Author: Flip van der Enden

The Twilight Sad – Attempt a crash landing

Als je goed luistert hoor je dat The Twilight Sad uit Schotland komt. Het is alweer zeven jaar geleden dat we voor het laatst iets hoorden van de inmiddels tot duo uitgedunde band.

Het zou waarschijnlijk niemand hebben verbaasd als It Won’t Be Like This hun zwanenzang zou zijn geweest. Maar James Graham en Andy MacFarlane zijn nog niet klaar. Met hulp van fans en vrienden als Robert Smith van The Cure hebben ze een nieuw album gemaakt, dat getuige de singles tot het beste werk van de band mag worden gerekend. Officieel is The Twilight Sad een postpunkband, maar post-new wave-band zou een betere omschrijving zijn. Attempt a crash landing doet namelijk denken aan een van de beste bands die de oude new wave heeft voortgebracht, het eveneens Schotse Simple Minds.

Het nooit verwachte en toch aanstaande nieuwe album van The Twilight Sad heet It’s The Long Goodbye. Vrijdag aanstaande komt de plaat al uit. En dat is nog niet alles. Ze komen ook spelen! Ga TTS zien op 23 april in TivoliVredenburg in Utrecht.

Chalk – Longer 

Misschien moeten we beginnen met een waarschuwing: Longer is absoluut niet representatief voor het nieuwe album van Chalk!

Een gemiddeld nummer van de band uit Belfast is snoeihard, assertief en dichtgemetseld met gitaren en electronica: een mix van postpunk en techno met een mespuntje industrial. Denk IDLES meets Underworld. Op debuutalbum Crystalpunk is Longer een melodieus en melancholiek rustpunt, een oase van rock.

Chalk komt dus uit Noord Ierland en heeft zowel protestante als katholieke roots. Dat is best gecompliceerd in een stad waar beide groepen elkaar tot voor kort nog naar het leven stonden. Het is niet helemaal duidelijk of Chalk een trio is of duo. Het album is gemaakt door drie muzikanten, maar in een recent interview in The Guardian komen er maar twee aan het woord (en in beeld). Ross Cullen en Benedict Goddard (en Chris Ryan) zijn al vijf jaar actief als Chalk. In die tijd brachten ze drie EP’s uit en schaafden ze aan hun liveshow.

De reden dat we (bijna) nog niet eerder iets hebben van Chalk hebben gedraaid (Claw in 2024) is dus dat hun muziek is een tikkeltje of twee te onrustig voor de radio. Dat zegt natuurlijk niets over de kwaliteit. Crystalpunk wordt alom geprezen om zijn energie en originaliteit. Idem de optredens. Maar radio is zeg maar niet hun medium. Tenminste nog niet, misschien is het gewoon een kwestie van wennen.

Gorillaz – Orange Country

Het The Mountain album van Gorillaz is een onuitputtelijke bron van muzikaal vertier.

Dat komt o.a. door de grote schare talent die aan de plaat heeft meegewerkt. Dat geeft elk nummer een eigen smaak. Er zijn wel een paar rode lijnen. Tekstueel is de dood een thema, muzikaal is dat muziek uit India. Zo horen we in Orange Country een sitar. Die wordt bespeeld door Anoushka Shankar, dochter van de leermeester van George Harrison Ravi Shankar (en de halfzus van Norah Jones). Ook aanwezig zijn Bizarrap, een EDM/hip hop producer uit Argentinië en Kara Jackson, een zangeres/dichter uit de V.S. Van wie het vrolijke fluitje is weten we niet, de leadzang is van alfa Gorilla Damon Albarn.

De clip is Gorillaz live met Orange Country bij Graham Norton.

Concert: Best Kept Secret 14 juni, Beekse Bergen.

Michael Stipe & Andrew Watt – I Played The Fool

Best bijzonder dat R.E.M voet bij stuk houdt niet meer optreedt en al helemaal geen platen meer maakt.

De band kwam in 2024 heel even samen om een Songwriters Hall Of Fame Award in ontvangst te nemen. Ze speelden toen een akoestische versie van Losing My Religion. Ook was er een spontane reünie begin vorig jaar in een club in thuishaven Athens, maar verder nada. Gaat ook niet gebeuren volgens Peter Buck, ‘it would never be as good’. Opvallend ook dat de heren ook solo nauwelijks actief zijn. Het aantal opnames van Michael Stipe bijvoorbeeld zijn op één hand te tellen. Dus is het best een gebeurtenis als er iets nieuws van hem verschijnt. En al helemaal als het zo’n geslaagd liedje is als I Played The Fool, Stipe’s bijdrage aan de soundtrack van de HBO-serie Rooster. Het is Michael Stipe op zijn poppiest. Niet zo plat als Shiny Happy People, maar met zijn handclaps en woordloze refrein opvallend vrolijk. Eén vogel maakt nog geen comeback, maar……

RubinCarter – Unentertained

RubinCarter is een nieuwe naam waarachter een oude, nou ja jonge bekende schuilgaat, Sal Rubenstein, in het dagelijkse leven drummer bij Queen’s Pleasure (en Long Fling).

Ook de gitarist van die band, Teun Putker is van de partij, maar we begrijpen dat Sal de initiatiefnemer van RubinCarter is. Hij zingt en speelt gitaar. Unentertained is rock, maar van een ander soort dan die van QP. Amerikaanser misschien, een indruk die wordt versterkt door een slide-gitaar. De song zelf doet met zijn ruwe bolster instrumentatie en blanke pit refrein wel aan The Replacements denken. Al met al een sterke openingszet van RubinCarter.

Op 24 april volgt een EP, ‘Still In The Race’. Concert: 25 april Cinetol, Amsterdam.

Rover Onslow – Lea Strut

Nog meer dan zijn debuutsingle, Sweet Sound, is Lea Strut van Rover Onslow een popopera, een minimusical, een medley met genoeg vondsten en ideeën om een heel album te vullen.

Ondanks die veelvoud aan melodieën en zijn riante arrangement – we horen blazers, strijkers, akoestische en elektrische gitaren plus een dameskoortje– heeft Lea Strut iets intiems. Dat komt door de close opgenomen leadzang maar vooral door de tweede, vrouwelijke stem. Die kirt, krioelt en becommentarieerd. Is er vergelijkingsmateriaal? Niet echt, maar vroege 10cc, kant 2 van Abbey Road en obscure 70’s zangers als Andy Pratt en Brian Protheroe doen wel denken aan de smartrock van de Amsterdammer. Maar of Rover ze ook kent? EP is in aantocht, optredens zijn in voorbereiding. Ofwel wordt vervolgd.

Releaseshow: 19 april Paradiso/Bovenzaal.

My First Time – Celebrity

Met een openingszin als I Wanna Sleep With A Celebrity heeft My First Time meteen de aandacht.

De band komt uit Bristol en maakt pittige punk met een bodem van elektronica. Na een serie singles in eigenbeheer is My First Time vorig jaar opgepikt door een major label. Dat heeft nog niet geresulteerd in meer bekendheid, want  bovenstaand is alles wat we weten over de makers van Celebrity. Maar normaal gesproken zou een slim en opwindend liedje als Celebrity, de band voor de nodige reuring moeten zorgen.  We houden je op de hoogte.

Actors – CTRL

Actors moet je niet verwarren met Model/Actriz hoewel er duidelijk overeenkomsten zijn.

Actors komt uit Vancouver en is al sinds 2018 actief. De band fuseert dark wave met oude wave, postpunk met Krautrock. Zo retro als de neto, maar erg  goed gedaan. Toen ze begonnen, was daar nog niet heel veel belangstelling voor, maar tegenwoordig is er een groeimarkt voor dystopische popmuziek. Actors heeft de kille wind dus mee en brengt toevallig of niet met CTRL hun beste track tot nu toe uit.

White Reaper – Need

Afgelopen vrijdag is er een ‘expanded’, uitgebreide versie dus verschenen van Only Slightly Empty het meest recente album van White Reaper uit St Louis, USA.

Er zijn drie tracks toegevoegd aan het oorspronkelijke tiental. Het is niet helemaal duidelijk of het om songs gaat die in eerste instantie niet goed genoeg werden gevonden of om nieuwe nummers. We vermoeden het laatste. Je moet namelijk wel gek of doof zijn om een nummer als Need in een la te stoppen. Need is White Reaper op zijn best: een messcherpe powerpopsong, die herinneringen oproept aan Cheap Trick. White Reaper had het even moeilijk de laatste tijd, label perikelen en een ritmesectie die de benen nam. Maar met Need laten ze horen dat ze er nog zijn, en misschien wel hongeriger dan ooit te voren.

Sick Shooters – Evacuation

Hey Ho Let’s Go!, 50 jaar geleden verscheen het eerste album van The Ramones. Het bleek het oerknal van de punk, een genre dat nog steeds springlevend is.

En dan hebben we het nog geen eens over de postpunk in al zijn variaties, maar over pure punkliedjes van krap 2 minuten die als een stoomwals over je heen gaan en die in mensen de onbedwingbare behoefte losweken om te gekke dingen te gaan doen. Ga maar eens kijken bij een optreden van Sick Shooters uit Utrecht en je ziet mensen partyen alsof het 1977 is. Sick Shooters beoefent de garagevariant van punk die gestoeld is op Amerikaanse leest. Opvallend is dat de band geen bassist heeft. Of dat een artistieke keus is of omdat ze niemand konden vinden, weten we niet, maar een gemis is het niet. Evacuation is de tweede single van Sick Shooters en afkomstig van het debuutalbum dat Super Sonic Rock Saga heet en de 19e uitkomt. De feestelijke release is de 20ste in dB’s in Utrecht.