Tag: Nick Cave

Best Kept Secret 2026 is een editie met een gouden randje. Niet in de laatste plaats door de drie headliners vanjewelste: Jack White, Nick Cave en Gorillaz. Drie dagen het mooiste muziekpretpark van Nederland in Hilvarenbeek.

Tekst en foto’s: Pieter Visscher

Vrijdag
Hoewel de vrijdag wat moeizaam op gang komt krijgt deze aan het begin van de avond een Curtis Harding in topvorm te horen. Een van de mooiste soulstemmen in het circuit heeft er zin in en zorgt voor enthousiasme op het podium en in zijn publiek. Wat een berg schitterende liedjes heeft de Amerikaan toch in zijn bagage. Model/Actriz tapt in The Secret uit een heel ander vaatje en gaat een overdreven stukje theatraliteit niet uit de weg in de goedgevulde, knusse tent. We horen een mix van overstuurde, knalharde elektronica en (hysterische) vocalen die gitaar, bas en drums geregeld naar de achtergrond doen verdwijnen. New Yorker Cole Haden huppelt als een deerne over het podium en zou een attractie zijn op welke gaypride dan ook wereldwijd. Over het algemeen is het ook nog eens zo dansbaar als de pest en slikken we de uiteindelijke eentonigheid ten slotte.

We genieten van de geregeld snoeiharde metal van Blood Incantation voordat Elon Musk ervan langs krijgt van Jack White. Hij is geen fan van de beste man. “Elon Musk is a nazi”, schreeuwt White zelfs. Het is ‘m menens. Multi-multimiljonair White, zelf dus verre van onvermogend, hekelt het grootkapitalisme van zijn megalomane landgenoot, die sowieso veel over hem heen krijgt. Daar vraag je ook om, gekke Elon! White laat verder vooral zijn gitaar spreken, net zoals de rest van zijn formidabele band doet waarin ze goed zijn: onvervalste, pure, onversneden rock-‘n-roll op de mat leggen, om er een voetbalterm in te gooien. Op het WK gitaarspelen zou White hoge ogen gooien. Een finaleplaats. Een headliner om bij weg te smelten op de openingsdag van Best Kept Secret, dat er weer in geslaagd is een programma samen te stellen waar de ware muziekliefhebber heel erg gelukkig van wordt. White wisselt solowerk af met nummers van andere acts waarin hij de hoofdrol vertolkt, zoals Steady, As She Goes van The Raconteurs. In de finale wordt Seven Nation Army van The White Stripes er nog even ingeklapt. White pikte de magische stadionriff uit de vijfde symfonie van Anton Bruckner. De Oostenrijker schreef het zo’n 150 jaar geleden. “We’re glad to be back in The Netherlands. I am Jack White”, zijn Whites laatste woorden. Voor wie nog twijfelde?

Zaterdag 
Na wat vervelende opstartproblemen en een zichtbaar flink geïrriteerde band die het podium zelfs even verlaat is het ten slotte toch de vaderlandse indiepop/rockband Higpy die acte de présence geeft op de vroege zaterdagmiddag, met een ietwat ingekorte set. De band maakt al maandenlang veel furore op onder andere het indiestation van Pinguin Radio en besluit furieus te starten met een van de grote hits Youman van debuutalbum Slow Death Of A Good Girl. Zangeres Abir Hamam zingt op heerlijke wijze even de frustraties van zich af. De rest van de band haakt in. Problemen zijn er om opgelost te worden en dat gebeurt dan ook in Hilvarenbeek, waar een enkel buitje valt maar we over het algemeen te maken hebben met voortreffelijke festivalomstandigheden. Hamam vertelt dat zij van Higpy na het optreden ook hun tenten gaan opzetten, om nog twee dagen festivalplezier mee te pikken in bruisend Brabant. Waar het leven goed is en de nachten lang. “En word ik wakker rond een uur of een, dan draait de wereld om me heen. M’n kop doet zeer. dan denk ik heel terecht, een van die dertig pilsjes was waarschijnlijk slecht.” (RIP Arie Ribbens)
Bij Hilvarenbeek dus niet linksaf, maar in volle vaart vooruit, gelijk Higpy, op een festival dat nog enigszins de sfeer van Lowlands in de nineties ademt, qua Spielerei. Het briljánt grappige commentaar à la Radio Tour de France op bezoekers die langs het standje van het Vlaamse Radio Mano (straattheater Kartje Kilo) lopen is exemplarisch en behoort tot het allerbeste wat qua verstrooiing ooit op festivalgebied is gebeurd wereldwijd (jawel). Verslaggevers Martial en Noël (“Kijk die dame in bolletjestrui eens bijzónder soepeltjes demarreren langs de jongeman in het zo’n 173 maal gewassen Smashing Pumpkins-shirt.”) hebben recht op de Nipkowschijf 2026. Hallo jury, lezen we even mee?
Prettig geprogrammeerd op de vroege zaterdagmiddag is ook zangeres Naïka en haar band. Zomerse, luchtige, prettig gezongen eclectische pop waarin we de Caribbean terughoren. “Dankjewel. Are we feeling blessed or what?” Absoluut meid!
Sterk detonerend is de noiserock van Grote Geelstaart uit Zeeland. Schitterend geprogrammeerd in de Casbah. Het is geregeld oorverdovend, terwijl de kwaliteit eraf druipt. Sorry verontschuldigt zich geen moment op het prettige podium van The Secret, waar we een aantal beklijvende hitjes voorbij horen komen. Asha Lorenz heeft een lief stemgeluid dat goed past bij de sfeervolle indiepop/rock van het vijftal, dat een statische indruk maakt op BKS. Te veel dvd’s van Dire Straits bestudeerd. Sorry komt er mee weg.
Aldous Harding blijft een van de fascinerendste artiesten van de laatste jaren. Vrij ongrijpbaar geluid, diverse stemmen in haar repertoire en qua stijl en uiterlijk is ze ook nauwelijks te vangen. Podium Two puilt uit en dat is niet zo merkwaardig. Hardings laatste albums zijn stuk voor stuk kleine meesterwerkjes, die steeds beter landen. Ze houdt het ontzettend klein op BKS, pakt er zelfs een stoel bij en zorgt voor betovering. Stoere dame, die kwetsbaarheid nochtans omarmt. Serene schoonheid op de late zaterdagmiddag.
We zien ook de pakkende indierock van Radio Free Alice, waarin elementen uit de punk en grunge voorbijkomen. Lekker bandje, ook met een bord kip piri piri met patat op schoot, even na de klok van zes uur. Het voedselaanbod op BKS is divers en uitdagend en bestrijkt vrijwel de gehele mondiale keuken.
Is Wolf Alice momenteel de beste band die er rondloopt op ons knotsgekke planeetje? Dat is een vraag die opeens opborrelt wanneer je het Britse vijftal ziet schitteren op het hoofdpodium van BKS. Ze hebben álles in huis en benutten dat ook live ten volle. Belangrijkste wapen blijft zangeres Ellie Rowsell met al haar verschillende stemmen die ze kan inzetten én ten volle benut. Is er iemand die mooier woest kan zijn als een song daarom vraagt? Nee. Zijn er zangeressen die liefdevoller kunnen klinken in kleine liedjes? Ook niet. Wat. Een. Controle. Hebben we überhaupt een betere zangeres wereldwijd? Nee. Wolf Alice op zaterdagavond in Hilvarenbeek schreeuwt om superlatieven en die krijgen de Engelse indierockers dan ook: weergaloos, meesterlijk, briljant en uitmuntend. Ook toetsenist en drummer vertolken vocaal een glansrol, naast het vakwerk dat op beider instrument wordt verricht. We zien een uitgebalanceerde superband die een dito setlist in petto heeft. Wolf Alice schrijft geschiedenis op BKS ‘26. Hoewel het links laten liggen van fraaiste song en tot op het bot ontroerende Planet Hunter een minpunt(je) is. We zien het eenmalig door de klamme vingers.
GHOSTWOMAN (kapitalen) soundcheckt met Thunderstruck van AC/DC en dan sta je al met 1-0 voor in rockschuur Casbah. De band, Canadees Evan Uschenko en de Belgische Ille Van Dessel, vist in dezelfde vijver als gelijkgestemden Raveonettes. Dat betekent gruizige, psychedelische garagerock-‘n-roll met veel reverb op de microfoon. Ook nog eens sterke composities. Een van de leukste minibands (vrouw en man) die er momenteel rondlopen.
De zaterdag wordt afgesloten door Nick Cave en zijn handlangers met het slechte zaad, waarin we ook vier gospelstemmen zien. Cave met het haar goed in de zwarte verf en zijn doorleefde markante kop maakt er een memorabele show van met zijn band, waarin Warren Ellis (61), die nooit zo oud wordt als hij eruit ziet, ook geregeld de hoofdrol opeist. Een show die overloopt van emotie, zeker in de gedragen songs met dood en ontij in de hoofdrol. De Australiër heeft nogal wat voor zijn kiezen gekregen; verloor twee zoons op jonge leeftijd. De mooiste bloemen bloeien op de mestvaalt is en blijft een dooddoener in dezen. Cave is een held, een superperformer. Een oppergod. “Fucking Netherlands!’, brult-ie. Liefkozend uiteraard. Want Let Love In, nietwaar?

Zondag
Zondagmiddag om 12 uur aftrappen met Stella is rijkdom. Een broodje kibbeling met zeekraal en gekonfijte ui als ontbijt en dan de Zuid-Europeaanse, die een mooie band heeft meegenomen. Koffie, iemand? Zo ziet puur geluk er dus uit en zo voelt het ook. “It’s my birthday today. This is the best birthday present I ever had”, zegt ze, voordat het laatste nummer wordt aangekondigd. Na afloop klinkt het Happy Birthday vanuit de tent. Stella komt terug en houdt het niet droog. Het zijn prachtige beelden.

We swingen de middag in en huppelen langs de vriendelijke folkie gitaarpop van Men An Tol uit Londen, dat The Secret verblijdt met zonnige melodieën. Mannen (vijf) met een zonnebril op. Behalve zanger Bill Jefferson. Vast laten slingeren in de verkleedruimte. De zo nu en dan met elektronica aangelengde distortionrock van het Franse Servo valt ook niet tegen. Sterker: een van de positieve verrassingen van het weekend. In diezelfde Casbah horen en zien we ook de middelmatige indierock van Good Flying Birds. Erg matige, monotone zanger en dat compenseer je niet met een paar redelijke tracks. Sylvie Kreusch is ouderwets op dreef op het hoofdpodium, waar ze een dansende menigte voor zich ziet.
Wie niet beter weet denkt dat het WK crowdsurfen zich afspeelt tijdens het optreden van C’est Qui in de Casbah. Goeie cover van Dead Kennedys’ Too Drunk To Fuck hebben de Nederlanders in huis. De gejaagde oldschool punk valt prima in de smaak bij het publiek in Hilvarenbeek. De zangeres vraagt of alle mannen naar achter kunnen in de rockschuur en alle vrouwen naar voren. Er volgt een punksong over femicide. De band heeft recht van spreken, is tekstueel sociaal bewogen. Dat op een mooie zondag vol liefde en saamhorigheid in Brabant. En dan moet Gorillaz nog aanvangen. Maar eerst Genesis Owusu. Volle bak in The Secret waar we een uiterst getalenteerde zanger horen, die een dermate divers repertoire heeft dat zijn sound nauwelijks valt te duiden. Wát een stem heeft de Australiër, vol soul en vooral heel veel klasse.
Terwijl Oranje om 22 uur begint te voetballen trapt Gorillaz af op BKS. Het is een weergaloos audiovisueel spektakel dat we niet eerder van dit niveau zagen in Hilvarenbeek. Hier wordt een nieuwe standard neergezet. Probeer daar maar eens aan te tippen. Wat een enorme band heeft Damon Albarn (met geinig Harry Slinger-hoedje, legerjack en retestoere hiphopketting) samengesteld en wát een vocale en muzikale genialiteit horen we voorbij komen. Niet eens zozeer van Albarn zelf, die een klein biertje achter de kiezen lijkt te hebben. Joe Talbot van Idles doet mee, evenals de innemende Kara Jackson (even knuffelen met Damon) en de Amerikaanse rapper Bootie Brown. Er wordt een onuitputtelijke rij hits doorheen gejaagd, want ook de ‘normale’ albumtracks krijgen deze speciale livebehandeling. Wat is dit toch een afsluiter vanjewelste, die andere grote festivals in Nederland ook dolgraag zouden willen hebben, maar BKS gaat met de eer strijken. Best Kept Secret 2026 is andermaal een festivalspektakel geworden om niet snel te vergeten. Over de show van Gorillaz gaat nog erg lang worden doorgepraat. Bui-ten-ca-te-go-rie!