Category: Nieuwe Muziek

White Reaper – Need

Afgelopen vrijdag is er een ‘expanded’, uitgebreide versie dus verschenen van Only Slightly Empty het meest recente album van White Reaper uit St Louis, USA.

Er zijn drie tracks toegevoegd aan het oorspronkelijke tiental. Het is niet helemaal duidelijk of het om songs gaat die in eerste instantie niet goed genoeg werden gevonden of om nieuwe nummers. We vermoeden het laatste. Je moet namelijk wel gek of doof zijn om een nummer als Need in een la te stoppen. Need is White Reaper op zijn best: een messcherpe powerpopsong, die herinneringen oproept aan Cheap Trick. White Reaper had het even moeilijk de laatste tijd, label perikelen en een ritmesectie die de benen nam. Maar met Need laten ze horen dat ze er nog zijn, en misschien wel hongeriger dan ooit te voren.

Sick Shooters – Evacuation

Hey Ho Let’s Go!, 50 jaar geleden verscheen het eerste album van The Ramones. Het bleek het oerknal van de punk, een genre dat nog steeds springlevend is.

En dan hebben we het nog geen eens over de postpunk in al zijn variaties, maar over pure punkliedjes van krap 2 minuten die als een stoomwals over je heen gaan en die in mensen de onbedwingbare behoefte losweken om te gekke dingen te gaan doen. Ga maar eens kijken bij een optreden van Sick Shooters uit Utrecht en je ziet mensen partyen alsof het 1977 is. Sick Shooters beoefent de garagevariant van punk die gestoeld is op Amerikaanse leest. Opvallend is dat de band geen bassist heeft. Of dat een artistieke keus is of omdat ze niemand konden vinden, weten we niet, maar een gemis is het niet. Evacuation is de tweede single van Sick Shooters en afkomstig van het debuutalbum dat Super Sonic Rock Saga heet en de 19e uitkomt. De feestelijke release is de 20ste in dB’s in Utrecht.

Strange Fruit – Monopolar

Strange Fruit is een elektronische shoegaze band uit Jakarta.

Nu is de combi van electro en shoegaze, een gitaargenre bij uitstek op zich al bijzonder, maar het feit dat de band uit Indonesië komt, gaf voor ons de doorslag om hun Monopolar, pas hun derde single te gaan draaien. En omdat het stiekem best wel een erg goed nummer is, hebben we er maar meteen een IJsbreker van gemaakt! Wie dacht dat ze in Azië alleen maar K-pop achtige of etnische dingen maken, moet zijn of haar beeld dus bijstellen. Veel luisteraars heeft Strange Fruit nog niet, maar die verdienen ze wel. Misschien een ideetje voor Nusantara Beat om de band mee op sleeptouw te nemen als ze weer eens gaan toeren in de smaragden gordel.

The Veils – Lungs

Achteraf gezien vond Finn Andrews het laatste album van zijn band The Veils misschien wat erg rustig en introspectief.

‘Laten we het nieuwe album daarom wat uitbundiger maken, wat levenslustiger’. De eerste single van de opvolger van Asphodels is inderdaad geen stemmige ballad, maar om Lungs nou uitbundig en extravert te noemen? Eerder wijs en beschouwend. En gelukkig maar, want The Veils hoort als The Veils te klinken, wijs en gerijpt. Er komt dus weer een nieuw album aan van de Brits-Nieuw Zeelandse band en dat terwijl de vorige krap een jaar oud is. Veils fans hebben wel eens langer op nieuwe muziek moeten wachten (een keer 8 jaar!). De achtste van The Veils heeft de ‘levenslustige’ titel Fragile World en medio juni uit.

concerten: 11/11 Trix, Antwerpen, 27, 28 &29/11 in Doornroosje, Oosterpoort en Paradiso.

Mouth Ulcers – Prevail

Wat ooit gothic of gewoon new wave werd genoemd heet tegenwoordig dark wave.

De ingrediënten zijn het zelfde: galmende gitaren en nauwelijks verstaanbare zang die lijkt te zijn opgenomen in een kerk. Ook de voorbeelden zijn onveranderd, oude Cure, maar vooral Bauhaus. Voor originaliteit moet je dus niet bij Mouth Ulcers (op de bandnaam na dan) zijn, maar als je net als een groeiende groep generatie Z’ers (en hun ouders en grootouders) wel houdt van een galmende donker getinte vleermuizenrock dan zit je snor bij deze jonge weerwolven uit Londen van wie Prevail pas hun derde single is.

Friko – Choo Choo

Friko is een beloftevolle band uit Chicago die het zijn fans weer niet makkelijk maakt met CHOO CHOO.

Ten eerste klinkt de nieuwe single overvol. En ten tweede lijkt Friko enorme haast te hebben. Easy listening is anders, heel anders. Toch, als je er eens goed voor gaat zitten, hoor je wel waarom in de V.S. zo vol verwachting wordt uitgekeken naar het nieuwe album van de band van Niko Kapetan. CHOO CHOO gaat – het zal niet verbazen- over treinen. Het gejaagde tempo en de diverse tempowisselingen illustreren het onderwerp van de song. Blijkbaar is reizen met de trein in de V.S. net al bij ons geen onverdeeld genoegen.

Friko is vorig jaar op tour geweest als supportact van zowel The Flaming Lips als Modest Mouse. Dat heeft zijn sporen nagelaten. Dat de hectische productie een bewuste keuze is, mag je opmaken uit het feit dat niemand minder dan John Congleton daar verantwoordelijk voor is. Congleton is een veteraan met een staat van dienst waar je u tegen zegt: van Alvvays tot Eddie Vedder en van Mogwai tot The War On Drugs. Niet iemand dus die met elke band in zee gaat.

The Skinner Brothers – PIE N MASH

Wegens uitblijven van succes zijn we een paar jaar geleden gestopt met het volgen van The Skinner Brothers.

Dus wie schetst onze verbazing toen we naar aanleiding van een nieuwe single van de muzikale anarchisten uit Londen even keken hoe ze er nu voorstaan. Zijn ze vorig jaar doorgebroken met een paar super succesvolle EP’s! Let je even niet op en …. Goede reden dus om die nieuwe single eens aan te klikken. The Skinner Brothers, die net zulke echte broers zijn als The Doobie en Chemical Brothers blijken het roer radicaal te hebben omgegooid, De anarchistische pubrock van het begin heeft plaatsgemaakt voor iets minder anarchistische pillenrock. Anders maar ook leuk en nog steeds net zo Brits als PIE N MASH.

Lime Garden – All Bad Parts

Bij een pittig popliedje als All Bad Parts van Lime Garden is het moeilijk om niet aan Blondie te denken.

De vrouwenstem, de punky power en de met disco flirtende bas: het zijn ingrediënten waarmee Blondie beroemd is geworden. En die zo’n 40 jaar na dato nog steeds voor opwinding weten te zorgen. Waar Debbie Harry ook nog eens haar kort gerokte lijf in de strijd gooide, concentreert het all female Lime Garden zich helemaal op (de sarcastische) tekst en muziek. Die tekst is geïnspireerd door het net niet gelijknamig zelfhulpboek van Richard Schwartz No Bad Parts. Het door Charlie Andrew (Wolf Alice/Alt-J) geproduceerde All Bad Parts is een van de 10 liedjes op MAYBE NOT TONIGHT, het nieuwe album van Lime Garden. Releasedatum 10 april.

Concerten: 14 juni Best Kept Secret, 19 september Bitterzoet, Amsterdam. 20 sept. Doornroosje, Nijmegen. 21 sept. Ancienne Belgique, Brussel.

Tyler Ballgame – For The First Tme, Again

Tyler Ballgame – For The First Tme Again (Rough Trade)

Tyler Ballgame is een nieuwe ster aan het firmament. Betrekkelijk jonge gozer nog (34) die de laatste jaren steeds meer in de belangstelling is komen te staan met singles waarin we de jaren 70 terughoren én flarden van het stemgeluid van Roy Orbison.

Tyler Ballgame heeft een naam die te mooi is om waar te zijn en dat is ie dan ook. Tyler heet Perry van achter. Wat eigenlijk ook uitstekend klinkt, maar Tyler zal zijn redenen hebben gehad om een andere artiestennaam te nemen. Dries Roelvink heet eigenlijk Dries Slavink. Daar konden we inkomen.

Tyler Ballgame doet vocaal niet alleen denken aan Roy Orbison, zijn songmateriaal komt er ook geregeld bij in de buurt én hij zette zijn eerste stappen op het muzikale pad door voor klein comité veelvuldig Orbisons Crying te kwinkeleren.

Niettemin gaan we Ballgame niet neerzetten als Orbison-imitator, omdat hij weldegelijk een eigen geluid heeft, dat nou eenmaal af en toe wat gelijkenissen oproept aan Orbison.

Ballgame komt van ver: doodsaaie kantoorbaan én een depressie. Hij heeft de ellende van zich afgeschreven, met een prachtig album. Hij bedankt z’n moeder in het cd-boekje. Een held is geboren. 14 april staat ie in Paradiso, Amsterdam.

 

Modern Woman – Neptune Girl

We proberen het nog een keer met Modern Woman, de band van Sophie Harris.

Vorige single Dashboard Mary vonden we goed genoeg om er een IJsbreker van te maken. Een mening die -om het voorzichtig te zeggen- niet algemeen werd gedeeld. Als Neptune Girl ook roemloos ten onder gaat zullen we daar onze conclusies uit trekken. Maar vooralsnog zijn en blijven we overtuigd van de potentie van Modern Woman. De Britse band heeft een geluid dat geënt lijkt op de New Yorkse punk van rond 1980. Television, Richard Hell en vooral Patti Smith horen we terug in de vier songs die Modern Woman nu online heeft staan. En PJ Harvey. Makkelijke muziek maakt de band dus niet, maar als je houdt van intense, geëmancipeerde en meeslepende punkrock met vrouwelijke signatuur dan zit je bij Modern Woman beter dan goed.