26 uurs verjaardagsfestival ‘Luxor Love’ in september
Met een 26 uur durend festival verspreid over twee dagen, zaterdag 8 en 9 september, viert het Arnhemse poppodium Luxor Live haar 10 jarig bestaan. “Het wordt een bonte culturele uitputtingsslag in alle hoeken en gaten van Luxor. 26 uur voor 026. De liefde van en voor onze bakermat staat centraal. We willen onze verjaardag met zoveel mogelijk Arnhemmers vieren”, aldus Stefan Rebergen, directeur van Luxor Live.
Het aantal Luxor Live bezoekers blijft toenemen. Van januari tot juni 2018 steeg het aantal bezoekers met ruim 10 % ten opzichte van diezelfde periode in 2017. “Onze activiteiten worden steeds diverser, we programmeren echt voor iedere Arnhemmer en dat ga je dan ook terugzien in ons verjaardagsfestival: van dance tot rock tot hiphop tot smartlap, het programma is zo bont als confetti”, aldus programmeur Shannon van der Werff. De organisatie brengt de eerste festivalacts in de loop van deze maand naar buiten.
Luxor Live opent haar deuren in september 2008 in het monumentale pand aan het Willemsplein. Een Art Déco bioscoop uit 1916 omgetoverd tot één van de laatste echte klassieke poppodia van Nederland. Een zeldzaamheid in het huidige popcircuit van multifunctionele betonnen gebouwen. De organisatie van Luxor Live werkt veelvuldig samen met andere Arnhemse culturele organisaties. ‘We programmeren grote internationale acts in Musis Arnhem en ondersteunen popcentrum Jacobiberg op het gebied van talentontwikkeling’, aldus Stefan Rebergen.
Toegangskaarten voor het verjaardagsfestival ’10 jaar Luxor Love’ zijn uitsluitend verkrijgbaar aan de dagkassa op 8 en 9 september en kosten 10 euro.
SOJA – Soldiers Of Jah Army – is een uit de staat Virginia afkomstige band reggaeband . De mannen van SOJA ontmoetten elkaar meer dan 20 jaar geleden en touren sindsdien de hele wereld over met hun heerlijk roots-reggae. Door de jaren heen bracht SOJA meerdere albums die met hun rock invloeden hoge ogen gooiden in de reggaewereld.
De liefde voor natuur en mens komt sterk naar voren in de teksten van SOJA, waardoor live optredens veranderen in een groot feest. In 2017 bracht de band het album ‘Poetry in Motion’ uit, wat gezien kan worden als een poëtische ode aan het leven. Vanavond zullen deze ‘Warriors of Peace and Love’ een flinke dosis good vibes naar 013 brengen.
SUPPORT
Het Australische vijftal Drop Legs zal de support verzorgen. De band uit het zonnige Byron Bay brengt komende zomer haar debuutalbum King Brown Sun Down. Vanavond brengen ze de zon van Byron Bay naar 013.
De Amerikaanse zangeres (en fashiondesigner én stijlicoon) Beth Ditto was jarenlang de even energieke als excentrieke frontvrouw van dancepunkband Gossip, bekend van onverbiddelijke knallers als Love Long Distance, Standing In The Way Of Control en Heavy Cross.
Na het uit elkaar gaan van Gossip in 2016 startte Ditto een solocarrière, al had ze in 2011 natuurlijk al een solohit met I Wrote The Book. In 2017 verscheen haar debuutalbum Fake Sugar, waarop ze flirt met soul, pop en disco. Eerste single Fire werd eerder dit jaar door de BBC al geheel terecht uitgeroepen tot ‘World’s Hottest Record’!
Postrockers Girls Names hebben noodgedwongen naar drumcomputers moeten grijpen nadat hun drummer met de noorderzon vertrok. Maar wat blijkt, dat past toch gewoon geweldig in die desolate sound van de band uit al even troosteloos Belfast?
Stain On Silence is door de echtscheiding met de drummer moeizaam tot stand gekomen en heeft lang op zich laten wachten. Er lagen al opnamen die maar de vuilnisbak zijn ingeknikkerd en alles in opnieuw opgenomen. Intussen moest de band weer gewoon aan het werk om nog wat inkomen te hebben en dat helpt allemaal niet in je muziekcarrière. Maar nu ligt er een hele puike postrockplaat. Zou zo in de jaren tachtig hebben kunnen verschijnen en had dan in de bakken gelegen naast referenties als Joy Division, Minimal Compact en de nieuwste soloplaat van Blaine Reininger.
Hoor toch die retrosounds, die basloopjes, die Banshee-achtige gitaar en die duisterklinkende gemanipuleerde zang. Geen vrolijke kost dus, maar nou en? Wil je een avondje lekker in het diepe donker lekker sip filosoferen over hoe de wereld naar de klote gaat; combineer dit werkstuk dan eens met de laatste van Preoccupations. Depressie gegarandeerd. Tekst Muzine.nl | Wim Du Mortier
Op woensdag 6 februari komt het Australische Parkway Drive naar AFAS Live in Amsterdam. De show is onderdeel van de Europese run van de Reverence Tour die in het teken staat van het onlangs verschenen gelijknamige album. De kaartverkoop voor de show in Amsterdam start vrijdag 6 juli om 11 uur via Ticketmaster.
Na een zeer succesvolle tournee langs Europese festivals deze zomer komt Parkway Drive begin volgend jaar terug voor hun grootste Europese tournee ooit. Deze staat in het teken van het in mei verschenen zesde album van de band genaamd Reverence. Het nieuwe werk van het vijftal uit Byron Bay is lovend ontvangen door fans en pers.
“defiant release that finds Parkway’s horizons expanding like never before – one that should see them topping festival bills and filling enormo-domes in months and years to come.” – NME, UK (4/5)
“Parkway Drive have become one of the bigger modern metal acts” – Volkskrant, NL (Album of the Month)
Parkway Drive frontman Winston McCall zegt over het album: “Reverence represents the most honest and personal record we have ever created. It has been born through pain, sacrifice, and conviction, with the ultimate goal of expanding not only what Parkway Drive stands for musically, but who we are as people. Thank you for listening.”
Parkway Drive is opgericht in 2002 in Byron Bay Australië. De band is de laatste tien jaar langzaam maar zeker uitgegroeid tot een grote naam in het genre. Hun vijf eerdere albums behaalde allemaal de gouden status in thuisland Australië. Met de release van Reverence is ook de weg naar het grote internationale succes ingezet. Vorige maand sloot de band als headliner de vrijdag van FortaRock af met een spectaculaire en vurige show.
Meer info over dit concert vind je op: mojo.nl/parkwaydrive
De kaartverkoop voor het concert start aanstaande vrijdag 6 juli om 11 uur via www.ticketmaster.nl en 0900 – 300 1250 (60 cpm).
Op 28 september brengt shoegaze-band Slow Crush zijn debuutalbum Aurora uit bij het Engelse Holy Roar Records. Aurora werd in Southampton, Engeland opgenomen met producer Neil D. Kennedy en werd gemasterd door Jack Shirley, bekend van zijn werk met onder andere Deafheaven en Oathbreaker.
Slow Crush is intens als een trieste droom maar tegelijk ook vurig en meeslepend. De sound is een combinatie van shoegaze, postrock, indierock, postpunk, grunge en pop.
Aurora gaat over verloren dromen en herinneringen aan het verleden met een vleugje romantiek en melancholie. Ondanks dat thema’s als verlies, vluchtgedrag en verlangen naar betere tijden de revue passeren is Aurora eigenlijk één groot liefdesverhaal. Liefde voor elkaar en voor jezelf. Zangeres Isa Holliday legt uit: “It’s a journey of love and loss and self care that hopefully many can relate to. Too many times we have been let down but in the end it is our own strength that carries us on and out.”
De half Engelse/half Belgische band bestaande uit Isa Holliday, Jan Jouck, Steven Cammaerts en Jelle Ronsmans werd begin 2017 opgericht. In mei 2017 brachten ze de EP Ease uit en sindsdien speelde de band al vele shows door heel Europa met hoogtepunten op Roadburn, Eurosonic en Fluff fest en verzorgde Slow Crush voorprogramma’s van onder andere Brutus, Oathbraker en Nothing.
De eerste single van het album is het titelnummer Aurora. “The song, Aurora, was inspired by a very close friend of ours who we had stood by and seen go through too many rough spells for one person to deal with alone, over such a short period of time. It’s about learning to overcome heartache with clarity and compassion. Karma (and good friends – or at least we hope) will take care of the rest”.
De legendarische Amerikaanse soul, rocknroll en gospel zangeres Mavis Staples komt voor een show naar het prachtige Bloemendaalse openluchttheater Caprera. Deze show wordt gepresenteerd door Patronaat.
Mavis Staples is al actief sinds de jaren zestig en scoorde met haar soulalbum One True Vine het snelst scorende album in de Americaanse charts in haar carriere tot nu toe. Staples werd op jonge leeftijd bekend met The Staple Singers.
Daarmee werd het grote publiek bereikt met nummers als I’ll Take You There en Respect Yourself. De kersen op de slagroom in haar loopbaancarriere kreeg ze met een een Lifetime Achievement Award in 2005 en in 2011 mocht ze een Grammy ontvangen voor haar album You Are Not Alone.
Pinguin Radio en indielabel Caroline Benelux slaan de handen in elkaar en lanceren gezamenlijk Club Caroline! Elke dinsdag van 20:00 – 21:00 uur hoor je de nieuwste indietracks en de grootste alternatieve hits van muzieklabel Caroline Benelux.
We nemen je een uur lang mee langs onze nieuwste releases, onze artiesten vertellen zelf over hun muziek en je hoort onze eigen favoriete tracks. Van Tame Impala tot Childish Gambino en van Bear’s Den tot Glass Animals. Je hoort het op Club Caroline.
Major Music, Indiependent Spirit!
Caroline Benelux is een muzieklabel dat zich grotendeels richt op indie en alternatieve muziek. Het jonge enthousiaste Benelux team is onderdeel van Caroline International dat kantoren heeft over de hele wereld. Caroline is een revival van het in 1973 opgerichte Caroline Label, dat oorspronkelijk door Richard Branson werd opgericht om platen uit te brengen binnen zijn eigen muzikale passie: alternatieve prog-rock. Het huidige label richt zich op alles wat goed en credible is in de wereld van de indie muziek: St. Vincent, Bear’s Den, Tame Impala, Childish Gambino, Nick Mulvey, Thurston Moore, The Amazons en Nederlandse bands als Orange Skyline, PAUW, De Staat, Chef’Special & many more.
Elke dinsdagavond tussen 20:00 en 21:00 uur presenteert het team van Caroline een uur van de beste nieuwe muziek uit haar roster op Pinguin Radio. De presentatie van de uitzending is in bekwame handen van de meesterlijke DJ Philo Boss.
Playlist Club Caroline #55 Uitzending 3 juli 2018
Polo & Pan (Superorganism remix) – Canopée
Town of Saints – Up In Smoke
Manchester Orechstra – I know how to speak
Underworld & Iggy Pop – I’ll See Big
Nathaniel Rateliff & The Night Sweats – Coolin’ Out
Get Well Soon – Martyr
Nine Inch Nail s- Shit Mirror
Trippie Red – How You Feel
No Rome – Seventeen
St. Vincent – Fast Slow Disco
Rhye – Phoenix
Cassius – W18
Charlotte Gainsbourg – Sylvia Says (A-Trak Remix)
Christine and the Queens – Damn dis-moi
….
Een uitgebreidere versie van Club Caroline kun je ook terugvinden op Spotify
Live Foto Review: Down The Rabbit Hole 2018 – Dag 3 1 juli 2018 Foto’s Hub Dautzenberg
Van 29 juni t/m 1 juli 2018 vindt de vijfde editie van Down The Rabbit Hole plaats in de Groene Heuvels bij Beuningen. Deze minivakantie aan het peilloos diepe meer van het festivalterrein biedt drie muziekpodia en talloze veldjes die elk hun eigen universum vormen.
En daar valt veel te beleven en ontdekken: van dans, kunst, performance en lekker eten tot de meest onverwachte feestjes en ontmoetingen.
Live Review: Down The Rabbit Hole 2018 @ Beuningen 29 juni t/m 1 juli 2018 Tekst Thijs Schamp Foto’s Hub Dautzenberg
Traditiegetrouw maakte Down The Rabbit Hole in het laatste weekend van Juli, alweer voor de 5e keer, zijn opwachting op. De editie was ruim van tevoren al stijf met 35.000 kaarten uitverkocht en blijft maar groter en groter worden op de Groene Heuvels nabij Nijmegen. Pak de ingrediënten goed weer, overwegend zomers georiënteerde programmeringskeuzes en uitstekende randactiviteiten bij elkaar en je hebt een ontzettende goede festivalcocktail die zijn werking nog lang niet heeft verloren. Een greep uit de hoogtepunten van Down The Rabbit Hole 2018.
Down The Rabbit Hole (DTRH) is een festival dat gezien zijn periode vaak leentjebuur speelt met andere buitenlandse festivals. Hierdoor krijgt het programmeringsteam van DTRH het voor elkaar om een sterke programmering bij elkaar te krijgen. Wat opvalt is dat de programmeurs zich steeds meer richten op de roots kant van het alternatieve spectrum met acts als Leon Bridges, Jungle, Anderson. Paak & The Free Nationals. Aangevuld met usuals suspects als Queens of The Stone, Franz Ferdinand en alternatieve verrassingen als Nick Cave & The Bad Seeds blijft de programmering even ijzersterk en vertrouwd als verrassend genoeg.
VRIJDAG 29 JUNI
Check hier de foto’s van DTRH 2018 – Dag 1.
Over het weer zal deze editie niemand geklaagd hebben, het is 3 dagen lang stralend weer. En de locatie van DTRH leent zich prima voor deze omstandigheden met een meer om in te zwemmen, surfen en badderen tot het Idyllische Bos waar veel randprogrammering (en schaduw!) te vinden is. De vrijdag kenmerkt zich door een valse start door een aantal laatkomers, o.a. J. Bernardt en Curtis Harding (beide vluchtproblemen) waren genoodzaakt om laat in de nacht of zelfs de volgende ochtend pas hun opwachting te maken. De rijzende ster van Leon Bridges brengt hem naar de HOTOT het hoofdpodium van Down The Rabbit Hole, dat dit jaar voor het eerst volledig open is zonder tent. Een uitstekende keuze van de organisatie want de omliggende oplopende heuvels geven hierdoor ook een verdienstelijke plek aan festivalgangers die houden van een hippe sitdown of het liever iets rustiger aan doen. Bridges heeft met zijn meer neo-soul achtige album een wat meer dansbare weg ingeslagen die zich uitstekend leent voor de dalende middagzon.
In de Fuzzy Lop is het tijd voor Warmduscher een knotsgekke mix van rock, punk en soul met nummers van meestal maar 2 minuten. Aan belangstelling niet te klagen, maar de muziek komt live nog niet tot zijn recht zoals we dat van andere acts in dit genre wel kennen. Het is gewoonweg niet spannend genoeg. Oude bekende MGMT geeft deze dag ook acte de presence, maar mede door de aanhoudende wind komt het complexe psychsynthpop geluid van de Amerikanen uit Connecticut niet helemaal uit de verf. Zanger Andrew VanWyngarden staat ook niet bekend om zijn charismatische frontman kwaliteiten, maar met name de gave visuals en festivalklappers als Electric Feel en natuurlijk Kids maken veel goed. Toch wordt het weleens tijd dat de band ook nieuwe tracks krijgt om op te leunen in hun shows.
Queens Of The Stone Age
Vlak voordat headliner Queens Of The Stone Age aftrapt, mag Parcels het de kieskeurige festivalganger moeilijk maken in de Fuzzy Lop. Het kleine podium, deze wel met een tent, van DTRH staat werkelijk afgeladen vol. Geen wonder, want een oplettende muziekjunkie kan de Australiërs moeilijk in de lijstjes en fora gemist hebben. Met hits als Overnight, Tiedoprightnow en een virtuoze show van disco-soul met een flinke lading funk brengt de planken in opperste staat van paraatheid. Stil staan is voor niemand een optie, absoluut hoogtepunt van de vrijdag met deze jonge band. Queens of The Stone Age mag daarna het spits afbijten als eerste headliner van het weekend. De show is zoals we dat van de heren uit Palm Desert mogen verwachten, knalhard en retestrak. Tracks als Feet Don’t Fail Me en single The Way You Used To Do van het laatste door Mark Ronson geproduceerde album worden met evenveel bezieling en kwaliteit gebracht als bekende hits Go With The Flow, Litte Sister en de klapper No One Knows. Vooral live blijkt hoe goed het nieuwe werk een aanvulling is naast het gebruikelijke kanonnenvoer voor een festivalshow als deze.
De zaterdag zal vooral gekenmerkt worden door één man (of toch twaalf?), David Byrne. Verzonken in een leegpodium met een gordijnen van kralen eromheen maakt het voormalige Talking Heads genie er een waar toneel spektakel van. Met een band die alleen maar gebruik maakt van draadloze instrumenten laat hij zien dat het lekker met zijn 4en of 5en op rij je nummers afwerken misschien wel zijn beste tijd heeft gehad. Ook het nieuwe werk van Byrne past goed in de set en door zijn charisma krijgt hij met speelsgemak het hele veld voor de Hotot figuurlijk op de knieën. Hoogtepunt van de zaterdag dat zeker, maar misschien wel van het hele weekend.
Anderson .Paak
Is er dan verder niks anders te beleven die dag? Gelukkig wel. Want vroeg in de middag brengt het Franse La Femme zelfs de man of vrouw met de grootste festivalkater in beweging. Maar uit onverwachte hoek komt Karel gewapend met zijn jaren tachtig synthesizermuziek en een onuitputtelijke bron van enthousiasme het Fuzzy Field in vervoering brengen. Wie dacht dat vroeg pieken soms weleens verstandig kan zijn had het bij deze verrassing zeker bij het juiste eind. In dat licht is het even doorbijten bij de Zweedse folk zusjes Johanna en Klara Söderberg van First Aid Kit. De volgelopen Teddy Widder is vol verwachting van de twee knappe dames. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de show geen enkel moment op gang komt. Wanneer de betovering en eenvoud ontbreekt, blijft er eigenlijk een wat flets geheel over. Bij hitje Stay Gold wordt hier en daar zelfs even wat tekst vergeten door Klara, waar Johanna dan wel weer om kan lachen. De enthousiaste aanschouwer dan weer niet, die blijft met een teleurstelling achter. Wanneer Idles zijn vrolijke en energieke punk show afrondt mag Anderson .Paak en zijn Free Nationals het overwegend jonge festivalpubliek van de voeten krijgen als afsluiter op de Hotot. De set heeft de tijd nodig om echt los te komen maar de combinatie van een energieke en dynamische rapper én drummer houdt het geheel wel interessant genoeg. Paak houdt zijn Malibu-hits op zak tot het eind, maar wel een goed plan om zo dansend het nachtprogramma van de zaterdag in te gaan.
ZONDAG 1 JULI Check hier de foto’s van DTRH 2018 – Dag 3.
Rammelende gitaarriffs en puntige basslijnen zorgen voor het decor op de Hotot in de vroege zondagmiddag. Voormalig bassist van de Pixies Kim Deal en haar Breeders mogen de laatste dag aftrappen. Een half gevuld veld ten spijt, verdiend de show eigenlijk meer publiek. Want naast een geïnspireerde performance is ook het contact met de menigte uitstekend. Wie fan is van Beavis & Butthead komt met de introtape en video van Portugal. The Man aan zijn trekken. Dat de band zichzelf niet heel serieus neemt blijkt wel uit de teksten op het scherm achter de band: “we zijn niet zo goed in makkelijke podiumpraat, ons management zal daarom wat teksten op het podium zetten voor jullie”. Met de aankondiging als beter dan The Beatles en The Rolling Stones trappen John Gourley en zijn mannen af met een introcover van Metallica en Pink Floyd. De band uit Portland weet de tent meteen bij de strot te grijpen en knalt er met gestrekt been in. Muzikaal waanzinnig goed en stiekem kent het repertoire te goed werk om alleen afhankelijk te zijn van hit Feel It Still. Een ding is zeker, de band zal er zeker meer fans aan over hebben gehouden na deze show.
St. Vincent
In de Teddy Widder is het aan de immers creatieve Annie Clark van St. Vincent de zaak om haar in huidskleur pakken geklede bandleden in toom te houden. Of beter gezegd niet in toom te houden, de show heeft namelijk iets te veel voor de gemiddelde meestal Hollandse festivalganger. Een echte chemie met het publiek ontbreekt, al hoewel er muzikaal niks te klagen valt. Je moet ervan houden zeggen we dan maar. Jungle mag daarna op de vroege avond de Hotot in vervoering brengen met zijn disco R&B-funk. Het laatste album is al van een tijd geleden en op wat onofficiële releases na moet die nieuwe langspeler nog even zijn opwachting maken. Onder de snikhete zon zoekt de festivalganger vooral de plukken schaduw op die de bomen rondom de Hotot verzorgen. De tunes die het Britse collectief brengt zijn even retestrak als catchy al zijn de nieuwe nummers nog niet helemaal van het niveau als Busy Earnin’ en companen. Nadat Nils Frahm met zijn rustige electronica het startschot geeft voor de laatste avond van DTRH is het de beurt aan Franz Ferdinand om de verstokte indie fan op zijn wenken te bedienen. De immer spring in ’t veld frontman Alex Kapronas is nog steeds op zoek naar de WK titel hoogspringen met gitaar, maar die energie compenseert de soms wat omlaag geschroefde BPM waarmee hits als Michael, Do You Want To en Dark Of The Matinee worden gebracht. De tracks van nieuwe langspeler Always Ascending, waar meer gebruik wordt gemaakt van 80’s synths en lopende baslijnen, sluiten daarentegen prima aan bij het vroegere indierock werk. Desalniettemin blijven afsluiters Take Me Out en This Fire toch de klappers van de set waar de band op leunt, wellicht heeft Franz Ferdinand zijn beste tijd wel gehad.
Nick Cave
Nick Cave heeft zijn Bad Seeds meegenomen om op zondag af te sluiten. Je kunt je afvragen of dit qua tijdstip wel een goede programmering is van het team bij DTRH. Nick Cave moet namelijk in nog in het volle daglicht zijn set beginnen in tegenstelling tot Queens of The Stone Age en Anderson. Paak die 1,5 uur later mochten aftrappen. Maar eigenlijk is deze man te goed om daar zijn optreden door te laten beïnvloeden. Hij brengt zoals altijd een begeesterde set met muzikale uitersten. Dat hij daarnaast ook enorm het publiek betrekt en bespeelt in zijn dichtende teksten brengt de muziek veel dichter bij zijn aanschouwers dan dat je zou verwachten. Machtig goede show.
Postrockers 
Op 28 september brengt shoegaze-band 
