Category: Nieuwe Muziek

St. Solaire – Where Do We Go From Here

St Solaire steekt zijn invloeden en inspiratiebronnen niet onder stoelen of banken. In de door Geert van Emden, de zanger van de Rotterdamse band samengestelde Spotify-playlist staan namen als Bon Iver, Jeff Buckley en Radiohead (en Tamino, James Blake, Patrick Watson en een heleboel collega’s uit NL).

St Solaire hoort dus tot de school van de falset of kopzangers. De coupletten zingt Geert in zijn ‘gewone’ stem, maar in de refreinen gaat hij stijlvol omhoog. Glad wordt het gelukkig nooit, Where Do We Go From Here is prettig ruw geproduceerd. Het nummer had ook een Coldplay behandeling kunnen krijgen en al snel in kitsch kunnen uitmonden. De aardse aanpak onderstreept echter de geuite emotie en maakt de song alleen maar sterker.

De kans is groot dat Where Do We Go From Here breed zal worden opgepakt. Zelfs hitstatus mogen we niet uitsluiten. Laten we hopen dat de band zich daardoor niet gek laat maken en naar Rotterdamse traditie het hoofd koel en hun muziek zakelijk houdt.

Eelke – Too Much Too Soon

Too Much Too Soon, de nieuwe single van Eelke (Ankersmit) doet met zijn scherpe riff, maar vooral door de zang sterk aan Placebo denken. Niet dat dat een probleem is. Brian Molko en zijn vrienden zwijgen al veel te lang, daarom is het goed weer eens aan hen herinnerd te worden. Daarnaast kennen we Eelke nu wel zo’n beetje en weten we dat hij de imitatiefase al lang voorbij is.

Too Much Too Soon is de derde single in korte rijd die we oppikken van de zanger-gitarist uit Ermelo. Eelke rockt dit keer naar Brits model en steeds harder lijkt wel. Wilde hij op vorige singles nog wel eens wegzweven in Radiohead achtige art-rock passages. Op zijn nieuwe single stevent hij recht op zijn doel af. Harde stukken en zachte delen wisselen elkaar wat de song de vorm van een dialoog geeft. De productie is zakelijk en direct en ook aan het arrangement van de uitstekend spelende band zit weinig vet. Laten we hopen dat Eelke‘s volgende release een compleet album is.

Sophie Straat – Tweede Kamer (ft. Goldband)

Smartlap-zangeres Sophie Straat brengt samen met Goldband een toekomstige Nederpop-klassieker uit met een activistisch randje. Het lied is een reactie op de aloude scheve man/vrouw verhouding in de politiek. Op dit moment is slechts 31% van de Tweede Kamer vrouw, waarmee de volksvertegenwoordiging anno 2021 nog steeds geen representatieve afspiegeling is van het volk.

Sophie legt uit: “Met een bescheiden knipoog wordt de luisteraar bewust gemaakt van het probleem en aangespoord te stemmen op een vrouw: ♫ Tweede kamer, ik stem niet meer op jou. Tweede kamer, ik stem op een vrouw! ♫”.

Sophie Straat is hèt talent voor 2021 volgens landelijke pers;
“Aanstekelijke smartlappen vol Amsterdams activisme” – Trouw
“Een jonge ster” – NRC
“Oprecht, slim en zelfs komisch; protest en liefdesbrief tegelijkertijd” – Music Maker

De Nederlandse volkszangeres Sophie Straat groeide eind jaren 90 op in de voormalige volksbuurt de Pijp. Tegenwoordig schrijft Straat, samen met haar compagnon Wieger, o.a. over de effecten van gentrificatie in Amsterdam. ‘Tweede Kamer’ brengt ze samen uit met Goldband, waar Wieger ook deel van uitmaakt. Goldband bleek als een van de weinige acts in 2020 ondanks de Corona-crisis de aandacht vast te houden met singles als ‘De Wereld’ en ‘Ja Ja Nee Nee’. Dit leverde hen o.a. De Haagse Popprijs, een NFF Music Video Award en een 3FM megahit op.

‘Tweede Kamer’ van Sophie Straat feat. Goldband is nu beschikbaar op Spotify, iTunes, Apple Music, Deezer en Bandcamp.

De Tweede Kamer verkiezingen vinden 17 maart plaats.
Bekijk de stemhulp van Devika Partiman op www.stemopeenvrouw.nl

Ben Howard – Crowhurst’s Meme

Ben Howard heeft niet één maar twee nieuwe singles uit. En allebei goed. Wij hebben (voorlopig) gekozen voor Crowhurst’s Meme, omdat Ben op dat nummer een ander pad bewandelt dan hij doorgaans doet.

Ons omver rocken zal de 33 jarige singer-songwriter niet snel doen, maar op Crowhurst’s Meme zijn de gitaren elektrische en flink vervormd. De drummer speelt een constante shuffle (denk Paul Simon’s 50 Ways) op een kit waarover een dikke deken lijkt te zijn gegooid. En dan is er nog een pianist die aldoor akkoorden speelt op zijn eveneens versterkte instrument. Ben is Ben. Hij zingt als altijd zuiver en goed articulerend. De Crowhurst uit de titel is Donald Crowhurst, een solozeiler die in 1969 omkwam tijdens een poging om rond de wereld te varen.

Ben’s nieuwe songs komen op album #4 dat ‘Collections From The Whiteout’ (26/3) gaat heten en is geproduceerd door niemand anders dan Aaron Dressner van The National. 

Juan Wauters – Real [with Mac DeMarco]

Juan Wauters is een hippe singer/songwriter uit de Captured Tracks-stal (Wild Nothing, Diiv, Widowspeak, Craft Spells), hij komt uit de hoofdstad van Uruguay, Montevideo maar opereert vanuit NYC. Op 30 april komt er een nieuw album van Juan, Real Life Situations. Dat belooft een vrolijk tafereel te worden met bijzondere samenwerkingen. Eerder verscheen al een single waarop hij samenwerkt met neo-soulzanger Nick Hakim, de Clip van de Dag van vandaag is met Mac DeMarco en we zijn ook benieuwd naar het nummer Acordes met Tall Juan uit Argentinië.

Queen’s Pleasure – Panic From Dublin

De eerste single in het nieuwe jaar van Queen’s Pleasure is iets ingetogener dan we van het Amsterdamse kwartet gewend zijn. Dat we toch te maken hebben met de band van ‘Big Boys Loan’ en ‘Sitter’ wordt tegen het einde duidelijk als niet zozeer het tempo als wel het energieniveau flink wordt opgeschroefd.

Verder horen we dat de jonge honden hun klassiekers kennen; van The Beatles en The Who tot Blur en Arctic Monkeys de goede verstaander herkent van elk van hen wel iets in Panic From Dublin. Dat is geen bewust (of onbewust) jatwerk, maar een duidelijke stijlkeuze ingegeven door (goede) smaak en voorkeur. Of zoals Jurre Otto met een platte Engelse tongval zingt in Panic From Dublin; “I Like It When Boys Stay British’”.

Camilla Blue – Hullabaloo

Camilla Blue lanceert met Hullabaloo haar inmiddels zesde single van de CD Yellow, die begin 2022 uitkomt. De song is een brief aan haar biologische vader die ze sinds haar tweede jaar niet meer zag. Camilla Blue is pleegkind en ambassadrice van de pleegzorgorganisaties Stichting Oosterpoort in Brabant en Levvel in Amsterdam. Ook was ze betrokken bij de landelijke Kinderpostzegelactie 2020 ‘Geef een veilig thuis’.

Camilla Blue is het alter ego van Joyce Deijnen. Over Hullabaloo vertelt Joyce: “De song is een brief aan mijn biologische vader, om hem te laten weten dat het goed met me gaat. Nadat ik hem enkele jaren geleden voor het eerst heb bezocht, bleek dat we geen connectie hebben. Hij was niet de vader waar ik altijd over heb gedroomd. Helaas is hij nooit betrokken geweest bij mijn leven. Hullabaloo betekent lawaai. Als kind had ik altijd veel herrie in mijn hoofd. Dit ervaar ik nog steeds. Het geluid in mijn hoofd als ik stress heb, de voortdurende worsteling om te blijven vechten. ‘He blames it all on the hullabaloo’. Het lijkt dat mijn vader het excuus had om me niet te zien omdat er zoveel gebeurde in zijn leven. Maar hey, ik ben nu okeì. Mijn pleegouders hebben me echt geweldig geholpen. Ik hoop dat mijn vader deze song hoort, zodat hij weet dat ondanks zijn afwezigheid alles goed is gekomen.”

De inmiddels 26-jarige Joyce componeert, schrijft teksten, zingt, speelt piano en gitaar, en combineert andere artistieke kwaliteiten zoals schilderen en ‘performen’ met haar muziek. Het eerste album Blue en de opvolger Yellow zijn de eerste twee van een reeks van vier albums met kleurenthema’s die samen eìeìn ‘Gesamtkunstwerk’ vormen. Camilla Blue doet niet aan vaste stijlen en structuren. Voor haar is muziek een expressie van diepe innerlijke emoties en reflecties op de wereld om ons heen. Elke song schetst haar eigen wereld, met een eigen unieke klank en betekenis.

Camilla Blue is eìeìn van de geselecteerde toptalenten van Music Hub Brabant. Ze is doorgedrongen tot de halve finale van de Grote Prijs van Nederland, die vanwege de coronacrisis is uitgesteld. Samen met haar band bereid ze zich nu voor op een intensieve live-tour als de lockdown voorbij is.

Billy Nomates – Heels

Billy Nomates kwam vorig jaar sterk voor de dag met een album vol half gezongen half gesnauwde postpunksongs. Daarmee plaatste ze zich in de steeds drukker wordende   of parlando praatpunk hoek. Binnen dat spectrum zit Billy dichter bij het assertieve Seaford Mods (ze doet ook mee op hun nieuwe album) dan bij het poëtische Fontaines DC laat staan het positivistische Scratchcard Lanyard.

Songtitels als Happy Misery, Hippy Elite en No maken duidelijk dat Billy een angry young woman is, die van haar hart geen moordkuil maakt noch een blad voor haar mond neemt. Billy, die in het echt Tor Maries heet lijkt er van uit te gaan dat ze geen vrienden maakt met haar muziek, tenminste daar lijkt haar aangenomen achternaam op te duiden. Maar dat valt dus erg mee, of tegen vanuit Billy’s perspectief.

Achter de woede schuil een bijzonder talent, zowel verbaal als muzikaal. Zo boos als in het begin lijkt Billy ook niet meer te zijn. Op Heels, dat net als het album werd geproduceerd door Geoff Barrow van Portishead komt Billy iets milder uit de verf. In Heels gaat ook ze ook niet tekeer tegen anderen, maar richt ze haar blik naar binnen. De song gaat over weten wie je bent, ook onder druk of ten tijde van crisis, zei ze onlangs in een interview. Billy zingt ook een beetje in Heels dat mede door haar lekker venijnige stem doet denken aan Suzi Quatro, maar daar zal ze zichzelf niet bewust van zijn.

FuckFuckFuck – Bad Habits

Soms vraag je je af hoe een band aan z’n naam komt. In geval van FuckFuckFuck is dat wel duidelijk. De oprichter sloeg een keer hard met een hamer op zijn duim en riep eureka! Met zo’n bandnaam schrik je zoveel mensen af als je aantrekt. Ook een belangrijk deel van de media zal met een boog om je heen lopen. Maar dat lijkt de band in kwestie geen fuck te schelen. Het zal waarschijnlijk niemand verbazen dat FuckFuckFuck van de punk is, pure punk niet die vage post punkshit.

Bad Habits is het debuut van driewerf Fuck. Tenminste voor zo ver wij weten. De band bestaat al een tijdje dus voor het zelfde geld hebben ze al eerder kattenkwaad uitgehaald en is dat geboycot, gecensureerd of gewoon verdwenen. Er zijn drie of vier Fucks. De rapporten verschillen. Harde info is schaars en foto’s geven niet echt uitsluitsel omdat die meestal zijn genomen tijdens een optreden en dan staat de halve zaal op de bühne. Of de halve band in de zaal. Zeker is dat de Fucks met hun opruiende Ramoneske punk in het gat stagediven dat is gevallen na het overlijden van John Coffey.