Category: Nieuwe Muziek

Tooth – Medicine

De muziekscene is zo grillig dat een verstandig mens zich niet aan voorspellingen waagt. Maar. Als de band bij elkaar blijft. En als ze nog meer nummers hebben van het kaliber van Medicine en voorganger The Age Of Innocence. En de stroom valt niet uit binnenkort dan durven wij te beweren dat we er met Tooth een band bij hebben waar we nog jaren plezier van gaan hebben.

Tooth is dus nog maar twee singles oud en veel kunnen we nog niet over de band vertellen. Een bandnaam als Tooth laat zich namelijk niet makkelijk googelen, en een songtitel als Medicine maakt het alleen nog maar erger. Maar ze komen uit Londen, zijn met zijn vieren en zo hongerig als een roedel jonge wolven.

Zoals opvallend veel generatie Z’ers haalt ook Tooth zijn mosterd uit de jaren 90, lees grunge en aanverwante genres. Met het door Kev Jones (Wunderhorse/Bear’s Den) geproduceerde Medicine zal Tooth de originaliteitsprijs dan ook niet snel krijgen, maar in de popmuziek is authenticiteit belangrijker dan originaliteit en veel echter dan Tooth wordt het niet.

Pond – Terrestrials

Altijd leuk, een nieuwe single van Pond, dat bekend werd als backingband van Tame Impala, maar inmiddels al zo lang zo goed zelf bezig is dat het eigenlijk onzin is dat we steeds weer over Kevin Parker beginnen.

We beginnen opnieuw. Terrestrials is de zoveelste ijzersterke single op rij van het Australische Pond. De nieuwe single is niet meer zo psychedelisch als ouder werk, maar ook zeker geen recht toe recht aan popliedje. Terrestrials is meer een muzikaal labyrint waarin het heerlijk verdwalen is. De motor van Pond is Jay Watson, die pas nog nieuwe muziek uitbracht met zijn zijproject Gum. En dat terwijl het meest recente album van Pond ook nog vrij vers is. Geen gebrek aan inspiratie dus. Terrestrials gaat over de vreemdste species die hier op aarde ronddoolt…. de mens.

Cardinals – Masquerade

Cardinals – Masquerade (So Young/Mattan)

Ierland blijft een belangrijke kweekvijver voor sterke bands. Veel komen uit Dublin. Cardinals is een formatie die uit de stad van de legendarische Rory Gallagher afkomstig is: Cork. Een halfuur duurt het prachtdebuut Masquerade.

Grian Chatten van Fontaines D.C. is fan en noemt Cardinals zelfs zijn favoriete band. Een stukje chauvinisme is ook de Ieren niet vreemd. Terwijl we het wel begrijpen. We horen een gezelschap dat rockclichés zo veel mogelijk uit de weg probeert te gaan en een plaat heeft afgeleverd waar de vonken geregeld vanaf spatten. Indierock met postpunk- en folkelementen krijg je voorgeschoteld. Tien liedjes. We verliezen de aandacht geen moment.

Barbed Wire wordt grijsgedraaid op het indiestation van Pinguin Radio, waar we andere sterke songs als Big Empty Heart en het titelnummer ook geregeld voorbij horen komen. Zanger Euan Manning is niet vies van een stukje pathos maar weet dat dermate goed te doseren dat we er geen moment nerveus van worden. Integendeel.

Big Empty Heart, waar we garagerockelementen in terughoren, haalt ook de drie minuten niet, en dat is jammer, omdat je veel meer wil horen van deze verslavende rocksong. Heerlijk, die accordeon van Finn Manning. Zo worden er wel vaker wat minder traditionele instrumenten ingezet door de rockband.

Masquerade is lekker rauw opgenomen. Imperfecties? Geen probleem. En wat zijn die imperfecties überhaupt, als ze alleen maar lekker klinken? Teksten over alcohol, xtc, liefde, wanhoop, nonchalance, cynisme, kwetsbaarheid en geluk; het is er allemaal. Slechts één minpunt: plaat is veel te snel afgelopen. Pieter Visscher

 

 

 

 

 

Francis Of Delirium – It’s A Beautiful Life

Het is inmiddels al weer vijf jaar geleden dat we Francis Of Delirium hier introduceerden.

Dat was met Let It All Go. Toen wisten we te melden dat Francis Of Delirium de naam is van een project van Jana Bahrich, ingezetene van Luxemburg, maar Canadees van geboorte. Haar vader is diplomaat vandaar haar standplaats. Waar pa nu zit weten we niet, maar Jana is blijkbaar geaard in het Groot Hertogdom. Ze woont er nog steeds. It’s A Beautiful Life is een opzwepend, breed opgezette, mooi gedetailleerde rocksong met een solide gitaarriff en sterk woordloos refrein. Jana schreef het nummer zelf, maar liet de productie over aan Chris Hewett, die flink aan de weg timmert met zijn werk voor o.a. Ed Sheeran, Stormzy en Calvin Harris, niet echt Pinguin-namen, maar laat je daardoor niet afschrikken.

Concert: 20 april Paradiso.

The Haunted Youth – murder me

In de Volkskrant stond afgelopen week een groot verhaal over popartiesten die zingen en schrijven over hun mentale worstelingen. O.a. Lola Young en Billie Eilish werden opgevoerd als artiesten die van hun hart geen moordkuil maken.

The Haunted Youth had ook genoemd kunnen worden. Alleen al de naam van de band van Joachim Lievens spreekt boekdelen. Net als de titels van zijn recente singles. Deathwish en murder me geven aan het nog steeds onrustig is in zijn hoofd. Succes* heeft daar weinig aan veranderd, lijkt het. Murder me trapt af met een riff die familie is van die van U2’s I Will Follow. Tekstueel houdt Joachim het dit keer kort. Hij laat vooral zijn gitaar spreken. Maar de boodschap is duidelijk. Iemand hier is not happy. Album: Boys Cry Too komt over ongeveer zes weken.

*Voor de twee optredens van The Haunted Youth in Paradiso begin april is een wachtlijst

Real Farmer – Sob Story

Hoe breed het postpunkgenre inmiddels wel niet is, laat Real Farmer horen met nieuwe single Sob Story.

Je kunt ook zeggen dat het postpunkjasje de Groningse band niet meer past, te krap. Sob Story ruikt naar Amerikaanse garagerock zoals die midden jaren zestig werd beoefend door bands als The Standells, The Seeds en vooral Love met Arthur Lee. Sob Story is single 4 van album 2 van Real Farmer. Two Wrongs Don’t Make A Right komt op 1 mei uit op Strap Originals, het label van Pete Doherty. Ook in mei toert Real Farmer door Nederland en Duitsland. In juni doet de band een rondje Engeland.

Popwarmer: Temper City – Self Aware

De debuutsingle “Self Aware” van de nieuwe indie rockband Temper City verspreidt zich razendsnel online en groeide uit tot een wereldwijde viral hit met inmiddels meer dan 7 miljoen streams. Het nummer verscheen in Spotify’s Viral 50 in meer dan 40 landen, bereikte #1 in meerdere markten en stond #2 wereldwijd. Achter Temper City schuilen singer-songwriter Eytan Peled en het productie-duo Sync. Met Self Aware introduceert de band een energieke indierocksound die doet denken aan Arctic Monkeys en The Killers. Later dit jaar volgt het debuutalbum.

A.A. Williams – Hold It Together

Het venijn zit hem in de staart van de nieuwe single van Alex A. Williams.

De eerste helft is een wat ‘gewone singer-songwriter pianoballade’, maar net als je je afvraagt ‘is dit alles?’, doemt er een muur van gitaren op en weten we weer naar wie we luisteren; de nieuwe koningin van de nacht. Tegen het eind horen we nog wat woorden-loze zang en stemmige piano, een waardig slot van een imposante ballad. Hold It Together komt net als Wolves op het nieuwe album van miss Williams, dat heet Solstice en komt begin juni tot ons.

My New Band Believe – Love Story

Single 3 van My New Band Believe, de nieuwe band van oud Black Midi bassist Cameron Picton is compleet anders dan zijn voorgangers.

Dat zijn barokke popsongs die alle kanten opschieten. Love Story is wat de titel beloofd, een breed opgezet liefdeslied met romantische piano, zachte zang en breed waaierende violen. Vreemd genoeg is er een verschil tussen de album/single edit en de versie die op Youtube staat. De clip is langer. Die eindigt met een prachtige vioolpartij die om de een of andere onbegrijpelijke reden is weggelaten op de plaatversie.  Tis maar dat je het weet.

The Pale White – Göbekli Tepe

Göbekli Tepe is de laatste single van The Pale White voor de release van hun nieuwe album.

Inanimate Objects of The 21st Century is de titel van het derde album van de band uit Newcastle. Uit song en albumtitel mag je opmaken dat The Pale White niet van de straat komt. Dat blijkt ook uit de uitleg die zanger/gitarist Adam Hope geeft aan de albumtitel. Terwijl de ontwikkeling van de mens stilstaat gaat die van de techniek door. AI, algoritmes, zelf rijdende auto’s, drones, holografische concerten en ga zo maar door. Het groeit menigeen boven zijn pet. Daarover gaan dus de songs op het nieuwe album van The Pale White.

Maar niet Göbekli Tepe. Tenminste niet direct. Göbekli Tepe is de naam van een tempelcomplex in Turkije dat archeologen voor raadsels stelt. Het is namelijk ruim 11 duizend jaar oud, veel ouder dus dan Stonehenge of de piramiden. Het is van voor de uitvinding van de landbouw en het schrift. Nou daar heeft The Pale White dus een liedje over gemaakt soort van. Veel tekst heeft het niet nummer niet, en goed verstaanbaar is hij ook niet. De meerstemmige zang is wel sfeervol en er wordt stevig gerockt in een stijl met zowel conventionele rock als postpunk elementen. Een beetje ouderwets misschien wel, maar daarom goed te volgen. Ook voor de moderne mens.