Author: Gijs Vervliet

Colleen Green – It’s Nice to Be Nice

Colleen Green is altijd cool geweest, maar op I Want To Grow Up uit 2015 voelde ze het niet per se. Te jong om vrij te zijn van onzekerheden, maar oud genoeg om het beu te zijn dat deze haar leven bepalen, Green beleefde een existentiële crisis. Vijf jaar en een nieuw album later ontdekken we dat ze ontdekt wat het betekent om volwassen te zijn – en zich realiseert dat dit eigenlijk best Cool is – de titel van het album dat op 10 september uit komt bij Hardly Art.

Burnt out door de negatieve gevoelens tijdens de crisis en klaar om echt plezier te hebben met melodieën en beats, schakelde Green producer Gordon Raphael (The Strokes) in om haar liedjes naar een hoger niveau te tillen terwijl haar lo-fi-esthetiek intact bleef. Raphael, die een show in L.A. had gezien van deze coole dame, was naar eigen zeggen “struck by how confident and powerful she looked, even though she was the only one onstage.” Al fan zijnde, stemde ermee in om Cool te nemen en samen met drummer Brendan Eder en hiphopproducer Aqua was het nieuwe album gedurende een paar weken in Los Angeles in elkaar gezet.

Vorige maand kwam Colleen Green al met het voorproefje “I Wanna Be a Dog” waarmee het album Cool werd aangekondigd. Nu deel ze de anthemische track waarop de thema’s van het album samen komen, “It’s Nice to Be Nice”, is Green’s herinnering aan zichzelf dat je krijgt wat je geeft, dus het is belangrijk om te proberen de beste persoon te zijn die je kunt – een zwaarbevochten maar essentiële les in de emotionele volwassenheid die Cool definieert. Green zegt over de video “A nice video for a nice song.”

Pinguin Radio presenteert om 22:00 uur Heaven Radio #278

Pinguin Radio en Popmagazine Heaven delen twee belangrijke eigenschappen: een passie voor goede muziek en een volstrekt onafhankelijke opstelling. Dat moest natuurlijk tot een samenwerking leiden.

Heaven verzorgt iedere dinsdagavond van 22:00 tot 23:00 een uur lang de muziek op Pinguin Radio. Net als Pinguin heeft Heaven oor voor – bijna – alle popmuziek. In het uurtje radio hoor je muziek uit verschillende genres: (classic)rock, roots, folk, soul, world, jazz en blues.

Liefhebbers van Heaven Radio luisteren natuurlijk ook naar ons zachtere zusje Pinguin Pluche.

Playlist uitzending #278
Playlist 20 juli 2021

Jon Allen – Blame It All On Me (cd: …Meanwhile)
Lambchop – A Chef’s Kiss (cd: Showtunes)
Jim Ghedi – Common Thread (cd: In The Furrows Of Common Place)
Peter Case – Just Hanging On (cd: The Midnight Broadcast)
Eléonor & Gerry De Mol – De Vrouw Aan Het Venster (cd: Ik Had Me Het Leven Anders Voorgesteld: Gezongen Slauerhoff)
3hattrio – Gallus (cd: Lost Sessions)
Rhiannon Giddens with Francesco Turrisi – Black Crow (cd: They’re Calling Me Home)
Lucinda Williams – A Face In The Crowd (cd: Runnin’ Down A Dream: A Tributer To Tom Petty)
Marina Allen – Ophelia (cd: Candlepower)
Ledfoot – Angel Town (cd: Black Valley)
Sarah Mary Chadwick – Full Mood (cd: Me And Ennui Are Friends, Baby)
Linde Nijland – The Landslide (cd: Ten Years)
Damien Jurado – Hiding Ghosts (cd: The Monster Who Hated Pennsylvania)
Sara Watkins – Night Singing (cd: Under The Pepper Tree)
Hoth Brothers Band – Pappy’s Last Ride (cd: Tell Me How You Feel)
Adrian Crowley – Bread And Wine (cd: The Watchful Eye Of The Stars)
Damiën van Elburg – Tyhe Ways Of A Woman In Love (cd: Damiën van Elburg)
Willie Dunn – I Pity The Country (lp: Creation Never Sleeps, Creation Never Dies – The Willie Dunn Anthology)

 

Vanavond om 19:00 uur Dansende Beren Radio #89

Dansende Beren Radio, je wekelijkse uurtje nieuwe muziek waar zelfs beren van gaan dansen. En pinguïns. Ik zag twee beren samen dansen! Dansende Beren is het wekelijks uurtje nieuwe muziektips aangeboden door de mannen en vrouwen van dansendeberen.be.

Dansende Beren is een Belgische muzieksite. Populair en met smaak.  Geen specifieke voorkeur voor een bepaald genre, maar muziek waar zelfs beren op dansen, en zoals we allemaal weten hebben beren geen specifieke voorkeur. De beren proberen de belangrijkste nieuwe muzikale ontdekkingen of gewoon leuke nummers te posten. En die hoor je in Dansende Beren Radio terug.

Playlist:

  1. Sohnarr – Melomania
  2. Meltheads – I Wanna Be A Girl
  3. Tutu Puoane – Mpho
  4. Ruben Block – Lights
  5. Arbeid Adelt! – Ik Sta Scherp
  6. Schroothoop – Mammoettanker
  7. Shht – Talk About
  8. Camille Camille – Atlas
  9. Elias – Parasites
  10. Amenra – Buiten Datum
  11. Jef Neve – Formidable

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek week 29 2021

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Amen Dunes & Sleaford Mods – Feel Nothing (IJsbreker)
  2. Tycho & Benjamin Gibbard – Only Love
  3. Sam Fender – Seventeen Going Under
  4. Strand of Oaks – Galacticana
  5. Declan McKenna – My House
  6. Faye Webster – I Know I’m Funny haha
  7. Lala Lala – DIVE
  8. Hovvdy – True Love
  9. Lucy Dacus – Hot & Heavy
  10. We Are Scientists – Contact High
  11. Husbands – Must Be a Cop
  12. Sylvie Kreusch – Let It All Burn (BE)
  13. My Blue Van – Catch My Drift (NL)
  14. Monokino – Your Underground (NL

Amyl and The Sniffers – Guided By Angels

Deze Australische band heeft live een aardige reputatie opgebouwd, sinds hun internationale debuutshow in 2018 spelen The Sniffers met gemak de ballen uit Amy’s broek. The Great Escape, SXSW of Paradiso Noord, het was allemaal even wild en dat leverde de gekke, doch sympathieke punkers een deal op bij Rough Trade Records, een titelloos debuut én wonnen ze een ARIA (Australian Recording Industry Association) Award voor Best Rock Album, nog voordat 2019 ten einde kwam. Ook het land down under ging op slot, de tijd van deze groep huisgenoten werd besteed aan nóg zwaardere referenties aanhalen uit de old-school rock’n’roll, moderne hardcore of de gebruikelijke thuislandhelden als Colored Balls en Cosmic Psychos terwijl Amy Taylor tekstueel inspiratie haalde bij haar rap-idolen & garagebands. Eind 2020 konden ze met producer Dan Luscombe de studio in. Zonder de onstuitbare slimheid, integriteit en onverschrokken openhartigheid van hun debuut te verliezen, neigt “Comfort to Me” volgens Amyl & The Sniffers nu meer naar ‘raw self expression, defiant energy and unapologetic vulnerability.’ Niet zo gek dus dat de eerste video van dit album in AU in premiere ging voorafgaand aan de filmvertoning van TERMINATOR 2, bekijk nu zelf “Guided By Angels”

My Blue Van – Catch My Drift

My Blue Van brengt hun nieuwe album uit met daarbij de single ‘Catch My Drift’. De band heeft op dit album vakkundig rauwe rhythm & blues, funk-rock en hiphop beats verweven tot een onstuitbare mix die venijnig op je trommelvlies slaat. In het verleden stond de band al in de finale van de Grote Prijs van Nederland, brachten ze drie albums uit, speelden ze live op NPO Radio 1 en verzorgden ze het support van Joanne Shaw Taylor (UK) in Paradiso Amsterdam. Daarnaast hebben ze al meerdere clubtours gedaan en gespeeld op veel verschillende festivals.

Courtney Barnett – Rae Street

Vorige week heeft alt-rock superster Courtney Barnett haar derde studioalbum aangekondigd. Deze nieuwe 10 tracks tellende plaat heet Things Take Time, Take Time en verschijnt op 12 november.

Things Take Time, Take Time is een sonische collage van diep persoonlijke snapshots van Barnett in een periode waarin ze zich op haar best voelt, en laat horen waarom de Australische wordt gerekend tot een van de meest invloedrijke en baanbrekende vrouwelijke singer-songwriters.

Het album is opgenomen in samenwerking met producer/drummer Stella Mozgawa (Warpaint, Kurt Vile, Cate Le Bon). Het is Barnett’s meest creatieve, mooiste en intieme werk tot nu toe. Het klinkt ontspannen en geeft een prachtige inkijk in haar privéwereld, vol liedjes die ongegeneerd gaan over liefde, vernieuwing, genezing en zelfontdekking.

Met de aankondiging van Thing Take Time, Take Time verscheen ook de eerste single Rae Street. De albumopener is een fijne mid-tempo essay dat in detail het dagelijkse leven van een kleine gemeenschap schetst tegenover de snelheid van de moderne samenleving.

Lala Lala – DIVER

Oke toegegeven, Lala Lala is niet de beste naam die je kunt bedenken. Dan moet je wel van goeie huize komen zou je zeggen. Als je het verhaal van Lillie West hoort, begrijp je beter waarom ze voor zo’n niets aan de hand naam als Lala Lala heeft gekozen. Tot nu toe maakte Lala Lala albums die een rechttoe rechtaan documentatie waren van haar eigen persoonlijke worstelingen, “Lamb” uit 2018 bijvoorbeeld, waarop thema’s als paranoia, rouw, geweld en verslaving niet geschuwd werden. Maar West wilde sonisch iets groters en thematisch meer naar buiten kijken, een plaat meer als een gedicht of een puzzeldoos in elkaar zetten, met sonische en lyrische aanwijzingen die de luisteraar in staat zouden stellen, zoals de titel al zegt, de deur te openen naar de grotere betekenis van die worstelingen. Lala Lala kondigt “I Want The Door To Open” aan, dat op 8 oktober uitkomt op Hardly Art!

Lala Lala’s eerste open deur, ‘DIVER’, is ‘de stelling van het album’. Het is een popsong van Kate Bush-achtige proporties, boordevol gelaagde en dreunende synths, het wijd open drumwerk van Nnamdi Ogbonnaya uit Chicago, en West die haar zang net niet over het rafelige randje duwt. Om het thema “DIVER” te beschrijven, zegt West:“I want total freedom, total possibility, total acceptance. I want to fall in love with the rock.” De rots in kwestie is een verwijzing naar Sisyphus, de mythische figuur gedoemd door de goden om voor altijd een rotsblok uit de diepten van de hel omhoog te duwen. “I think it’s easy to feel like we keep making the same mistakes over and over again, that we’re Sisyphus. The key is falling in love with the labor of walking up the mountain.” En dat zie je terug in de video.

I Want The Door To Open is een muzikale zoektocht die wordt ondernomen met de wetenschap dat de titulaire deur misschien nooit opengaat; de hoop is verliefd te worden op de zoektocht waardoor de volgende stap vanzelf gevonden wordt. Het is een gedurfde verkenning van persona en aanwezigheid van een kunstenaar die zich afvraagt hoe ze volledig zichzelf kan zijn in een wereld die voortdurend in onderhandeling is over zichzelf. De zoektocht in de Europese wereld gaat Lala Lala vanaf eind januari aan, te beginnen bij Paradiso Noord & VERA.

CHVRCHES – How Not To Drown ft. Robert Smith

Na een veel te lange stilte is er de laatste tijd weer wat rumoer rond Robert Smith. Er schijnt een eerste solo-album van hem in aantocht te zijn, en deze week verscheen er een duet van de Cure voorman met CHVRCHES, de Schotse indietronica band rond Lauren Mayberry.

CHVRCHES is doorgaans net even te poppi en popi voor onze doeleinden, maar de mix met mister Smith kan er goed bij. Opvallend genoeg klinkt How Not To Drown niet zozeer als een CHVRCHES of Cure nummer, maar heeft het nog het meest weg van een Placebo track, zeker het begin. Dat komt waarschijnlijk door de lichte vibrato in de stem van Lauren.

Voor CHVRCHES is How Not To Drown een vrij duister nummer. De Cure baas maakt daarentegen een bijna vrolijke indruk. Hij zag de samenwerking met de 30 jaar jongere zangeres blijkbaar wel zitten. Het is overigens de vraag of ze elkaar lijfelijk hebben ontmoet, waarschijnlijk is het duet online tot stand gekomen. How Not To Drown -hoe het hoofd boven water te houden, zouden wij zeggen- eindigt met een mooi stukje instrumentale sfeermuziek. Kortom op alle fronten geslaagd, deze eerste bundeling van de talenten van miss Mayberry en mister Smith.

Declan McKenna – My House

De populaire Engelse singer-songwriter Declan McKenna, die o.a. hits scoorde met Isombard, Brazil en The Kids Don’t Want To Come Home, heeft zijn eerste nieuwe muziek van 2021 gedeeld, namelijk My House.

Anders dan zijn eerdere werk, klinkt deze single als luchtige bedroom pop. Het gaat over het op een prettige manier verdwalen in gedachten en herinneringentijdens de Covid lockdown.