Category: Nieuwe Muziek

The Weather Station – Parking Lot

Het regent momenteel sterren in het leven van The Weather Station. Er is dit jaar nog geen album uitgekomen dat zo unaniem lovend is ontvangen als ‘Ignorence’, het vijfde album van The Weather Station a.k.a. Tamara Lindeman uit Toronto, Canada. Men prijst haar stem, haar songs, de arrangementen, maar vooral haar teksten. ‘Ignorence’ is een ‘break-up’ album. Het knappe en bijzondere is dat de gefnuikte liefde die Tamara bezingt een half verborgen metafoor is voor de verwoestende manier waarop wij met onze planeet omgaan. Zoals het tussen haar en haar ex noot meer goed lijkt te komen zo dreigt het ook met ons en onze aarde te gaan.

Als Tamara er geen doekjes om had gewonden en zich de mantel van een onheilsprofeet had aangemeten, had waarschijnlijk niemand naar haar geluisterd. Nu ze haar waarschuwing heeft verpakt in intrigerende luisterliedjes in een folky soms jazzy stijl die aan die van landgenote Joni Mitchell doen denken, heeft ze plots een mondiaal publiek dat hopelijk haar boodschap ter harte neemt en verder verspreidt.

Meg Myers – Any Way You Wanna Love

Twee jaar na het uitbrengen van Meg Myers’ tweede album Take Me To The Disco, met daarop de Pinguinhits Numb en Jealous Sea, keerde de Amerikaanse rockzangeres in november 2020 terug met een EP; Thank U 4 Taking Me 2 The Disco. Een EP met behoorlijk wat disco, Meg laat een pop geluid horen. De energieke single Any Way You Wanna Love heeft nu ook een videoclip.

Major Murphy – In The Meantime

Nieuwe Major Murphy single In The Meantime is een schoolvoorbeeld van een groeidiamant. Grote kans dat het nummer je nauwelijks zal opvallen als je het voor het eerst hoort langs komen, maar bij de tweede, derde en zeker de vierde keer zal je gegarandeerd even de oren spitsen en checken wie of wat je hoort, ‘want dit is toch wel erg goed’.

Dat dit is een onderkoelde rocktrack met een half verstopte klasse-riff, synchrone leadzang en een onontkoombare drive. Er zit geen enkel rustpunt in In The Meantime, toch zou je het nummer eerder als ‘laid back’ dan opgefokt willen omschrijven.

Major Murphy komt uit Grand Rapids, een stad in de Amerikaanse staat Michigan waar ooit zoveel Nederlanders naar toe zijn geëmigreerd dat ons koninklijke echtpaar er een paar jaar geleden speciaal op bezoek is geweest. In de voornaam van bandbaas Jacob Bullard klinken de Hollandse roots van zijn voorouders nog door. Wie de Murphy uit de bandnaam is konden we niet zo 123 vinden. Misschien dat we daar meer over komen te weten als Major Murphy wat bekender is geworden. We schatten zo rond de zomer.

The Avalanches – Gold Sky (feat. Kurt Vile)

Het Australische dj-duo The Avalanches heeft in in hun ruim twintig jarige bestaan maar drie albums uitgegeven. Dat komt niet door gebrek aan inspiratie, maar door hun superstrenge kwaliteitscontrole. In geval van twijfel niet uitbrengen lijkt het devies.

Wat door de beugel kan, is dan ook altijd heel erg goed. Niet altijd ons kopje thee, maar op de kwaliteit valt helemaal niks af te dingen. Op het recentelijk verschenen 3e album van Robbie Chater en Tony Di Blasi staat een track die een beetje buiten hun gebruikelijke dance en hip hop boot valt, want niet echt dansbaar. Ook de gastartiest op Gold Sky, Kurt Vile is niet iemand die je verwacht op een dj album. Toch werkt de combi van gesamplede beats en indie-zanger hier uitstekend. Zingen doet Kurt overigens niet echt, hij declameert zijn trippy tekst tegen een achtergrond van bubbelende geluiden en zachte, woordeloze soulzang. Het gaat om de sfeer en dat heeft Gold Sky in overvloed.

Working Men’s Club – Valleys

Working Men’s Club klinkt alsof het nog steeds 1979 is. Valleys had niet misstaan op een plaat van The Normal, Human League, New Order of een van de andere synhti-poppioniers. Hun productie klinkt iets voller, maar dat zal komen omdat de band waarschijnlijk werkt met plug-ins op hun laptop ipv van de oorspronkelijke, analoge synthesizers.

De new wave ontstond in een donkere periode in de Britse historie. Een tijd met veel werkeloosheid, stakingen en de dreiging van een atoomoorlog. De synthesizer bleek bij uitstek het instrument om de tijdsgeest te vangen. Er is sindsdien veel veranderd en verbeterd, maar met Corona aerosolen in de lucht, een snel opwarmende aarde en de opkomst van autoritaire regimes is er ook nu genoeg om je zorgen over te maken.

Blijkbaar vinden de millennials van Working Men’s Club dat er nog steeds geen geluid is dat beter past bij onzekere tijden dan dat van de goede oude synth. Je krijgt er zin van om te dansen, we kunnen niet wachten.

Rose City Band – Lonely Places

Je kunt het je nu niet meer voorstellen, maar er was een tijd dat The Eagles en countryrock net zo hip waren als Nirvana en grunge in de jaren 90 en The War On Drugs en indierock nu.

Countryrock is langzaam op gegaan in de eenheidsworst die sinds jaar en dag in Nashville wordt gedraaid. De laatste tijd echter lijkt er sprake van een opleving. Jason Isbell verricht goed werk, de onvermoeibare Drive By Truckers trekken weer bekijks en ook James White’s ontdekking Silver Synthetic laat de gitaren weer twangen. Ook de muziek van ‘nieuwkomer’ Rose City Band roept beelden op van wijde vlaktes, verre heuvels en afgelegen ranches.

Als je nieuwe single, Lonely Places hoort, zou je zweren dat het ‘t werk is van een stel muzikanten dat is opgegroeid in staten als Texas, Wyoming of Montana en niet van een oude hippie uit San Francisco. Rose City Band is het speeltje van Ripley Johnson, die we kennen als mannelijke helft van Moon Duo en aanvoerder van Wooden Shjips, twee acts waar de hallucinogenen van afdruipen.

Johnson’s verandering van stijl is misschien verrassend maar niet uniek. Hij volgt het voorbeeld van Gram Parsons die The Byrds verliet om The Flying Burrito Brothers te beginnen, om nog maar te zwijgen van The Grateful Dead die zich omturnde van oerhippie orkest tot psychedelische countryband. Waarschijnlijk is Lonely Places een voorbode van een nieuw album van Rose City Band, dat zal dan de derde worden.

Popwarmer: Purple Disco Machine – Fireworks (Ft. Moss Kena & The Knocks)

De nieuwe Popwarmer op Pinguin Pop, Fireworks, is weer zo’n catchy song als de vorige wereldhit van Purple Disco Machine: Hypnotised ft. Sophie and the Giants, een alternative popband uit Engeland.

Purple Disco Machine een Duitse dj/producer die zoals de naam doet vermoeden discomuziek maakt. En nu steeds vaker popmuziek die ook de radio heel goed weet te vinden. Purple D M had een baan in een platenwinkel en begon in zijn thuisstad Dresden met plaatjes draaien. Die hobby is een beetje uit de hand gelopen, eerst met remixen voor Faithless, Jamiroquai, Gorillaz en andere grote namen.

Op de nieuwe single Fireworks doet hij (Tino Schmidt ook wel bekend als Tino Piontek) het met popzanger Moss Kena en electronic duo The Knocks. Een hele frisse, zomerse plaat die de voetjes doen bewegen.

Myles Kennedy – In Stride

Myles Kennedy kondigt de komst van zijn nieuwe, tweede solo-album aan met de release van een heerlijk swampy nieuwe single. In Stride begint met een slide-gitaar die zo scherp is als de tanden van een alligator. Wat volgt is een moppie rock dat nu al classic is.

Myles nieuwe soloalbum lijkt een stuk aardser te worden dan zijn werk met Alter Bridge waar de bombast toch wel altijd op de loer ligt. Niet dat dat erg is. Het is gewoon prima om allebei te hebben, de te paard te paard metal van Myles met band en de rootsy oerrock die hij als alleenstaande produceert.

Myles heeft zijn nieuwe solo album geschreven en opgenomen tijdens de lockdown. Toen hij een lichte paniek zag uitbreken in zijn omgeving en iedereen aan het hamsteren sloeg, is hij eens goed gaan nadenken wat hij eigenlijk nodig heeft om te overleven. Dat blijkt niet veel te zijn; een bescheiden natje en droogje, zijn gitaar en hij komt de crisis wel door. Een paar muzikale vrienden is ook handig, want dan kunnen ze muziek maken en een plaat opnemen. Zo is het The Ides of March album tot stand gekomen. Myles’ motto lijkt te zijn ‘chill out’, we zien wel waar het schip strandt.        De opvolger van ‘Year of The Tiger’ verschijnt op 14 mei.

 

POLICE CAR COLLECTIVE – MINE

MINE, single twee van POLICE CAR COLLECTIVE is een stuk directer dan de mini-rock opera waarmee ze debuteerden. Maar niet veel minder ambitieus. Dat de bandnaam in all caps wordt geschreven geeft al aan dat bescheidenheid geen eigenschap is waaronder het duo uit Liverpool gebukt gaat.

MINE maakt zich geliefd middels een baslijn uit het receptenboek van Peter Hook van Joy Division/New Order. Het betere jatwerk dus. Maar ook dat mag de pret niet drukken. Wat Tyler Plazio en Simon Quigley zelf inbrengen zijn goede smaak, kennis van zaken en schijt aan de buren.

Getuige het feit dat ze hun stijl ‘fuck you music’ noemen hebben de boys ook zelfinzicht en gevoel voor humor. Allemaal prima eigenschappen om het ver te schoppen.