Author: Flip van der Enden

Strange Fruit – Monopolar

Strange Fruit is een elektronische shoegaze band uit Jakarta.

Nu is de combi van electro en shoegaze, een gitaargenre bij uitstek op zich al bijzonder, maar het feit dat de band uit Indonesië komt, gaf voor ons de doorslag om hun Monopolar, pas hun derde single te gaan draaien. En omdat het stiekem best wel een erg goed nummer is, hebben we er maar meteen een IJsbreker van gemaakt! Wie dacht dat ze in Azië alleen maar K-pop achtige of etnische dingen maken, moet zijn of haar beeld dus bijstellen. Veel luisteraars heeft Strange Fruit nog niet, maar die verdienen ze wel. Misschien een ideetje voor Nusantara Beat om de band mee op sleeptouw te nemen als ze weer eens gaan toeren in de smaragden gordel.

The Veils – Lungs

Achteraf gezien vond Finn Andrews het laatste album van zijn band The Veils misschien wat erg rustig en introspectief.

‘Laten we het nieuwe album daarom wat uitbundiger maken, wat levenslustiger’. De eerste single van de opvolger van Asphodels is inderdaad geen stemmige ballad, maar om Lungs nou uitbundig en extravert te noemen? Eerder wijs en beschouwend. En gelukkig maar, want The Veils hoort als The Veils te klinken, wijs en gerijpt. Er komt dus weer een nieuw album aan van de Brits-Nieuw Zeelandse band en dat terwijl de vorige krap een jaar oud is. Veils fans hebben wel eens langer op nieuwe muziek moeten wachten (een keer 8 jaar!). De achtste van The Veils heeft de ‘levenslustige’ titel Fragile World en medio juni uit.

concerten: 11/11 Trix, Antwerpen, 27, 28 &29/11 in Doornroosje, Oosterpoort en Paradiso.

Mouth Ulcers – Prevail

Wat ooit gothic of gewoon new wave werd genoemd heet tegenwoordig dark wave.

De ingrediënten zijn het zelfde: galmende gitaren en nauwelijks verstaanbare zang die lijkt te zijn opgenomen in een kerk. Ook de voorbeelden zijn onveranderd, oude Cure, maar vooral Bauhaus. Voor originaliteit moet je dus niet bij Mouth Ulcers (op de bandnaam na dan) zijn, maar als je net als een groeiende groep generatie Z’ers (en hun ouders en grootouders) wel houdt van een galmende donker getinte vleermuizenrock dan zit je snor bij deze jonge weerwolven uit Londen van wie Prevail pas hun derde single is.

Friko – Choo Choo

Friko is een beloftevolle band uit Chicago die het zijn fans weer niet makkelijk maakt met CHOO CHOO.

Ten eerste klinkt de nieuwe single overvol. En ten tweede lijkt Friko enorme haast te hebben. Easy listening is anders, heel anders. Toch, als je er eens goed voor gaat zitten, hoor je wel waarom in de V.S. zo vol verwachting wordt uitgekeken naar het nieuwe album van de band van Niko Kapetan. CHOO CHOO gaat – het zal niet verbazen- over treinen. Het gejaagde tempo en de diverse tempowisselingen illustreren het onderwerp van de song. Blijkbaar is reizen met de trein in de V.S. net al bij ons geen onverdeeld genoegen.

Friko is vorig jaar op tour geweest als supportact van zowel The Flaming Lips als Modest Mouse. Dat heeft zijn sporen nagelaten. Dat de hectische productie een bewuste keuze is, mag je opmaken uit het feit dat niemand minder dan John Congleton daar verantwoordelijk voor is. Congleton is een veteraan met een staat van dienst waar je u tegen zegt: van Alvvays tot Eddie Vedder en van Mogwai tot The War On Drugs. Niet iemand dus die met elke band in zee gaat.

The Skinner Brothers – PIE N MASH

Wegens uitblijven van succes zijn we een paar jaar geleden gestopt met het volgen van The Skinner Brothers.

Dus wie schetst onze verbazing toen we naar aanleiding van een nieuwe single van de muzikale anarchisten uit Londen even keken hoe ze er nu voorstaan. Zijn ze vorig jaar doorgebroken met een paar super succesvolle EP’s! Let je even niet op en …. Goede reden dus om die nieuwe single eens aan te klikken. The Skinner Brothers, die net zulke echte broers zijn als The Doobie en Chemical Brothers blijken het roer radicaal te hebben omgegooid, De anarchistische pubrock van het begin heeft plaatsgemaakt voor iets minder anarchistische pillenrock. Anders maar ook leuk en nog steeds net zo Brits als PIE N MASH.

Lime Garden – All Bad Parts

Bij een pittig popliedje als All Bad Parts van Lime Garden is het moeilijk om niet aan Blondie te denken.

De vrouwenstem, de punky power en de met disco flirtende bas: het zijn ingrediënten waarmee Blondie beroemd is geworden. En die zo’n 40 jaar na dato nog steeds voor opwinding weten te zorgen. Waar Debbie Harry ook nog eens haar kort gerokte lijf in de strijd gooide, concentreert het all female Lime Garden zich helemaal op (de sarcastische) tekst en muziek. Die tekst is geïnspireerd door het net niet gelijknamig zelfhulpboek van Richard Schwartz No Bad Parts. Het door Charlie Andrew (Wolf Alice/Alt-J) geproduceerde All Bad Parts is een van de 10 liedjes op MAYBE NOT TONIGHT, het nieuwe album van Lime Garden. Releasedatum 10 april.

Concerten: 14 juni Best Kept Secret, 19 september Bitterzoet, Amsterdam. 20 sept. Doornroosje, Nijmegen. 21 sept. Ancienne Belgique, Brussel.

Modern Woman – Neptune Girl

We proberen het nog een keer met Modern Woman, de band van Sophie Harris.

Vorige single Dashboard Mary vonden we goed genoeg om er een IJsbreker van te maken. Een mening die -om het voorzichtig te zeggen- niet algemeen werd gedeeld. Als Neptune Girl ook roemloos ten onder gaat zullen we daar onze conclusies uit trekken. Maar vooralsnog zijn en blijven we overtuigd van de potentie van Modern Woman. De Britse band heeft een geluid dat geënt lijkt op de New Yorkse punk van rond 1980. Television, Richard Hell en vooral Patti Smith horen we terug in de vier songs die Modern Woman nu online heeft staan. En PJ Harvey. Makkelijke muziek maakt de band dus niet, maar als je houdt van intense, geëmancipeerde en meeslepende punkrock met vrouwelijke signatuur dan zit je bij Modern Woman beter dan goed.

Popwarmer: Marlon Funaki – Skin

Marlon Funaki is een sprokkelrocker uit de V.S. met Japanse en Latino wortels.

Hoewel hij live met band speelt, is Funaki vooral een studiodier. In zijn zelfgebouwde studio in Redwood California sleutelt hij momenteel aan de opvolger van zijn succesvolle debuutalbum. Een specifieke stijl heeft hij net echt, wel een eigen sound. Die is het gevolg van het feit dat Funaki alles zelf doet; zingen, spelen en produceren. Op nieuwe trippy single Skin mixt hij rock met dub, een onalledaagse maar geslaagde combi.

Concert: 15 mei Paradiso

Tyler Ballgame – Matter Of Taste

Tyler Ballgame, die eigenlijk Perry heet van achteren is een debuterende folkrock-artiest uit L.A.

Zijn stem doet sterk aan die van Roy Orbison denken. Maar waar The Big O een schoonzanger is, ziet Tyler er geen been in om wanneer een song dat vraagt zijn stem te forceren. Dat het debuutalbum van mister Ballgame de aandacht trekt, heeft zeker ook te maken met het feit dat de plaat is geproduceerd door James Rado. Zijn naam zou je kunnen kennen van zijn werk met Foxygen en The Lemon Twigs. Ballgame speelt in het zelfde retropop-veld, maar gaat wat minder eerbiedig met de materie om. Mocht je interesse zijn gewekt: Matter of Taste is goed startpunt.

Courtney Barnett – Mantis

Courtney Barnett heeft niet een maar twee nieuwe liedjes vrij gegeven.

Misschien kon ze niet kiezen, wij kunnen dat wel. Onze voorkeur gaat uit naar Mantis, want het soort song waardoor we ooit als een blok zijn gevallen voor de muzikale charmes van de Australische. De tekst van Mantis is uit Courtney’s leven gegrepen. Die zag op een dag een sprinkhaan in haar keuken. Best bijzonder, want die zie je niet zo vaak in de woestijn waar ze woont. Ze is het beest gaan googelen en ontdekte zo dat de sprinkhaan symbool staat voor geduld en doorzettingsvermogen en andere positieve zaken waar Courtney op dat moment behoefte aan had. Een mooie tekst, passende muziek en een sterke gitaarsolo en klaar was Courtney.