Category: Nieuwe Muziek

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek week 47 2020

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Personal Trainer – Politics (NL) (IJsbreker)
  2. Jane Weaver – The Revolution of Super Visions
  3. Caro – Closet Lunatic
  4. Ella Grace – I Wonder
  5. Sophia Kennedy – Orange Tic Tac
  6. Oscar Lang – Antidote to Being Bored
  7. Foo Fighters – Shame Shame
  8. Banji – Listen (NL)
  9. Fleur – La Tribu Des Trompettes (NL)

Stereotypical Working Class – Soon I Will

Stereotypical Working Class is een metal-achtige band uit het Franse Lyon. De eerste steen werd gelegd in 1999, maar het heeft de nodige mutaties geduurd voordat de band de huidige sterkte bereikte.

We schrijven metal-achtige omdat de band hard rockt, maar niet extreem. Zoals je uit de naam kunt opmaken gaan hun teksten ook niet over bloemetjes en bijtjes en ook niet  over doem en verderfenis. De band heeft een sociaal geweten, en het hart op de juiste plek.

Vanwege de taalbarrière -ons Frans is pas comme il faut- kunnen we niet vertellen waarom de band er zes jaar over hun nieuwe album heeft gedaan. Wel weten we dat dat nieuwe album Célestepol heet en vorige week is uitgekomen. Célestepol is album numero sept van Murdock, Christophe, Martin en Bertrand. 

Coach Party – Really OK On My Own

Als iemand zegt dat hij, of in geval van Coach Party zij het best wel rooit in zijn eentje, weet je dat het meestal niet zo is. De zogenaamd zorgeloze dame in kwestie is Jess Eastwood. Ze is de aanvoerster van Coach Party, een circa twee jaar oude band van het eiland Wight.

Coach Party maakt vrolijk stemmende pretpop naar model van de pre-disco Blondie en met een Brits accent. Fuzzy indie is hun eigen omschrijving.

Really OK On My Own is een van de sterkere staaltjes van de half vrouwelijke en half mannelijke band, die nu zo’n nummertje of tien uithebben. Waaronder een cover van Clairo’s Bags. Coach Party staat onder contract bij Chess Club Records van Juliette Jackson van Te Big Moon. Daarmee verkeert de band in het goede gezelschap van o.a. Phoebe Green, Sundera Karma en Alfie Templeman.

Personal Trainer – Politics

De nieuwe, vijfde single van Personal Trainer begint met een basloopje dat sterk doet denken aan Under Pressure, de muzikale flirt van Queen en David Bowie.

Terwijl de bas lekker doorloopt, neemt de rest van de band een afslag naar bekender terrein, dat van de gecontroleerde chaos. Langzaam duiken er steeds meer instrumenten op in de mix. Ook de koortjes worden met smaak en beleid geïntroduceerd. De uitkomst is een supersterke single, die zeker tegen het einde aan prime time Herman Brood doet denken.

Politics is in alle opzichten een stap voorwaarts voor Personal Trainer. Een beter nummer, betere productie en een uitstekende performance. Wilde de band in vorige nummers nog wel eens als een kluit pupillen met zijn allen achter de bal aan rennen. Nu is er sprake van een prima spelverdeling.

De gezelligheidsclub voor loslopend talent uit de Amsterdams ondergrondse  heeft de potentie om door te dringen tot de eredivisie. Misschien moet aanvoerder Willem Smit (Canshaker Pi) eens vaste contract gaan overwegen.

Working Men’s Club – John Cooper Clarke

John Cooper Clarke is een Britse dichter, die eind jaren 70 zijn eerste bundel uitbracht. Niet als boek maar op LP. Je kunt Clarke vergelijken met Jules Deelder, maar dan punk i.p.v. jazz.

Working Men’s Club eert de nu 71 jarige dichter met een nummer dat klinkt alsof het nog steeds 1979 is. John Cooper Clarke, de song had niet misstaan op een plaat van The Normal, Human League, New Order of een van de andere synhti-poppioniers. Hun productie klinkt iets voller, maar dat zal komen omdat de band waarschijnlijk werkt met plug-ins op hun laptop ipv van de oorspronkelijke, analoge synthesizers.

De new wave ontstond in een donkere periode in de Britse historie. Een tijd met veel werkeloosheid, stakingen en de dreiging van een atoomoorlog. De synthesizer bleek bij uitstek het instrument om de tijdsgeest te vangen. Er is sindsdien veel veranderd en verbeterd, maar met Corona aerosolen in de lucht, een snel opwarmende aarde en de opkomst van autoritaire regimes is er ook nu genoeg om je zorgen over te maken.

Blijkbaar vinden de millennials van Working Men’s Club dat er nog steeds geen geluid is dat beter past bij onzekere tijden dan dat van de goede oude synth.

Foo Fighters – Shame Shame

Foo Fighters is terug van maar heel even weggeweest. Hun laatste album is weliswaar dik drie jaar oud. Maar in de tussentijd heeft de band de fans verwend met een hele serie archiefopnamen.

In februari volgend jaar verschijnt het negende studio album van de band van Dave Grohl. De plaat gaat Medicine At Midnight heten en is volgens Dave anders dan de voorgangers, donkerder vooral.

Shame Shame laat horen wat hij bedoelt. De nieuwe single is spannend, hypnotisch. Een beetje funky ook met een hortende drumpartij die het hele nummer door gaat. Een bescheiden bas en staccato strijkers zorgen voor wat kleuring. Verder blijft het vrij leeg. Pas halverwege het nummer slaan de gitaren aan. Aan Dave’s stem herken je de Foo Fighters. Zijn uithalen doen denken aan zijn oude baas.

Het klopt dus wel wat Dave zegt Shame Shame is duister en zeker geen herhaling van zetten. Dat is goed om te horen, letterlijk en figuurlijk.

Rhye – Black Rain

Rhye, de groep rond de Canadese zanger Mike Milosh, kondigt een nieuw album aan met de release van Black Rain. Op 22 januari 2021 zal Home, zoals de plaat heet, zowel digitaal als fysiek verschijnen.

Home is het eerste full album sinds Blood uit 2018, en is gericht op het idee van een thuis als de kern van creativiteit en gemeenschap. Trouwe volgers van Rhye kunnen opnieuw de zwoele beats en genderoverstijgende vocalen verwachten op het album.

Na enkele grote gebeurtenissen in het leven van Mike Milosh, hunkerde hij naar zekerheid en continuïteit – waaronder een plek om ‘gewoon’ te zijn. Dit was de aanleiding voor een reeks live-evenementen genaamd Secular Sabbat, gericht op bewustmakende ambient soundcscapes en meditatie. Secular Sabbath bood hem de ruimte voor improvisatie-experimenten, die vervolgens weer van waarde bleken voor het nieuwe album.

Eerder dit jaar bracht Rhye de singles Beautiful en Helpless uit.

DeWolff – Yes You Do

Terwijl veel bands thuis zitten te kniezen en niet weten hoe ze het hoofd boven water kunnen houden in deze tijd van lockdown en quarantaine beleeft DeWolff zo ongeveer hun beste seizoen tot nu toe. En dat terwijl de band dit jaar toch alweer dertien tien kaarsjes in hun verjaardagstaart mag steken!

Hun succes van DeWolff is het gevolg van een mix van hard werken, nooit bij de pakken neerzitten en het lot zijn gang laten gaan. Zo kan het gebeuren dat het succesvolste album van de band hun meest recente is. Dat  ook nog eens voor een appel en een ei is opgenomen!

‘This Is DeWolff’s new album it was recorded on the road for less than $ 50″, staat er niet zonder trots op de cover van Tascam Tapes, dat met It Ain’t Easy ook nog eens een van hun grootste hits tot nu toe opleverde. Zo easy kan het gaan.

Op nieuwe single Yes I Do treffen we het Limburgse trio weer op standje (southern) rock. Op een stevig bed van drums en orgel zingt snarenwonder Pablo van de Poel zijn geliefde toe. Waar woorden te kort schieten laat hij zijn gitaar gieren. Orgelman Robin Piso mag  ook even alle registers opentrekken. Onderwijl houdt de onverstoorbare Luka van de Poel de maat en zijn partners in toom.

Op Yes You Do kreeg DeWolff een beetje hulp van vriendin Judy Blank en vriend Ian Peres (Ex Wolfmother). Het is de eerste single van het nog te voltooien nieuwe album, Wolfpack. Waarschijnlijk heeft Yes You Do wel iets meer gekost dan 50 ballen, maar het was het dubbel en dwars waard. 

The Smashing Pumpkins – Ramona

De opstelling van The Smashing Pumpkins is zo vaak veranderd dat we de tel een beetje zijn kwijt geraakt. Op nieuwe single Cyr is weer drie kwart van het oorspronkelijke kwartet te horen. Billy Corgan dus, drummer Jimmy Chamberlin en gitarist James Iha. Ook gitarist Jeff Schroeder die in 2007 James Iha verving mag weer meedoen. D’Arcy Wretzky schittert nog altijd door afwezigheid.

Waarschijnlijk komt het nooit meer goed tussen haar en Billy. Wie er bas speelt is dus onduidelijk. Die zou best eens uit een doosje kunnen komen. Net als de andere instrumenten. Welke groep muzikanten Corgan ook om zich heen had verzameld, doel was altijd om te klinken als de Pumpkins tijdens hun hoogtij dagen. De jaren negentig dus.

Graadmeterhit Cyr is totally disco. Maar er zijn nog meer nieuwe nummers; Wyttch rockt wat harder en de nieuwe single Ramona is wat meer classic Pumpkins.

Pale Honey – Some Time, Alone

Veel meer dan bas, gitaar en drums hoor je niet op Some Time, Alone, de nieuwe single van het Zweedse Pale Honey. En de stem van Tuva Lodmark natuurlijk.

Maar het is genoeg om een track te bouwen, die tot aan de laatste kale beats spannend blijft. Trokken Tuva en Nelly Daltrey tot voor kort altijd samen op. Tegenwoordig mag ook Anders Lagerfors zich een Pale Honey noemen. Multi-instrumentalist Lagerfors is de producer van Some Time, Alone dat ook het titelnummer is van het nieuwe, derde Pale Honey album dat vrijdag is verschenen.