Sam Roberts Band – I Like The Way You Talk About The Future

Thuis in Canada is Sam Roberts een bekende naam. Dat mag ook wel als je  negen albums op je naam hebt staan. Maar voor ons is Sam nieuw. Dat komt omdat hij doorgaans muziek maakt die we graag aan de collega’s van Radio 2 (3) overlaten, slicke autoradiorock van het soort waar ze in Noord Amerika dol op zijn.

Maar met I Like The Way You Talk About The Future hebben Sam en band een track afgeleverd waar ook een indie-mens vrolijk van wordt. En een beetje jolijt kunnen we wel gebruiken deze dagen.

I Like The Way You Talk About The Future heeft een aansprekende titel, maar bovenal een heerlijke groove. Die heeft de band zo te horen geïmporteerd uit het Manchester van rond 1990. Met de Madchester-beat is er ook een vleugje psychedelica in het nummer geslopen waardoor I Like The Way You Talk About The Future ook een beetje trippy aanvoelt. Het resultaat is dik vier minuten het zonnetje in huis. 

Ela Minus brengt nieuww album ‘Acts of Rebellion’ uit

Colombian musician Ela Minus presents her debut album. Earlier this week she released her final single, ‘Dominique’. It’s the follow-up to a string of singles/videos, ‘El Cielo No Es De Nadie,’ ‘Megapunk,’ and ‘They Told Us It Was Hard, But They Were Wrong.’

‘Dominique’ is Ela’s most diaristic song on the album, documenting her time making the album last year in complete solitude. Minus’ voice is methodical and calm over quick beat sequences and glowing synthesizers: ‘today I woke up at 7PM // my brain feels like it’s going to break // I haven’t seen anyone in a couple of days // I am afraid I forgot how to talk // to anyone else that’s not myself // no quiero dormir hasta que salga el sol // no puedo dormir hasta que salga el sol.’ Despite its lyrics of withdrawal, ‘Dominique’ exemplifies acts of rebellions’ call to embrace the beauty of tiny, every day acts of revolution by carving out a personal space to expand on personal identity and creative endeavors.

Using only hardware to perform, write and record, Ela creates complex electronic music that exudes a warm vibrancy, along with a darker, almost celebratory understanding that our breaths aren’t infinite. Throughout acts of rebellion, you feel Ela’s personality and viewpoint; you sense her presence.

The cover features a photo of Ela with most of her face obscured, but her eyes sharply focused. She is asking us to make contact with her and the people that inhabit our lives. She is suggesting we leave our gadgets behind in favor of flesh-and-blood communities. She’s asking us to think, dance, and love, while she coaxes humanity from her hardware—machines that rattle and whirr alongside her and, in turn, make us feel more alive. Performed, produced and recorded entirely by Ela, acts of rebellion is a call to fight, to live, to be present.

Orla Gartland – Pretending

Aan de ene kant hebben we Orla Gartland vrij laat in het vizier gekregen. Aan de andere kant zijn we er net op tijd bij. Aan Pretending gingen 17 (!) singles vooraf. Maar een album heeft Orla nog niet. Daar wordt hard aan gewerkt. Pretending is de eerste single van haar nog titelloze debuutalbum dat ergens in 20121 zal verschijnen. 

Orla Garland komt uit Dublin, maar woont tegenwoordig in Londen. Ze schrijft zacht rockende indiepopsongs met intelligente veelal persoonlijke teksten. Pretending gaat bijvoorbeeld over haar voornemen eens op te houden met zich aardiger voor te doen dan ze is. Net als iedereen wil ze graag aardig gevonden worden. Maar je kunt ook overdrijven. Daarnaast is het ook uiterst vermoeiend. “I’m So Fucking Selfaware. It’s Exhausting’ zingt ze.

Orla heeft een fijne stem en schrijft dus sterke teksten. Maar haar grootste talent is misschien wel het bedenken van onverwoestbare refreinen. Vaak zijn het niet veel meer dan een paar regels die ze steeds herhaalt, maar zie ze maar eens uit je hoofd te krijgen.  

EUT kondigt nieuw album ‘Party Time’ aan

Recent bracht de Nederlandse popsensatie de eerste singles ‘Had Too Much’ en ‘It’s Love (But It’s Not Mine)’ van het komende album uit. Vandaag verschijnt de gelijknamige single ‘Party Time’, het album verschijnt op 19 februari 2021.

‘Party Time’ draait om lust, seks en eenzaamheid; het nieuwe album gaat over dansen op een lege dansvloer en als je dan je plat op je gezicht valt, het misschien het beste is om gewoon te blijven liggen. In tien vlekkeloze popsongs neemt Eut je mee in een verhaal vol hartzeer, extase en tegen de stroom in gaan. ‘Party Time’ herbergt rauwe energie en is gefocust als een vlijmscherpe laser. EUT weergalmt klanken vanuit de 90s, van Blur tot The Cardigans, maar ook tijdgenoten zoals artrock-icoon St.Vincent.

Op het moment dat EUT in juni 2017 hun eerste single ‘Supplies’ uitbracht, trokken ze de aandacht van de industrie; datzelfde jaar werden ze onder anderen de meest geboekte band op het multi-venue festival Popronde. Het debuutalbum ‘Fool for the Vibes’, uitgebracht in 2018, bevestigde de voorspellingen dat EUT een van de meest opwindende nieuwe acts in Nederland was. Ze ontgroeiden deze onderscheiding al snel en speelden op internationale festivals zoals Great Escape Festival (Brighton, Verenigd Koninkrijk), Transmusicales (Rennes, Frankrijk), Eurosonic Noorderslag (Groningen, Nederland).

Terwijl ze naam bouwden met speelse, energieke singles is EUT meer dan pakkende melodieën. Luister goed en je zult horen dat het popfineer een Trojaans paard is voor de frustraties en teleurstellingen van de overgang naar volwassenheid. Door deze ervaringen binnenstebuiten te keren produceert EUT een rijk gelaagd geluid, vol emotie, dat zich perfect vertaald naar hun liveoptredens.

Benny Sings – Rolled Up feat. Mac DeMarco

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de Nederlandse artiest Benny Sings, oftewel Tim van Berkestijn die internationaal aan het doorbreken is. Zijn vorige album werd al geprezen door wereldsterren als Anderson. Paak en John Mayer. De sound van Benny zit daar ergens tussen in. Nu hij heeft een platendeal op het internationale label Stones Throw. De eerste single Rollend Up is meteen een opvallende met de Canadese indieheld Mac DeMarco. En het klinkt ook nog fijn en de clip is grappig. Gaat goed met die Benny Sings!

Je hoort ’em op Pinguin Pop!

Bull – Bonzo Please

Bull is een prettig gestoorde band uit het Britse York. Je zou het kwartet nog kunnen kennen van hun in Amsterdam opgenomen single Eugene. Dat nummer hebben we met veel plezier gedraaid. Blijkbaar was de band er zelf niet zo tevreden over, want Eugene blijkt missing in action op Spotify. Maakt niet uit, je kunt drie ander Bull liedjes streamen, waaronder het zeer recente Bonzo Please.

Bonzo Please is nauwelijks langer dan twee minuten, maar er gebeurt genoeg om de oren te spitsen. Aandachtspunten zijn de smaakvolle gitaren die net als de zang verschillende gedaanten aannemen, van speels ritmegitaartje tot Beatle-esque scheurmachine.

Net als de andere Bull songs is Bonzo Please een psychedelisch powerpopliedje met een eigen logica. Om die reden doet de band doet wel aan The Flaming Lips denken. Met dit verschil dat Bull, misschien niet tijdens het schrijven, maar wel tijdens het opnemen nuchter lijkt te zijn.

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek week 44 2020

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Black Foxxes – Jungle Skies (IJsbreker)
  2. Orla Gartland – Pretending
  3. Sam Roberts Band – I Like The Way You Talk About The Future
  4. Lana Del Rey – Love Me Like A Woman
  5. Bee Bee Sea – Day Ripper
  6. bdrmm – Crush

Popwarmer: Chris Stapleton – Cold

De nieuwe Popwarmer op Pinguin Pop is een herfstige tune van een Amerikaanse zanger met flinke baard. Countryzanger Chris Stapleton hebben we het over. Misschien ken je hem wel van de gigahit Say Something van twee jaar geleden met Justin Timberlake als je niet zo in het genre zit van Stapleton.

Cold begint rustig en bouwt gestaag op naar een een vocale climax van Chris plus gitaarsolo. Wat een stem heeft deze 42-jarige countrylegende uit Kentucky. Bij het horen van Cold snap je waarom hij kan zwemmen in de Grammy Awards. En als je zegt dat hij een donkere soulzanger is geloof je het ook. Fans van Michael Kiwanuka, Son Little, St. Paul & The Broken Bones, Black Pumas, Durand Jones & The Indicators, Nathaniel Rateliff & The Night Sweats en The Teskey Brothers kunnen dit vast waarderen.

Paerish – Archives

Paerish komt uit Parijs, maar dat is niet de reden dat de band Paerish heet. Hun naam hebben ze van een van de personages die zijn gespeeld door een van hun helden, Robin Williams. Parish is de naam van zijn karakter in Jumanji. Voor het zelfde geld had Paerish dus ook Mork kunnen heten. Of Mrs Doubtfire.

Rocken in het openbaar doet het kwartet sinds 2016. In dat jaar  verscheen hun eerste album dat het ongewoon goed deed. Vandaar waarschijnlijk dat de mannen ruim vier jaar lang hebben gewerkt aan de opvolger. Dat moest en zou weer net zo’n succes worden.

Of het nog titelloze album commercieel net zo’n knaller wordt als Semi Finalists durven we niet te voorspellen. Dat het artistiek wel snor zit lijkt na twee singles wel duidelijk. Archives, de nieuwe Breekijzer is de opvolger van Fixed It All, een oud-Breekijzer.

Beide singles laten een fris geluid horen, hard maar niet hersenloos, beetje grungy, beetje punky heel klein beetje poppy in de betekenis van toegankelijk. De man achter de knoppen was niemand anders dan Will Yip die sonische eerder wonderen verrichtte voor o.a. Arctic Monkeys, Panic At The Disco en The Wonder Years.

Black Foxxes – Jungle Skies

Black Foxxes was toch al geen vrolijke band, maar het nieuwe album van het trio uit Bristol dat volgende week uitkomt is nog donkerder dan we van ze gewend zijn. Daar is ook alle reden toe.

Frontman Mark Holley schreef het leeuwendeel van de nieuwe songs in een periode van onrust en tegenslag. En dat bedoelen we nog geen eens de Corona ellende. Holley lijdt aan een akelige ziekte, niet levensbedreigend, maar wel zeer in grijpend. De officiële naam voor zijn kwaal is alopecia androgenetica. In gewone mensentaal, haaruitval. De ziekte is erfelijk en ongeneselijk en bij Holley al zo ver gevorderd dat hij zijn hele hoofd kaal heeft moeten scheren.

Min of meer tegelijkertijd ging zijn ritmesectie er vandoor. Of hij heeft ze de laan uitgestuurd. Het is niet helemaal helder wat er precies is gebeurd. Maar het gevolg was dat Holley in een zwart gat viel. Daar is hij weer uit geklommen mede dankzij zijn muziek.

Gelukkig is Mark Holley kunstenaar genoeg om zijn persoonlijke perikelen zo te verwoorden dat zijn teksten meer zijn dan verkapte dagboeknotities. Ook muzikaal klinkt hij zeer geïnspireerd. Jungle Skies, de vierde preview van het nieuwe album is een smeulende ballad in een stijl ergens tussen The Smashing Pumpkins en Radiohead in. Een bijzonder nummer van een bijzondere band.