Author: Flip van der Enden

Cheekface – I Don’t Work Here

We kennen Cheekface nog van I Only Say I’m Sorry When I’m Wrong en We Need A Dumpster Here.

Daarna hebben we de band min of meer los gelaten vanwege de vaak te jolige aard van hun songs. De bandnaam zegt het al. Ze nemen weinig inclusief zichzelf serieus. Maar I Don’t Work Here is leuk en goed, en funky ook. Cheekface is een echte indieband niet alleen qua sound, maar ook wat werkwijze betreft. I Don’t Work Here is afkomstig van een zesde langspeler die door de band uit L.A. net als de vorige vijf wordt uitgebracht op hun eigen label. Dat heeft als nadeel dat ze geen internationale promotiemachine achter zich hebben, maar als groot voordeel dat ze precies kunnen doen wat ze willen. Zoals lekker maffe muziek maken  Dat zesde album van Cheekface heet Podium. Over een maandje of twee komt hij uit.

Getdown Services – I Can’t Die Like That

Net als Iggy Pop treden de twee boys van Getdown Services het liefst halfnaakt op.

Niet om hun six packs te tonen of hun tattoos te showen, die hebben ze niet, maar (waarschijnlijk) om aan te geven dat ze het allemaal niet zo serieus bedoelen. Toen ze nog onbekend waren trokken ze hun shirts uit om aandacht te trekken, om op te vallen. Blijkbaar hadden ze nog onvoldoende vertrouwen in de aantrekkingskracht van hun muziek. Het blote bovenlijf is een gimmick geworden die nu vast onderdeel is van hun anarchistische en prettig gestoorde optredens. I Can’t Die Like That is de opvolger van The Radiator en de tweede single van het derde album van Getdown Services. Het hoofdinstrument is dit keer een elektrische gitaar. Daarop wordt een heerlijke Stones-achtige riff gespeeld. Het is het muzikale frame van een song over dingen gecompliceerder maken dan ze zijn. Dit is, toegegeven een vrije interpretatie van een nogal cryptische tekst. Het album – Primeordeal Slotmachine- is nu uit!

 

Swapmeet – 2 C U

Het gaat hard met Swapmeet. Niet alleen wat de snelle opeenvolging van nieuwe singles betreft. Ook de belangstelling voor de band uit Adelaide groeit snel.

We mogen dan ook wel zeggen dat op de release van het debuutalbum van Swapmeet een gespreid bedje staat te wachten. Opvallend is dat de drie singels die aan de release van Mount Zero vooraf zijn gegaan alle drie anders zijn. . I Know is een neo new wave nummer dat aan Blondie doet denken, Sand is een ongegeneerd romantische ballad, 2 C U daarentegen is een hypnotiserende rocksong die mede door de gitaarsound en M/V zang herinneringen oproept aan prime time Pixies. Kortom Australische indie op zijn best.

Op 17 juli , dan komt Mount Zero uit. Optredens van Josh, Maxwell, Jack en Venus in Nederland staan voorlopig nog niet op het programma.

Quicksand – Crystallize

Quicksand is zo’n band die regelmatig een pauze neemt. Soms leek het erop dat het doek definitief zou vallen, maar de breuken bleken telkens weer tijdelijk.

Het heeft wel als gevolg dat de New Yorkse band sinds hun oprichting in 1990 maar 4 albums heeft gemaakt. Okay een een stel EP’s, maar niet veel bij elkaar. Lang verhaal kort, Quicksand bestaat weer! En er komt een nieuw album, hun 5e dus. Bring On The Physics mag je op 17 juni verwachten, best al snel dus en maar 5 jaar na de vorige! Aan de nieuwe single van de band, die je volgens de geleerden moet onderbrengen bij de post hardcore-igen hoor je niet af dat we hier te maken hebben met een stel vijftigers. Crystelize is een bundeltje pure energie met geweldige zang van Walter Schreiffels en nog geweldiger gitaarwerk van Alan Cage. Minpuntje? Crysltelize duurt nog geen tweeënhalve minuut!

Man/Woman/Chainsaw – Goddamn, Lizard Man!

Tot nu toe mocht Vera Leppänen de vocale honneurs waarnemen, maar op de allernieuwste single van Man/Woman/Chainsaw horen we de stem van gitarist Billy Ward.

Hij zingt een tekst over mensen, mannen vooral die een ongezonde aantrekkingskracht uitoefen op anderen terwijl ze niks goeds in de zin hebben. Misschien heeft hij het wel over de befaamde reptielen van Thierry Baudet. Maar waarschijnlijk eerder over types als Baudet. De toch wat raadselachtige tekst van Goddamn, Lizard Man!i s gestoken in een -om het op zijn Frans te zeggen- sneaky, swampy, spooky song.  Goddamn, Lizard Man! doet dienst als 3e lokkertje voor het debuutalbum van het 6 koppige Man/Woman/Chainsaw uit Londen. Dat gaat Cannonball heten en komt over ongeveer 60 dagen uit. Ofwel begin augustus. 

Opus Kink – The Sweet Goodbye

The Sweet Goodbye is het titelnummer van het debuutalbum van Opus Kink.

Het langverwachte debuutalbum van Opus Kink mogen we wel zeggen, want de fans hebben er zo’n 7 jaar op moeten wachten. Zo lang is het geleden namelijk dat de band uit haar eerste muziek uitbracht. Na 3 singles kunnen we echter wel vaststellen dat het het wachten waard is geweest. Opus Kink heeft een eigen en eigenaardige sound ontwikkeld. Dit keer horen we de naast de karakteristieke blazers ook een (soort van) monnikenkoor, een sterke gitaar-hook en een refrein dat blijft plakken. Het geduld van de fans wordt overigens nog wat langer op de proef gesteld. The Sweet Goodbye, het album komt pas eind juli uit. De optredens laten nog langer op zich wachten, die vinden pas in december plaats. Ook hier geldt: geduld is een schone zaak.

Concerten: 8 december Rotown Rotterdam, 9 december Paradiso (bovenzaal)

Blaming Tiger – Gojingamrae

Niet dat het geen leuk plaatje is, maar we draai Gojingamrae van Blaming Tiger ook ter info.

Om te laten weten dat er ook indie wordt gemaakt in Zuid-Korea. K-indie dus. Misschien wat gelikter dan wat hier in Europa doorgaat als indie, maar een stuk interessanter dan wat al die prefab meiden en boybands te vertellen hebben. Blaming Tiger is geen gewone band, maar een collectief van zo’n elf roterende leden, schrijvers, producers, beeldende kunstenaars etc. De naam komt van Tijger Balsem, een oeroud en ook hier niet onbekende zalf tegen tal van kwalen van hoofdpijn tot winderigheid. De band heeft een karrenvracht singles uitgebracht en twee albums. Gojingamrae staat op het eerder deze maand verschenen Gongbu album . De songtitel laat zich vertalen als ‘na regen komt zonneschijn’. En dan de muziek: die is zoals gezegd wat gepolijster dan ‘onze’ indie; met een prettig basloopje, veel percussie, verborgen synths en zwoele dameszang. Niet echt Oosters, maar ook zeker niet westers. Gewoon leuk om een keertje mee te pikken.

ultrasaturated – New Love

De olievlek die dreamgaze heet, heeft inmiddels de Italiaanse Alpen bereikt.

Daar in een niet nader benoemd dorpje of stadje wonen en werken de 3 leden van ultrasaturated, die met New Love een internationale indie-hit in handen hebben. Check de info op Spotify en je ziet dat de band luisteraars heeft in Thailand, Mexico en Australië. Grote kans dat de rest van de wereld snel zal volgen.  Te beginnen bij ons kikkerlandje. De Italiaanse neefjes van The Haunted Youth timmeren nu zo’n jaar of 3 als ultrasaturated aan de via. Daarvoor waren Federico, Gianmaria en Samuel bezig hun wilde haren af te schudden in de Noord Italiaanse hardcore/punkscene. New Love is ondanks de haastige drummer een evenwichtig, bijna bezwerend stukje muziek voor jong en oud.

Florentenes – A Step In The Right Direction

Opvallend is dat Florentenes op Youtube populairder is dan op Spotify.

Dat zal te maken met de frisse koppies van de bandleden. Dat de band jong is, kun je ook horen aan het enthousiasme waarmee Harry, Liam, Luke en William uitvoeren. Op zich maakt Florenenes vrij generieke indie-rock annex Britpop, oude Oasis, vroege Arctic Monkeys, die richting. Maar het jeugdige elan waarmee de boys zich van hun taak kwijten zorgt voor meerwaarde. A Step In The Right Direction is de opvolger van (ex IJsbreker) Undiscovered Colours. De song staat op de nieuwe EP van de band uit het Britse Bolton. Die werd geproduceerd door de van zijn werk met Manic Street Preachers bekende Dave Etinga.

Modern Woman – Johnny’s Dreamworld

We gaan het gewoon nog een keertje proberen met Modern Woman.

De vorige keer met Dashboard Daisy was geen succes. Overtuigd als we zijn van de bijzondere kwaliteiten van Sophie Harris en haar band willen we graag Johnny’s Dreamworld op ons luistervolk loslaten. Het nummer werd door een van de bijna 150.000 kijkers op Youtube getypeerd als ‘Kate Bush From Hell’. Klinkt goed toch? Een Britse Patti Smith zou ook een goede omschrijving zijn, al heeft Patti niet het stembereik van Sophie. Johnny’s Dreamworld is dus een intensieve, misschien ook wel wat ongemakkelijke rocksong met expressieve en intensieve vrouwenzang. Het is het ook titelnummer van het debuutalbum van het Britse Modern Woman.