Cardinals komt uit Ierland en voor de verandering kan je dat ook horen. Niet aan het accent van de zanger, maar aan de wat folky melodie. Er zit zelfs een accordeon verstopt in de mix van Roseland, bij uitstek een folk instrument. Er zijn overigens verschillende Cardinals actief in de muziekwereld, maar de onze komt uit Cork en is nu twee singles oud. De eerste had ons moeten opvallen, als was het maar vanwege de titel, Amsterdam.
Maar Roseland is dus onze eerste kennismaking met Aaron, Darragh, Euan, Finn en Oskar. Het is het debuut van Cardinals voor het So Young-label dat ook Buzzard Buzzard Buzzard, Wunderhorse en Tamino onder zijn hoede heeft.
De band kreeg pas nog een leuke opsteker toe niemand minder dan Grian Chatten van Fontaines D.C. op de radio hen ‘one of my favourite new bands’ noemde. Wat je noemt een goed begin.
We gaan nog even door met het aanprijzen van quannnic. Dat doen we door een derde nummer uit zijn koker op onze playlist te zetten, een samenwerking dit keer met Julian Koster, voormalig medewerker van Neutral Milk Hotel, hier handelend als Orbiting Human Circus.
Wat zijn rol precies is is niet helemaal duidelijk, want Rummage klinkt puur quannnic; een introvert indierocknummer met dikke lagen gitaar en een meeslepende opbouw; van klein en akoestisch naar groots en elektrisch. Van folky naar all out shoegaze kun je ook zeggen. Rummage is een van de meerdere hoogtepunten op het nieuw quannnic album die zich met Stepdream definitief vestigt als een van de opvallendste talenten van dit tijdsbestek. Doe ons maar een tournee.
Het lijkt wel op The Smile per nieuw nummer meer op Radiohead gaat lijken. Wat natuurlijk absoluut geen klacht is.
Wall Of Eyes begint zacht met een in zich zelf gekeerde Thom Yorke, maar groeit gaandeweg in kracht en volume. Tegen het einde krijgt het nummer iets unheimisch en lijkt het alsof er meerdere songs door elkaar lopen. Niet het makkelijkste nummer van The Smile dat ervoor lijkt te waken in herhaling te vallen. Er is meer goed nieuws. Wall of Eyes is het titelnummer van een nieuw album van het trio dat ook weer op tournee gaat. The Smile album II komt op al op 26 januari. Het optreden is op 15 maart in de AFAS in Amsterdam. De kaartverkoop is vandaag gestart.
Een band met een saxofonist in de opstelling, daar zijn er niet zo veel van. Alleen al om die reden is Teeth Machine niet de zoveelste indieband onder aanvoering van een zangeres.
Die sax is trouwens niet het geluidsbepalende instrument van Teeth Machine dat is toch echt de elektrische gitaar. En de zangeres is niet de enige vrouw in de band die vijf leden heeft en woonachtig is in Londen. Shiny is het tweede nummer dat we van hen oppikken, eerder draaiden we Gumball, en pas hun vierde track in totaal. Ook in Shiny horen we zachte vrouwenzang met contrasterende, harde gitaren, maar de band maakt op geen moment de indruk in te haken op een trend. De vijf minuut plus durende nieuwe single kun je nog het best omschrijven als indie-artrock, een verre nazaat van de pre disco Roxy Music misschien wel. Het plan is om volgend jaar een EP of album uit te brengen, maar veel meer dan het voornemen is er nog niet. We zullen er t.z.t. verslag van doen.
Op 16 februari 2024 brengt de Belgisch-Rwandees artiest Porcelain id diens debuutalbum BIBI:1 uit via Unday Records. BIBI:1 is samen met producer en partner in crime Youniss Ahamad tot stand gekomen. De single Adam Coming Home is nu uit.
Porcelain id is het pseudoniem waaronder Hubert Tuyishime (die/hen/hun) sinds 2020 eigenzinnige songs op de wereld loslaat, en wordt gezien als één van de opkomende Belgische talenten. Toen Tuyishime nog maar 9 jaar oud vanuit Rwanda naar België kwam, sloeg de muziekmicrobe toe waar hen als kind werd opgenomen voor een nieraandoening en muziektherapie volgde. Geïnspireerd door artiesten zoals Dan Bejar (Destroyer), The National of Bon Iver brengt Porcelain id een blend van klassieke pop en elektronische lo-fi. Met creatieve melancholie en poëtische teksten als gedeelde noemer.
BIBI:1 is geïnspireerd op diens verhuizing van het stille Kempen naar Antwerpen. Een verhaal over vreemdeling zijn in een stad die je zo lang hebt geromantiseerd, de afwijzing die gepaard gaat met die integratie en de valse nostalgie waarmee je later op alles terugblikt. Op het eerste gehoor lijkt het album als een afscheid van het autobiografische en lo-fi singer-songwriter muziek op de eerder verschenen EP’s Mango (2021) en Reprise (2022). Maar voor Porcelain id voelt het als een organische evolutie. Eentje richting meer abstractie, experiment en elektronica, maar nooit afstandelijk, en nog altijd voortbouwend op de kern van Porcelain id. De nieuwe sound is het gevolg van een intense samenwerking met producer Youniss Ahamad, die zich ondanks hun verschillende muzikale achtergronden meteen uitgedaagd voelde na Porcelain id’s pitch: “Ik wil iets maken dat zich situeert tussen Nick Cave and the Bad Seeds en Yeezus van Kanye West.“
Youniss Ahamad over het totstand komen van BIBI:1: “The making of this record was happening simultaneously with me delving into my research of Arabic instruments. As such there are little bits of oud scattered throughout the record. The duduk, an Armenian folk instrument, also appears through out the album, acting as a crucial support sound. My non-western influence I feel helped give the record an otherworldly state. A layered sense which reflects the place Porcelain id is creating from.”
Over de single Adam Coming Home zegt Tuyishime het volgende: “Ik herinner me de dagen die we samen doorbrachten, in dat kleine studentenkot van mijn vriendin toen de lente overging in de zomer terwijl ze zwanger was. Het was een tijd vol uitdagingen toen we ons moesten aanpassen aan dit nieuwe hoofdstuk van ons leven, terwijl ik koortsachtig probeerde vast te houden aan het bitterzoete einde van het vorige. Ik was net afgestudeerd aan de kunstschool. Het was een delicaat evenwicht tussen huiselijkheid en tederheid, tegen een achtergrond van absolute angst en ongerustheid, en schetste een beeld van een tijd waarin ik zowel het beste als het slechtste van mezelf was”.
Livedata
17-20 januari – Eurosonic Noorderslag, Groningen
18-20 april – Motel Mozaique, Rotterdam
25 maart – Merleyn, Nijmegen
26 maart – Zonzij (Tolhuistuin), Amsterdam
28 maart – TivoliVredenburg, Utrecht
Terra Twin is een nieuwe naam voor ons, maar wel eentje die we gaan onthouden. Hanging Around is het zesde nummer van de band uit London, die ondanks de naam uit vier personen bestaat. Hun missie, staat te lezen op Spotify is ‘het laten samensmelten van Americana met indie.’ Dat is een wat vage omschrijving die iets duidelijker wordt als je hun muziek hoort. Die klinkt als The Band als die uit East Londen zou komen i.p.v. Canada, iets in die richting. (Voor wie echt diep wil graven, Hanging Around lijkt wel op countryrock pioniers Barefoot Jerry.)
Terra Twin zit duidelijk in een groeispurt. Nieuwe single Hanging Around is makkelijk hun beste nummer tot nu toe, wat compositie betreft, maar ook qua executie en productie. Dat komt niet helemaal op het conto van de band. Ze hebben een producer weten te strikken die het klappen van de zweep kent. James Dring werkte eerder voor Gorillaz, Self Esteem en Sorry. Hij gaf Hanging Around een warme sound passend bij de ietwat weemoedige sfeer van het nummer en het warme stemgeluid van bandbaas Maxim Baldry.
Hij is weer fijn, de nieuwe single van Danique van Kesteren en Bart van Dalen, gezamenlijk optrekkend als Donna Blue.
De ingrediënten waarmee Donna Blue hun smakelijke muziek bereid zijn nog steeds dezelfde; Frans-Italiaanse sixties pop en filmmuziek, Twin Peaks gitaren en Air bassen. Het duo wordt echter steeds beter in wat ze doen. Het zwoele, soepele en sexy Fantasy Girl is hun verleidelijkste creatie to nu toe. Het belooft wat voor het nieuwe album van Donna Blue, Into The Realms Of Love dat in maart volgend jaar uitkomt.
Muziekblog Ondergewaardeerde Liedjes besteedt graag aandacht aan nieuwe muziek. De rubriek ‘Nieuwe Muziek’ is de plek voor een goed gesprek met artiesten over nieuwe liedjes, én de plek waar we een podium willen bieden aan echt kakelvers talent. Dit artikel verscheen eerder op Ondergewaardeerde Liedjes.
Tekst: Alex van der Meer
In oktober van dit jaar verscheen de debuut EP van Cloud Cukkoo: Half-Forgotten Dream. Cloud Cukkoo is het soloproject van zangeres, liedjesschrijver, en producer Jori van Gemert. Haar EP is er één die je niet aan je voorbij moet laten gaan. Zeker niet als je houdt van onweerstaanbare, dansbare, en iets duistere indiepop. Half-Forgotten Dream blijft in je hoofd ronddansen. We gingen in gesprek met Jori, en spraken over contrasten en herrijzenissen. En over Lost On You, haar nieuwe single.
“Je kan je in een menigte heel erg alleen voelen”
“Een paar jaar geleden was Cloud Cukkoo een band,” vertelt Jori: “Maar eigenlijk was het toen al helemaal mijn ding, ik schreef alle liedjes. Wij hebben in 2017 veel gespeeld en we hebben echt hele leuke dingen gedaan. Er zijn twee singles uitgebracht ook. Maar in 2018 viel die band uit elkaar. Daar moest ik echt even van bijkomen, ik heb er best moeite mee gehad. Vervolgens krabbelde ik een beetje op. Tijdens corona ben ik zelf heel veel gaan produceren. Uiteindelijk heb ik in 2021 een voorstelling gedaan, met een andere band en met nieuwe muziek, en dat voelde als de herrijzenis van de feniks.” De knop ging om bij Jori: “Ik had natuurlijk mooie momenten gehad met de oorspronkelijke band, maar ik had ook veel ellendige dingen meegemaakt. En nu was het bij mij van: Oké, Cloud Cukkoo wordt mijn soloproject, ik ga alleen verder.”
Dit jaar is uiteindelijk opmerkelijk geworden voor Cloud Cukkoo: “Ik heb eigenlijk een goed jaar inderdaad, er zijn een heleboel mooie momenten. Zo is bijvoorbeeld één van mijn liedjes – Alice (Acoustic) – gebruikt voor één van de grootste TV-shows van Duitsland, het was bij de winnende finale-dans van Let’s Dance. Ik kwam daar achter omdat mensen me ineens gingen DM’en op Instagram. Het nummer is inmiddels 160.000 keer beluisterd.” Het is opmerkelijk hoe dat kan gaan. “Het heeft heel veel deuren voor mij geopend. Ik werd bijvoorbeeld ineens benaderd door labels – dan zit je plotseling met Sony en Warner aan tafel. En verder heb ik hierdoor dan ook weer heel veel boekingen gekregen voor de Popronde, waar ik ook aan deelneem.”
(Tekst gaat door onder de video)
De muziek van Cloud Cukkoo omschrijft Jori als dansbare depressie, het is donkere indie, maar het zet je zeker ook in beweging. “Ik denk dat ik contrasten heel erg mooi vind, en het is ook wel een thema in mijn leven. Je kan je in een menigte heel erg alleen voelen. Ik denk wel dat ik heel bubbly en grappig ben, en open, maar ik ben ook heel erg emotioneel en angstig en vaak overweldigd. Ik denk niet dat het leven happy de peppy echt is, dus ik denk dat de muziek echt een weerspiegeling is van wie ik ben. Een liedje als Lost On You bijvoorbeeld, dat is eigenlijk een positief nummer, het gaat over dingen terugvinden waarvan je het gevoel had dat je het kwijt was, maar er gaat wel een heel pestverleden aan vooraf.”
“Ik vergelijk het een beetje met het televisieprogramma RuPaul’s Drag Race. Dat is een show waarin dragqueens met elkaar de strijd aangaan, dat zijn heel extravagante, flamboyante figuren in de mooiste kleding. Als ze echter aan het opmaken zijn dan hoor je echt verhalen over hoe ze uit de kerk zijn verbannen bijvoorbeeld, en over hoe een beste vriend is vermoord. Dat is de schuring die ik aantrekkelijk vind. En daar heb je de herrijzenis van de feniks weer: ten onder gaan en er iets moois in vinden.”
Lost On You is de nieuwste single van de EP, de laatste track die bij de overige nummers van de EP is gekomen. Maar in zekere zin is het juist ook een heel bepalende track: “Ik denk dat ik het verhaal wat ik tijdens mijn optredens over Lost On You vertel heel erg bij mensen weet te resoneren, en dat ze daardoor de lading van de EP uiteindelijk heel goed weten te voelen.”
Queen zonder bombast zo zou je Therapy, de nieuwe single van Buzzard Buzzard Buzzardkunnen omschrijven. Of als minisymfonie voor bas, drums, orgel en gitaar, maak daar gitaren van.
De snarenplukkers hebben het druk dit keer. Het laatste deel van het zes minuten durende Therapy is een fel duel tussen de gitaristen, die elk een eigen stereokanaal opeisen. De zanger grijpt in voordat er slachtoffers vallen. De Buzzards zijn behoorlijk ambitieus deze ronde, maar maken het -zoals de clip laat zien- het live makkelijk waar. We kunnen slecht hopen dat Therapy een eerste aanzet is voor een tweede album van de band uit Cardiff.
