Category: Nieuwe Muziek

Iceage – Vendetta

Iceage draait al een tijdje mee. Lang genoeg om al vier albums te hebben afgeleverd. De reden dat je de band niet zo heel vaak bij ons hebt gehoord is tweeledig; ze komen uit de punk en ze zijn Deens. Theoretisch hebben we niks tegen punks en al helemaal niets tegen Denen, maar punk is niet het meest radiovriendelijke genre en de Deens muziekscene is niet zo interessant als zeg maar de Deense tv detective wereld, de zogenaamde Scandi Krimi’s.

Maar het vijftal uit Kopenhagen komt binnenkort met een nieuw album dat –als we mogen afgaan op nieuwe single Vendetta- wel spekkie voor ons bekkie zou kunnen zijn. Wellicht speelt hier de invloed van de producer. Het is voor het eerst dat Iceage met een externe producent in zee gaat. Zijn naam is Sonic Boom. Hij komt uit de roemruchte Britse indie-band band Spacemen Three.

Vendetta verraadt weinig punkinvloeden, het model lijkt eerder de Britse pillenpop die rond 1990 opdook in Manchester. Rockbands ontdekten toen de House en xtc en begonnen muziek te maken met een dance-beat. The Stone Roses en Happy Mondays waren pioniers van het genre. Zoals die bands toen klinkt Iceage nu op Vendetta, behoorlijk gedrogeerd, maar ook opwindend en aanstekelijk. De zang is wat ruw en ongepolijst, maar dat is een kwestie van wennen. Daar staat tegenover dat Vendetta het beste intro heeft van 2021 tot nu toe.

Sivert Høyem – Roses Of Neurosis

Sivert Høyem – Roses Of Neurosis (Hektor Grammofon/It’s All Happening)

Het heeft vijf jaar moeten duren voordat Sivert Høyem muzikaal weer iets van zich liet horen. Een ongebruikelijk lange tijdspanne voor de man die tussendoor (2017) nog wel met het geweldige album Live at Acropolis – Herod Atticus Odeon, Athens op de proppen kwam. Een plaat waarop veel werk voorbijkomt van Lioness, zijn laatste studioalbum dus, uit 2016.

Dat jaar interviewde ik Høyem in Amsterdam en hij liet weten dat de jaren ’80, waarin hij opgroeide, duidelijk zijn sporen hadden nagelaten op Lioness. The Smiths, Roxy Music, Depeche Mode en R.E.M. galmen na op het album. Terwijl PJ Harvey, Bob Dylan en Joni Mitchell ook hun duit in het zakje hebben gedaan.

Voor zijn nieuwste plaat, Roses Of Neurosis, een kleine twintig minuten durende ep gevuld met een vijftal tracks, zijn het met name The Blue Nile, Eurythmics en Kate Bush die Høyem inspireerden. En toch, ook weer, Roxy Music. Høyem ‘martelde’ naar eigen zeggen jarenlang zijn band met geluid van Bryan Ferry en consorten.

Maar Roses Of Neurosis is ook schatplichtig aan de sound van Høyems grote held Leonard Cohen, hoewel je wat beter moet luisteren. De gedragen ballade Archduke komt muzikaal het sterkst in de buurt, al blijven de fluisterzang van Cohen en de meesterlijke bariton van Høyem te allen tijde ver van elkaar verwijderd.

Roses Of Neurosis, opgenomen in zijn geliefde Oslo, kent geen zwakke momenten, en heeft met de werkelijk fenomenale schoonheid van Devotional een van de mooiste liedjes in petto die Høyem ooit op plaat heeft gezet, solo of met Madrugada. Niet in de laatste plaats door de aanwezigheid van een trompet, die zich alsmaar indringender manifesteert. Pieter Visscher

 

José González – El Invento

De nieuwe single “El Invento” van José González is uit met een mooie videoclip.
Credits voor deze single gaan naar González zijn jongste dochter, voor het helpen bij het schrijfproces. Hij zegt: “Every now and then I try to write lyrics in Spanish – this time I succeeded! I guess talking to Laura in Spanish everyday helped. I started writing ‘El Invento’ around 2017 when she was born. The song is about the questions – who we are, where we’re going and why? Who can we thank for our existence? Historically, most traditions have invented answers to these questions. Thereof the name of the song: The Invention (god).”

De geweldige carrière van José González kan alleen worden omschreven als een droom. Zijn klassieke interpretatie van The Knife’s ‘Heartbeats’ leverde hem een vliegende start op die sindsdien meer dan 1 miljard streams heeft opgeleverd, meer dan 150 gelicentieerde tv-, film- en videogamegebruiken en een grote aanwezigheid op radiostations over de hele wereld. Hij heeft verschillende onderscheidingen gewonnen, was headliner op prestigieuze festivals, uitverkochte concertzalen op vrijwel alle continenten en werkte samen met Ben Stiller aan een inventieve filmsoundtrack voor The Secret Life Of Walter Mitty. González ‘warme, intieme stem en tedere harmonieën, onderstreept door een behendig tokkelende Spaanse gitaar en gedempte percussie, leveren diep doordachte teksten die grotendeels draaien om ideeën over beschaving, humanisme en solidariteit. José González is een oprechte, kunstzinnige artiest wiens unieke benadering van songwriting een wereld van verschil maakt.

Zes jaar geleden, op 17 februari 2015, bracht José González zijn laatste album uit, “Vestiges & Claws”. Verbazingwekkend genoeg was het pas zijn derde studioalbum, met het solo-toetreden tot de City Slang familie hopen we je snel meer over een vierde te kunnen vertellen…

Frances Of Delirium – Let It All Go

Frances Of Delirium begon haar bestaan als slaapkamerproject van de 19 jarige Jana Bahrich. Omdat haar grungy songs een stevige ritmesectie behoeven heeft ze een drummer en bassist geronseld. De standplaats van het trio is momenteel Luxembourg. Daar landde de oorspronkelijk uit Vancouver, Canada afkomstige zangeres-songschrijver na eerdere langdurige verblijven in België en Zwitserland. Haar ouders zitten in het internationale onderwijs, vandaar de omzwervingen.

Waarschijnlijk zal het Groot Hertogdom snel te klein blijken voor Frances Of Delirium. Al komt Jana relatief gezien nog maar net kijken, ze heeft wel iets te vertellen en ook een duidelijke dwang om gehoord te worden.

Let It All Go is een getoonzette woedeuitbarsting met een half gezongen, half gesproken mijmering over een liefde die dat niet bleek te zijn. Jana’s toorn is bijna tastbaar. Haar begeleiders moeten alles uit de kast trekken om hun aanvoerdster bij te houden. Maar het lukt en als na ruim 4 minuten de storm weer gaat liggen is iedereen moe, maar voldaan.

Nick Cave & Warren Ellis ‘Carnage’ nu online

‘Carnage’, het nieuwe album van Nick Cave & Warren Ellis, werd opgenomen over een periode van enkele weken tijdens de lockdown. Hoewel Cave & Ellis samen al vele soundtracks hebben gecomponeerd en Ellis al lange tijd lid is van The Bad Seeds, is dit de eerste keer dat ze een volwaardig album als duo uitbrengen.

Cave beschrijft het album als “een meedogenloze, doch zeer mooie plaat, genesteld in een gemeenschappelijke catastrofe.”

“De totstandkoming van ‘Carnage’ was een versneld proces van intense creativiteit”, zegt Ellis, “de acht nummers waren er in een of andere vorm binnen de eerste twee en een halve dag.”

Het sonische en lyrische avontuur van Cave & Ellis gaat snel verder op ‘Carnage’, een album dat bijna per ongeluk tot stand kwam in de downtime die werd gecreëerd door de lange, angstige, wereldwijde noodsituatie. ‘Carnage’ is een album voor deze onzekere tijden – doordrongen met momenten van gedistilleerde schoonheid en dat resoneert met een bijna tartend gevoel van hoop.

De creatieve chemie van Cave en Ellis is geworteld in hun lange geschiedenis van het maken van muziek, zowel als partners als individuele artiesten. Ze kruisten elkaar voor het eerst in 1993 toen Ellis viool speelde op verschillende nummers voor het Nick Cave & The Bad Seeds-album ‘Let Love In’, waarna hij zich bij de band voegde als fulltime lid. De twee speelden ook samen in Grinderman, opgericht in 2006, en hebben samen talloze film-, tv- en theatersoundtracks gecomponeerd en opgenomen.

Wolf Alice – The Last Man On Earth

De populaire en succesvolle band Wolf Alice heeft hun langverwachte derde studioalbum Blue Weekend aangekondigd. De opvolger van het ‘Gouden’ debuut My Love Is Cool uit 2015 en Visions of Life uit 2018 waarmee ze de Mercury Prize wonnen, komt op 11 juni uit. Eerder scoorden ze hits met o.a. Freazy, Beautifully Unconventional en Don’t Delete The Kisses. Hun nieuwste single heet The Last Man On Earth, een prachtige ballad zoals we de Londenaren nog niet eerder hebben gehoord.

Remember Sports – Pinky Ring

Remember Sports is een 50/50 m/v band uit het studenten stadje Gambier in Ohio. Tenminste daar liepen Carmen, Jack, Catherine en Connor elkaar tegen het lijf een jaar of zes geleden.

De respons op het drietal albums dat ze tot nu toe hebben uitgebracht was van dien aard dat ze hun band hebben opgewaardeerd van hobbyproject tot ‘het zou weleens iets kunnen worden’. Om het lot een handje te helpen zijn ze naar het centraler gelegen Philadelphia verkast. 

Remember Sports maakt powerpop, enthousiasmerende kop-staart liedjes met kittig gitaar werk en pittige dameszang. Pinky Ring is mogelijk hun sterkste song/performance /productie tot nu toe. Dat belooft dus wat voor het nieuwe album dat op 23 maart uitkomt en Like A Stone gaat heten.

Teddy’s Hit – Suffer

Suffer is weer zo’n geslaagde tegendraadse rocksong van Teddy’s Hit. Het Amsterdams trio bracht begin dit jaar hun debuutalbum uit en vulde daarmee een groot deel van het gat dat is achtergebleven na het verscheiden van Indian Askin. Net als die band heeft Teddy’s Hit een werkzame balans gevonden tussen radiovriendelijke rock en prikkelende clubmuziek.  

Suffer is stoer en subtiel tegelijk, de zang is punky, het gitaarwerk is afwisselend lyrisch en rockend. Het zou niet verbazen als de band goed bekend is met het werk van Tom Verlaine’s Television. Het beste nieuws is dat er op het albumdebuut van Teddy’s Hit nog veel meer van dit soort slijtvaste gitaarjuweeltjes staan.