Category: Nieuwe Muziek

Clipprimeur: Rats On Rafts – A Trail Of Wind And Fire

De Rotterdamse band Rats on Rafts brengt op 29 januari zijn langverwachte nieuwe album Excerpts From Chapter 3: The Mind Runs A Net Of Rabbit Paths op hun eigen label Kurious Recordings uit (en buiten de Benelux bij Fire Records). Het album werd in de bands eigen Kurious Recoring Studio volledig analoog opgenomen, met een beetje hulp van Niek van den Driesschen. De eerste single afkomstig van het album getiteld Tokyo Music Experience hoorde je al op Pinguin Radio, nu gaat de tweede single A Trail Of Wind And Fire met videoclip bij ons in première.

Quote van David:
Met ‘A Trail Of Wind & Fire’ hebben we twee nummers waar we al een tijdje mee bezig waren samengevoegd. ‘Rain’ het Japans beïnvloede thema dat door heel het nummer te horen is en ‘A Trail Of Wind & Fire’ dat op een gegeven hier overheen dendert. Dit nummer was ritmisch onder andere beïnvloed was door Neu! & Hakwind om zodoende een contrast te creëren met het doorlopende Japanse thema. De titel van het nummer is gebaseerd op het verwoestende effect dat wind op vuur heeft. Tot nu toe valt me op dat luisteraars veel verschillende dingen uit de tekst halen, dus laat ik dat graag aan hun over. De video heeft in dat opzicht hetzelfde, het lijkt een Film Noir achtige detective, maar is het dat wel?

A Small Production Company (die de clip hebben gemaakt):
Apart van de Film Noir beweging en films zoals Le Cercle Rouge is de video van ‘A Trail Of Wind & Fire’ geïnspireerd door surrealisme uit de jaren 40. De films en philosophy van Maya Deren waren van grote invloed hierop: Ze was geïnteresseerd in amateurisme als kunstvorm en daarbij het manipuleren van de realiteit bij het film maken: reizen door tijd en ruimte. Met de teksten van ‘A Trail Of Wind & Fire’ en Deren’s philosophy in ons hoofd hebben we de locatie ons laten leiden en het verhaal spontaan laten evolueren op de set. Tijdens het editen hebben we deze experimentele manier ook aangehouden, door associatieve beelden, tijdlijnen en de muziek samen de leiding te laten nemen en niet te letten op wat logisch is maar vooral te focussen op het onderbewuste.

Excerpts From Chapter 3: The Mind Runs A Net Of Rabbit Paths gaat over de periode tussen het vorige album Tape Hiss en dit nieuwe, derde album. Liedjes en fragmenten worden afgewisseld, soms in een andere gedaante terugkerend, om dan uiteindelijk een cyclus te vormen. Het geeft een gefragmenteerde kijk op de belevenissen in de wereld van Rats on Rafts de afgelopen jaren. Van een tour door Japan tot het verloren raken tussen dromen en de realiteit; zoals bijvoorbeeld te horen is in het nummer Where Is My Dream?. Er is een constant getouwtrek tussen de werkelijkheid en fictie.

De band evolueert op Excerpts From Chapter 3 verder in hun zoektocht naar imperfectie. Waarbij emoties als haat, liefde, wraak en machteloosheid in nummers als A Trail Of Wind And Fire en Fragments sterker komen bovendrijven, tekenen de verhalen die in The Disappearance of Dr. Duplicate en The Rise And Fall Of The Plague voorbij komen een duistere wereld waar je zo een film bij zou kunnen fantaseren. De grote overeenkomst tussen alle nummers -en in vergelijking tot eerder werk- is dat het nieuwe album veel gelaagder is. Niet alleen in structuur, zoals in het fragment Another Year waar de muziek het verstrijken van de tijd voelbaar maakt, maar ook met name in de melodieën en teksten, die aangedreven worden door een ritmesectie die de emotie keer op keer weet te voorzien van de juiste kleuren. Een rauw en duister in reverb gedrenkt psychedelisch hoorspel, waar bij iedere luisterbeurt wel iets nieuws te ontdekken valt.

Waar het pakkende new wave debuutalbum The Moon Is Big in 2011 in Nederland veel aandacht kreeg, zorgde het gruiziger psychedelisch geheel van het tweede album Tape Hiss in 2015 voor een internationale samenwerking met het Britse Fire Records. Zo werd in de jaren die volgden wereldwijd getoerd met optredens op Liverpool Psych Fest (UK), Best Kept Secret (NL), Reeperbahn (DE), Motel Mozaique (NL) Levitaiton (FR), WOS (SP) en Glastonbury Festival (UK).

LIVEDATA

18-2 EKKO, Utrecht
19-2 Stroomhuis, Eindhoven
20-2 Rotown, Rotterdam
25-2 Vera, Groningen
26-2 Merleyn, Nijmegen
27-2 Paradiso, Amsterdam

 

Fleur – La Tribu Des Trompettes

Fleur is de nom de plume van Floor Elman. Fleur maakt Franstalige popmuziek in een stijl die in de popencyclopedie staat vermeld onder de Y van Yé Yé.

De naam is een verfransing van Yeah, het woord dat The Beatles zo’n zevenentwintig keer zingen in She Loves You. Yé Yé stamt dus uit de jaren zestig. De naïeve stijl werd meestal, maar niet exclusief beoefend door meisjes. Yé Yé was consumptiepop bij uitstek, maar heeft de tand des tijds wonderwel doorstaan. Bekende namen in het genre zijn Francoise Hardy, France Gall en Jacqueline Taïeb. De roemruchte Serge Gainsbourg was een van de belangrijkste leveranciers van liedjes.

Fleur heeft haar debuutalbum gemaakt met Dave von Raven en Arjen Spies van The Kik, twee heren die zijn gespecialiseerd in jaren zestig muziek, met name de (zo goed als) drugs-loze periode van voor 1966. Fleur‘s songs klinken tres authentiek, maar zijn zeker geen pastiches, laat staan parodieën. De nummers getuigen van liefde voor muziek en de periode, die zich in geval van onze favoriet La Tribu Des Trompettes ook niet beperkt tot Frankrijk.  Je hoort ook de invloed van Joe Meek, een Britse producer die al vroeg in de jaren zestig in de weer was met elektronische instrumenten. De venijnige gitaarsolo in La Tribu Des Trompettes is weer van alle tijden.  

Retro heeft zelden zo tijdloos geklonken.

TV Priest – Decoration

Third time is a charm? TV Priest is de derde band die onlangs door het zetten van een handtekening aan de Sub Pop familie word toegevoegd! Na Kiwi Jr en Lael Neale, krijgen we nu bij het Londense TV Priest niet alleen een single en een video, laten we er maar direct een album aankondiging bij doen!
De eerste smaak van het album Uppers krijgen we met Decoration.

Sub Pop werd fan van TV Priest’s politiek urgente, mechanische, subtiel humoristische (en zelfspot) post-punk na de release van hun op zichzelf staande singles ‘House of York’ en ‘Runner Up’, evenals de vroege previewtracks van Uppers ‘This Island ”en“ Slideshow ”(Uppers zou oorspronkelijk dit najaar worden uitgebracht via het Britse label Hand in Hive, maar zal nu in februari wereldwijd verkrijgbaar zijn via Sub Pop).

Het is niet verwonderlijk dat er geen precedent is voor de introductie van een album tijdens een wereldwijde pandemie, maar onder het algemene gevoel van angst en onbehagen dat alles op dit moment doordringt, is de entree van TV Priest in april met de release van debuutsingle ‘House of York’ – een schroeiend onderzoek van de monarchie – diende als een verademing tussen de chaos, waarvan de woede en verwarring een soort verwrongen betekenis gaven aan de gefrituurde hersens van het land.

Het is hetzelfde aanhoudende wereldwijde gevoel van angst dat de release van Uppers zal begroeten, en het is een album dat op dit moment veel te zeggen heeft. Met muzikale aanwijzingen vanuit The Fall en Protomartyr en de mechanische, pulserende grooves van Kosmische Musik, is het een plaat die beweegt met een ongetemde energie. Over de top van deze dreunende muziekmachine komt zanger Charlie, een opdringerig grappige, boze, verwarde, echte frontman. Charming nietwaar?

Sophia Kennedy – Orange Tic Tac

Sophia Kennedy is een Duits-Amerikaanse multi-instrumentaliste. Sophia is is gespecialiseerd in het maken van ongrijpbare plaatjes, een mix van pop electronica en jazz.

Avant pop is de term ze zelf hanteert. Avant wordt meestal gevolgd door het woord garde en niet door pop. Als er iets niet avant garde is dan is het wel pop.  Op Orange Tic Tac valt het avant dan ook wel mee.

Sophie’s nieuwe single is een zwierige track me een productie die zowel spacey als spooky is. Sophie heeft een krachtige stem, maar houdt zich in. Het ritme wiegt als een wals, maar net als je je laat meevoeren houdt het nummer onverwachts op. Balen, want je had nog wel even door willen wiegen.

Orange Tic Tac, dat overigens echt schijnt te bestaan is het eerste nummer van wat de opvolger moet gaan worden van Sophie’s langspeel debuut uit  2017.

King Hannah – Meal Deal

Nadat King Hannah de singing bij City Slang vierde met de single en ex-IJsbreker Crème Brûlée, is het duo uit Liverpool na dit toetje klaar voor de Meal Deal en is dit de single waarmee het debuut, EP ‘Tell Me Your Mind And I’ll Tell You Mine’ aangekondigd is! Bekijk nu de video….

Soms komt een band uit het niets, met een volledig gevormd geluid klaar om een stadion te vullen. King Hannah is een van die bands. De Liverpool-band onder leiding van de creatieve kracht van Hannah Merrick en Craig Whittle zal voorlopig geen stadions, maar alleen muzikale honger vullen en vooral het melancholische, bedwelmende, meeslepende, intieme fakkelzang, wervelende atmosferische, rokerige achterkamer, snelle auto’s en ruwe kwetsbare soort. Dat is afgesproken.

Jane Weaver – Revolution Of Super Visions

Jane Weaver staat alweer zo’n vijftien jaar garant voor eigenzinnige, niet zelden onvoorspelbare, maar immer boeiende muziek. Erg bekend is ze er niet mee geworden, maar de fans die ze heeft, raakt ze nooit meer kwijt.

Onze kennismaking met de Engelse alleskunner was twee geleden met het nummer The Architect, dat maandenlang door de Graadmeter heeft gezworven.

Revolution Of Super Visions is een new waverig nummer met een Afro beat a la Taling Heads. Het instrumentarium is weer grotendeels elektronisch. Jane’s zang is, zeker in de refreinen flink poppy en brengt Prince in herinnering.

Jane’s teksten zitten net zo vol ideeën als haar composities. In Revolution Of Super Visions spreekt ze de hoop uit dat het eens een keer afgelopen is met dat macho gedrag van sommige wereldleiders (talking tot you Tump).  Jane’s nieuwe album gaat Flock heten en staat voor 5 maart.

MorMor – Don’t Cry

Fans van MorMor (Seth Nyquist) weten dat het enige dat ze van hun held kunnen verwachten het onverwachte is. De Canadese omnivoor scoorde met een stel hoog gezongen ballads. Maar hij heeft ook een paar Prince achtige rockers op zijn conto en aantal nummers waar geen enkel etiket op blijft plakken.

Nieuwe single Don’t Cry is weer anders. Mormor‘s tiende single is ‘not a love song’ zingt hij, maar wat dan wel? Met zijn gefluisterde zang en mistige koortjes is Don’t Cry best wel spooky. Een snelle beat contrasteert met de trage zanglijn. Die wordt vlak voor het slot onderbroken door een stem die uit een diepe put lijkt te komen. Of uit een paralel universum. Zoals gezegd een spooky, nummer maar wel weer erg goed. 

Banji – Listen

In den beginne was er Radio Eliza. Om nooit opgehelderde redenen hield die band na vier singles op te bestaan. Het zelfde gold voor PALMSY dat deels uit de zelfde bandleden bestond en er al na één EP mee nokte. 

Uit de as beider bands is nu Banji gerezen. Laten we hopen dat Banji wel een lang leven beschoren is. Debuutsingle Listen belooft namelijk nogal wat.

Listen is een grabbelton aan stijlen en geluiden. In aanleg is Banji een gitaarband, maar er wordt ook geflirt met rap, pop en r&b. Ook wat songstructuur betreft denkt Banji buiten de box.

Nu maar hopen dat ze lang genoeg bij elkaar blijven voor een album. Of drie.

Popwarmer: Billie Eilish – Therefore I Am

En toen was er opeens een nieuw nummer van Billie Eilish. En dat is goed nieuws voor iedereen die houdt van spannende “alternative” popmuziek. Therefore I Am is meteen de Popwarmer op Pinguin Pop. Ze is niet alleen een jeugdidool. Kijk maar eens hoeveel mensen het optreden van Billie wilden bijwonen op Lowlands vorig jaar. Jong en oud.

Soms klinkt de muziek van Eilish als meer vorm dan inhoud. Teveel bassen en beats ten opzichte van het liedje. Therefore I Am niet, de nieuwe single is catchy en kruipt onder je huid. De hype lijkt nog niet voorbij.. of bewijst Billie Eilish zich als een gevestigde artiest?