Category: Nieuwe Muziek

Clipprimeur: The Great Communicators – Treasure

De nieuwe single ‘Treasure’ is de volgende stap voor The Great Communicators op weg naar de release van hun tweede album ‘The Endless Haze’. En die clip gaat vandaag bij ons in première.

Op dit album is te horen dat The Great Communicators onverwoestbaar is en zich sterker voelt dan ooit. De Amsterdamse band heeft na een vliegende start vier jaar stilgestaan, doordat de band brak met vocaliste Gaia Slotboom. Op datzelfde moment beland frontman Arend Dijkstra in een writersblock, waarna de band zijn platenmaatschappij, boeker en manager afhaken en de groep er ineens alleen voor staat. Dijkstra blijft geloven in de kracht van de band en hij vindt bij zijn bandleden het vertrouwen waar hij naar op zoek is. Maar alles klinkt weer fris en groovy bij The Great Communicators!

The Notwist – Al Sur

1989 is het bouwjaar van The Notwist en Weilheim -een plaats in Beieren- de plek waar de gebroeders Markus en Micha Archer en compagnon Andi Haberi hun muzikale experiment begonnen. In hun lange, bewogen bestaan heeft de band diverse wegen bewandeld. Meestal waren die moeilijk begaanbaar voor de gemiddelde indie-fan of radioluisteraar. Wiki noemt o.a. plinkerpop – wat dat ook moge zijn-, post-rock, avant-electronica en post-hardcore als door The Notwist beoefende genres. De ontwikkeling van de band valt te volgen op een tiental albums.

Nu zes jaar na de laatste is er weer een nieuwe langspeler van The Notwist verschenen, een plaat die breder, toegankelijker en beter is dan alles wat er aan voorafging. Is onze bescheiden mening.  The Vertigo Years, is poppy, speels, melodieus en gewoon goed draaibaar. Het op single verschenen Al Sur, een new waverig electropop-nummer met achtergrondgeluiden, meidenzang (Juana Molina) en een lekker vlot tempo geeft een goede indruk van het album.

Je kunt je voorstellen dat Notwist fans van het eerste uur even zullen slikken als ze i.p.v. atonale saxofoonsolo’s en experimentele percussiepartijen plotseling een vrij conventioneel gestructureerd liedje op hun bordje krijgen. Maar de band is zo vaak van stijl veranderd dat dit er ook wel bij kan. En de industriële percussie aan het eind zal hen er aan herinneren met wie ze ook alweer van doen hebben. De officiële hitparade zal The Notwist ook met Al Sur niet snel halen, maar voor onze Graadmeter is het een serieuze kandidaat.

Angie Flare trouwt met zichzelf

Nieuwe single over zelfliefde

Zangeres en songwriter Angie Flare lanceert binnenkort haar nieuwe single ‘Marry Myself’, een ode aan de zelfliefde. Na de release van haar debuut EP ‘Footprints in the Sand’ in maart 2020, geïnspireerd door de stad Nashville, is het weer tijd voor nieuwe muziek. ‘Marry Myself’ is te streamen vanaf vrijdag 5 februari. De bijbehorende videoclip, die Angie zelf produceerde, is te zien vanaf 10 februari.

‘Marry Myself’ ontstond doordat Angie veel tijd alleen thuis doorbracht. Haar vriend was vaak ‘on the road’ als muzikant. Ze merkte dat ze het heel lastig vond om tijd met zichzelf door te brengen en ze moest echt leren om het zelf leuk te maken en niet bang te zijn voor de eenzaamheid. Angie besefte dat altijd op anderen wachten alleen maar leidt tot teleurstellingen. Je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk.

Dat was voor Angie ook een groot houvast tijdens de corona lockdown. Als je niet meer kan vluchten in een drukke agenda en allerlei bezigheden, ben je op jezelf aangewezen. De enige oplossing is zorgen dat je het leuk hebt met jezelf. De eerste stap is een stukje zelfliefde, weten waar je behoefte aan hebt en daarnaar luisteren. ‘Marry Myself’ is uiteraard een boodschap met een knipoog, maar Angie wil haar luisteraars wel meegeven dat een beetje lief voor jezelf zijn heel veel kan brengen in het leven. Een positieve, krachtige boodschap in deze lastige tijden.

Na het uitbrengen van haar debuut EP ‘Footprints in the Sand’ in maart 2020, vlak voor de coronacrisis, heeft Angie zeker niet stilgezeten. De extra tijd heeft ze gebruikt om flink aan zichzelf en haar muzikale skills te werken, zoals het schrijven van nieuwe muziek.
‘Marry Myself’ is weer een echt country pop nummer, een mooie opvolger van populaire tracks als ‘Home’ van haar EP. Met invloeden van Nashville artiesten zoals Carrie Underwood.

De bijbehorende videoclip bedacht en produceerde Angie zelf. ‘Een superleuke ervaring, want ik besefte gaandeweg dat ik mijn eigen bruiloft aan het plannen was. Maar dan dus met mezelf. Ik ben bruidsjurken gaan passen en ik moest mijn eigen bruidsboeket en bruidstaart bestellen. Gelukkig werd ik geholpen door hele leuke, lokale partijen en is het echt een clip geworden die op een luchtige manier het verhaal vertelt.’

‘Marry Myself’ is nog maar het begin van weer een reeks nieuwe muziek die Angie aan het schrijven is en gaat uitbrengen. De ambitie is om toe te werken naar een tweede EP, wederom vol met moderne countrymuziek met een eigen twist. Angie’s ultieme droom? Een internationale tour met haar band en eigen muziek.

Links: http://tinyurl.com/marry-myself-angie-flare

Delgres – Assez Assez

Delgres is een Afro-Franse band die een geluid produceert dat ergens tussen dat van Black Keys en Tinaruwen inzit. Tenminste op het stemmig swingende Assez Assez (genoeg genoeg). In andere songs op de twee albums die het trio heeft uitgebracht worden ook genres als pop, rock, Afro en fusion aangetikt.

Bijzonder aan de opstelling van Delgres is dat je naast de gebruikelijke drums en gitaar geen bas hoort, maar een sousafoon. Dat is een soort tuba die nog dieper gromt dan een bas. De zanger, gitarist en componist van het trio is Pascal Danaë. Voor hij met Delgres begon was hij solo actief. Ook werkte samen Danaë met o.a. met Peter Gabriel, Neneh Cherry en Morcheeba. Zijn geëngageerde teksten zingt hij in het de Franse variant creools, de taal van Guadeloupe, het Caribische eiland waar zijn wortels liggen.  

Popwarmer: London Grammar – Lose Your Head

Lose Your Head is na Baby It’s You en Graadmeterhit Californian Soil de derde single van aankomende album Californian Soil van London Grammar. Het wordt het derde album van het triphoptrio en verschijnt 9 april. Op de single schittert weer de mooie stem van Hannah Reid. De titel lijkt trouwens wel een verwijzing naar een eerder nummer van London Grammar; Help Me Lose My Mind met Disclosure. Lose Your Head hoor je deze week extra vaak op Pinguin Pop, want is de Popwarmer!

King Gizzard & The Lizard Wizard – O.N.E.

Er gaat geen maand voorbij of er is wel een nieuwe single, of album van onze Australische vrienden van King Gizzard & The Lizard Wizard. Met nieuw bedoelen we echt nieuw, vers opgenomen en nog niet eerder uitgebracht. 

Nieuwe single O.N.E. is direct herkenbaar als een nummer van King Gizzard. De zang geeft het weg, maar is ook weer anders dan voorgaand werk. De beat is dit keer exotisch, Turks, Egyptisch in die richting. Een ondefinieerbaar instrument doet Indiaas aan. Het kan een soort fluit zijn, maar ook een vervormde gitaar. De alom aanwezige percussie is weer latin. Een mix van mondiale invloeden en geluiden dus. Gelukkig zijn de mannen niet vergeten een liedje te schrijven en ook niet dat ze van oudsher een gitaarband zijn.

Voor de muzikanten onder u, O.N.E. Is onderdeel van het experiment van King Gizzard met microtonaliteit. Meer van dit moois zal op het nieuwe KG album komen waarvan wel de titel L.W. al wel bekend is, maar nog niet de releasedatum.

Serj Tankian – Elasticity

Serj Tankian heeft inmiddels meer solo-albums (en soundtracks) gemaakt dan platen met System Of A Down. Zoals het er nu uitziet gaat de Armeense Amerikaan nog verder uitlopen.

Zijn band heeft weliswaar vorig jaar november nog een single uitgebracht, maar dat was een eenmalige actie bedoeld om aandacht te vestigen op en geld op te halen voor Armenië dat toen in oorlog was met Azerbeidzjan.

Binnen de band schijnt ook oorlog te bestaan. De drummer is pro Trump de rest, met Serj voorop heel erg anti. Dus gaat Serj voorlopig nog even alleen verder. Hij maakt gebruikt van het voordeel van de frontman. Een zanger kan live alle successen van zijn band waarheidsgetrouw uitvoeren. De andere bandleden niet, tenzij ze een sound-alike aantrekken. Maar dat pikken de fans meestal niet.

Elasticy had ook makkelijk een nummer van System Of A Down kunnen zijn. Je hebt de befaamde gestoorde zang van Serj, geserveerd op een bed van metallic gitaren, een pompende bas en een fanatieke drummer. Misschien is Elasticy met zijn grunt intermezzo’s en vol gas, gas terug passages nog wel harder en gekker dan zijn werk met de System.

Dus jammer dat System Of A Down op zijn reet ligt, maar gelukkig hebben we Serj Tankian nog.

Miss Grit – Blonde

Er schijnt dus een hausse te zijn in de verkoop van elektrische gitaren. Vooral jongen meiden hebben belangstelling voor een scheurijzer zeggen onderzoekers. Het zou zomaar de goede invloed van St Vincent kunnen zijn.

De Koreaans-Amerikaanse zangeres-gitariste Margareth ‘Miss Grit‘ Sohn (21) noemt het alias van Annie Clark als een van de redenen waarom ze muziek is gaan maken. Net als St Vincent is Miss Grit geen zangeres die ook gitaar speelt, maar een gitariste die ook zingt. Hoe vaardig ze wel niet is op de zes snaren laat ze op Blonde horen, een van de zes tracks op haar vers verschenen (2e) EP, Imposter.

Het eerste wat je hoort op Blonde is een gitaar. Het is de kick off van een proggy-rocky ballad met een speeltijd van ruim vijf minuten. Daarvan is zeker de helft gereserveerd voor gitaarsolo’s. Miss Grit gaat er vol in, toch blijft Blonde een intieme affaire. De luchtgitaar kan in de foedraal blijven. Zingen kan Miss Grit ook bovengemiddeld en ook liedjes schrijven gaat haar goed af. Dit alles leidt tot de conclusie dat er een sterretje is opgestaan.

Kurt Vile – Speed, Sound, Lonely KV

Kurt Vile – Speed, Sound, Lonely KV (Matador/Beggars)

In de liner notes op de hoes van de ep Speed, Sound, Lonely KV legt Kurt Vile uit hoe enorm gelukkig hij is dat hij heeft kunnen samenwerken met John Prine. Zijn grote muzikale held, die april vorig jaar overleed. How Lucky, een duet mét John Prine, werd in mei 2016 al opgenomen en is nu dus ook op cd en vinyl verschenen. Het doorleefde stemgeluid van de country- en folkartiest matcht uitstekend met dat van Vile.

Ze speelden het al eens live, tijdens een oudjaarsfeest van 2019 naar 2020 in Nashville. Een natte droom voor Vile, die de openingstrack op deze ep, Speed Of The Sound Of Loneliness coverde van Prine. Opvallend is de aanwezigheid van Dan Auerbach op gitaar, alhoewel, Auerbach duikt de laatste jaren op de gekste plaatsen op. In How Lucky en afsluiter Pearls is hij ook van de partij. Afwisselend, op bas, gitaar en percussie.

Kurt Vile kennen we als de voormalig leadgitarist van The War On Drugs, die vooral beroemd werd als soloartiest. Hij heeft al decennialang een lockdownkapsel, waardoor we kunnen spreken van een lockdownkapsel avant la lettre.

Tijdens Viles periode in TWAD opereerde die band nog enigszins in de marge. Vile wilde graag zingen; zijn typerende stemgeluid aan de massa laten horen. Hetgeen geschiedde.

Speed, Sound, Lonely KV volgt op het smakelijke Bottle It In, dat in 2018 verscheen. Speed, Sound, Lonely KV is veel meer dan een tussendoortje, omdat er bijzonder veel liefde voor Prine in doorklinkt. Stiekem hoor je dat Vile extra zijn best doet wanneer hij Speed Of The Sound Of Loneliness zingt. In How Lucky hoor je zelfs wat nervositeit. Zoals een kleine jongen een balletje gaat trappen met zijn held Ronaldo.

Het is mooi om te horen. ‘t Zijn vijf pareltjes die er op deze ep zijn te vinden. Het gevoelige Gone Girl is ook een cover, van wijlen singer-songwriter Cowboy Jack Clement. Prachtig, die achtergrondzang van Pat Mclaughlin, die ook de mandoline bespeelt. Net zo prachtig, alsook vertederend zijn de tekeningen van Viles dochtertje Delphine op de hoes. Ze maakte van haar pa, John Prine en producer David R. Ferguson een soort aliens. Voor herhaling vatbaar.

Het zalvende, wiegende Dandelions, met dezelfde rol voor Mclaughlin en het heerlijk folky countryliedje Pearls zijn typische Vile-songs, voortbordurend op Bottle It In. Een Kurt Vile in zijn huidige vorm schreeuwt al snel om meer en gezien zijn productiviteit te allen tijde kan dat weleens niet zo heel erg lang op zich laten wachten. Nu al zin in. Pieter Visscher

 

The Coral – Faceless Angel

The Coral uit Liverpool en omstreken bestaat blijkbaar nog en vol met ambitie. De maker van indieklassieker Dreaming Of You bestaat al sinds 1996 en het debuutalbum stamt alweer uit 2002. In april verschijnt het tiende album ‘Coral Island’ van The Coral, een dubbelaar en ze noemen het zelf hun ‘White Album’, het legendarische artistieke werk van The Beatles natuurlijk. Ook het meest recente Arctic Monkeys album Tranquility Base Hotel & Casino is een inspiratiebron. Naast het album verschijnt er ook een boek. Een hoop om naar uit te kijken voor de fans. En de nieuwe single Faceless Angel mag er ook zijn. Een licht psychedelisch, stuwend nummer met genoeg spanning!