ze afgestudeerd en in ieder geval van de oost naar de westkust verkast. Hoe dan ook, Kid Sistr is een naam om even te onthouden.
Massive Attack – Boots on the Ground feat. Tom Waits
Van Tom Waits is het 15 jaar geleden dat hij iets van zich liet horen, van Massive Attack zo’n 6 jaar.
De reden voor de heren om hun retraite te onderbreken en voor deze bijzondere samenwerking is – het zal niemand verbazen – het schrikbewind van Donald J Trump. Boots On The Ground is dus een onvervalste protestsong. Je hoort Tom Waits met zijn gehavende stem zingen over een mars-achtige trip hop beat. De instrumentatie is vrij summier wat bijdraagt aan de dreigende sfeer van het nummer. Het middenstuk is ronduit spooky. De song heeft iets tijdloos, klinkt alsof het een cover is van een oud anti-oorlogslied, een indruk die wordt versterkt door de titel en het tempo. Al met al een indrukwekkend stuk muziek.
Je zult Boots On The Ground tevergeefs zoeken op Spotify. Massive Attack boycot het bedrijf vanwege in hun ogen foute investeringen. Het nummer staat wel op andere streamingdiensten en op Youtube.
Minor Citizen – Little Boyfiend
Het wordt eens tijd dat de aanhouder wint. Amsterdams powertrio Minor Citizen deelt al zo’n jaar of zeven de ene na de andere rake klap uit.
Het is niet helemaal voor de edele delen der katachtigen, maar de band verdient zoveel meer dan een handjevol trouwe fans. Neem nieuwe single, Little Boyfriend, een nummer met meer energie dan alle huidige top 40 acts bij elkaar opgeteld. Ze zijn maar met zijn drieën maar maken een puist herrie van heb ik jou daar. Het is ook niet zomaar lawaai; Thomas, Tisha en Hessel zijn hooggeschoolde instrumentalisten, daarnaast is hun poppy benadering van grungy metal ook oprecht en oorspronkelijk. Kortom het wordt hoog tijd dat Minor Citizen eens de eer krijgt die hen al zo lang toekomt.
THEATRE – The Fall
Het is alsof ze het erom doen! Als je je band THEATRE noemt en je debuutsingle The Fall dan wil je niet gevonden worden!
Maar de aanhouder vindt en dus kunnen we je vertellen dat dit THEATRE uit Ierland komt, uit Limerick om precies te zijn. Ze zijn met zijn vijven en worden aangevoerd door een zangeres met de schone Ierse naam Meave O’Shea. Zij tekende voor de tekst van The Fall, een verdrietig liefdeslied met een happy end. De muziek van de robuuste indierocksong schreven ze met zijn allen. Het onderscheidende element van THEATRE is zangkunst van miss Meave. Ze kan stevig uithalen, maar gebruikt haar geheime kracht spaarzaam en met smaak. The Fall is dus de allereerste single van THEATRE. En een zeldzaam goed begin.