Category: Nieuwe Muziek

Vieux Farka Touré, Khruangbin – Savanne

Dat vieux is misleidend, junior zou meer op zijn plaats zijn. Vieux Farka Touré is namelijk de zoon van de vermaarde Malinese woestijngitarist Ali Farka Touré.

Farka Touré de jonge trad zo’n vijftien jaar geleden in het voetspoor van zijn vader, maar heeft nog niet de status van zijn pa. Dat zou best eens kunnen gaan veranderen nu Vieux een nummer heet opgenomen met Khruangbin. Zijn vader brak ook pas door buiten Global music kringen nadat hij een album had gemaakt met de Amerikaanse stergitarist Ry Cooder.

Het zou logisch zijn geweest zijn als het Texaanse trio en de zanger-gitarist uit de sub-sahara een desert rocksong hadden gemaakt. Ze zijn echter een heel ander pad opgeslagen. Savanne is een reggae dub nummer, weliswaar met een sahara sausje, maar toch meer Kingston dan Timboektoe. Savanne klinkt wel alsof het is opgenomen in een woestijn, of anders wel tijdens een hittegolf. Met een minimale inspanning wordt een maximaal effect bereikt. Best te nuttigen tijdens of na zonsondergang.

Plains, Waxahatchee – Problem With It

Pinguin goes country! Nou ja soort van. Dankzij een ruime portie gitaar valt de  debuutsingle van Plains binnen de indie grenzen, maar dat Problem With It naar roots ruikt is een ding dat zeker is.

Plains is de naam van een nieuwe samenwerking tussen Waxahatchee alias Katie Crutchfield en Jess Williamson. Van de twee is Katie het bekendst, maar vlak ook Jess niet uit. Zij heeft weliswaar een kleinere maar niet minder trouwe schare fans vergaard met haar sfeervolle luisterliedjes. Of ze samen sterker zijn hang van je smaak af, dat ze het beste in elkaar naar boven halen laat Problem With It goed horen. Kom maar door met dat album. Of heeft iemand daar problemen mee?

Anberlin – Nothing Lost

Of het ietsje meer mag zijn? Anberlin houdt wel van een vette sound. Nieuwe single Nothing Lost is één grote golf van diepe bassen, knallende drums en dikke lagen gitaar. Maar in het middelpunt van Nothing Lost staan stemmen, veel stemmen, op de voorgrond en in het goed gevulde achtergrondkoor.

Dat maakt track twee van de nieuwe EP* van de herrieschoppers uit Florida een nummer van Queen-achtige proporties. Of ze deze mega productie live kunnen waarmaken zonder steunbanden of andere trucjes zien we wel als ze komen spelen. Dat is voorlopig toch niet. Tot december houdt Anberlin de gemoederen in eigen land bezig.

*Silverline = nu uit!

Solomon – Run (You’ve Got To)

Namen noemen ze niet, maar in het begeleidend schrijven van de platenmaatschappij staat dat Solomon zich heeft weten te verzekeren van de technische assistentie van mensen die eerder o.a. Bastille, Thom Yorke, Björk hebben gemixt en gemastered.

We mogen niet uitsluiten dat de mannen van Solomon diep in de buidel moesten tasten om zulke topkrachten te strikken, maar waarschijnlijker is dat die gewoon enthousiast waren over wat ze hoorden en om die reden met de Limburgers in zee zijn gegaan. En gelijk hebben ze!

Voor een beginnende band, ze hebben pas acht liedjes uit klinkt Run (You’ve Got To) zwaar overtuigend. Nou ja, beginnende band? We horen hier een stel muzikanten dat duidelijk kilometers heeft gemaakt. Dilettanten klinken niet als een jazzy versie van The National.

Run (You’ve Got To) is de tweede single van het eerste album van Solomon dat voor begin volgend jaar staat, maar eerst gaan ze Popronde doen.

Enumclaw – Cowboy Bebop

Een voorspelling: Over een jaar, misschien twee staat  Enumclaw in een vol Paradiso. De ambitie is er, ‘The Best Band Since Oasis’ pochen ze op hun  social media, en het het talent ook durven we na negen nummers wel te zeggen.

Enumclaw is een multiraciale band uit Tacoma, een havenstad niet ver van Seattle. Zoals veel Generatie Z muzikanten laaft Enumclaw zich aan de alternatieve rock van de jaren negentig. Cowboy Bebop klinkt alsof het 1997 is; stevige, edoch gevoelige gruisrock met spreekstemzang en spontane gitaarsolo’s.

De band zelf noemt dus Oasis, maar Cowboy Bebop doet nog het meest aan Dinosaur Jr denken. Zie je in de Paradiso.

The Afghan Whigs – A Line Of Shots

Over iets meer dan een maandje komt How Do You Burn uit, het nieuwe album van The Afghan Whigs. A Line Of Shots lijkt daarom de laatste aanjager te zijn van het eerste album in vijf jaar van de alt-rockveteranen.

A Line Of Shots is een hypnotische track met een stotterende gitaarloop, lange zanglijnen en een slot dat dreigt te eindigen in chaos. Heel anders dus dan het hard rockende I’ll Make You See God of de bijna ballad The Getwaway. De conclusie is dan ook dat de negende van de Dulli clan een zeer gevarieerd album zal blijken.

The Interrupters – As We Live (feat. Tim Armstrong, Rhoda Dakar)

Succes heeft de muziek van The Interrupters wat glad en veilig gemaakt. Maar helemaal verloren is het Amerikaanse skakwartet nog niet. Mede door gastoptredens van Rancid voorman Tim Armstrong en de uit het Specials kamp afkomstige Two Tone veteraan Rhoda Dakar is As We Love een aanstekelijk nummertje geworden waar zelfs de grootste zuurpruimen een goede bui van zal krijgen.

In The Wild gaat het nieuwe album heten van Aimee en haar mannen. Volgende week al komt hij al uit.

Alex The Astronaut – Ride My Bike

Sinds we Alex The Astronaut een paar jaar geleden in het vizier kregen is er wel het een en ander veranderd in haar leven. Ze identificeert zich nu als gay, is gediagnosticeerd als autistisch en is -niet op de laatste plaats- best beroemd geworden!

Alex ‘The Astronaut’ Lynn staat nu te boek als een van de succesvollere Australische singer-songwriters van dit tijdsbestek, dankzij songs Lost, Happy Song en oud IJsbreker I Think You’re Great.

Vorige week is haar nieuwe album verschenen, How To Grow A Sunflower Under Water dat haar waarschijnlijk ook roem zal brengen op het noordelijk halfrond. Wij hopen een handje te helpen door Ride My Bike op te pikken, een spannende folkrocksong over hoop en twijfel, en fietsen in de wind.

Blondshell – Kiss City

Kiss City is pas de tweede single van Sabrina Teitelbaum alias Blondshell. De eerste, Olympus vonden we zo sterk dat we hem uitriepen tot IJsbreker. Dat was geen succes. Hij bleef halverwege de Graadmeter steken.

Kiss City is misschien nog wel beter, maar in plaats va hem door de strot te duwen, mag je het dit keer zelf ontdekken. Kiss City begint vals plat. Je denkt een droevige ballad voorgeschoteld te krijgen, maar halverwege verwijdert Sabrina het blad voor haar mond en schreeuwt ze het uit.

Droevig blijft het wel, want ze voelt zich bedrogen, beschimpt en verlaten. Tenminste zo lezen wij de enigszins cryptische tekst. Wat wel duidelijk is is dat je Blondshell beter te vriend kunt houden.