Category: Nieuwe Muziek

Nieuwe Nederlandse band WARE is ‘on a roll’

Alternative pop met een 80’s feel

Het gaat lekker met WARE. Na een succesvol voorprogramma voor de Engelse band China Crisis is nu het debuutalbum ‘Higher’ uit. Tien afwisselende songs die stuk voor stuk een mengeling zijn van hun individuele muzikale invloeden. Bovendien doet de single ‘Electric’ het online behoorlijk goed. Niet in de laatste plaats omdat het nummer terecht is gekomen in de New Alternative playlist van Spotify.

Wat direct opvalt is het duidelijk aanwezige gevoel van de jaren tachtig. Met hier en daar zelfs een vleugje Depeche Mode en een toefje Bowie. Geen bewuste keuze overigens volgens de band. ‘De sound ontstond vanuit verschillende jamsessies. Het beviel ons zo goed dat we op basis van de jams nummers zijn gaan schrijven. Of beter gezegd, zijn gaan bouwen, want dat proces gaat bij ons over het algemeen heel organisch. Laagje voor laagje’. aldus de heren van WARE.

www.ware-music.com

Oneohtrix Point Fever – Long Road Home

Achter de wetenschappelijk aandoende naam Oneohtrix Point Fever schuilt de 38 jarige Daniel Lopatin uit de stad Wayland in de Amerikaanse staat Massachusetts.

Lopatin maakt sinds 2004 geluid. Dat doet hij onder diverse aliassen. Inmiddels heeft hij zo’n vijftien albums op zijn namen staan.  Dan biedt ook regelmatig een helpende hand aan vrienden en collega’s. O.a. The Weeknd, David Byrne en FKA Twigs horen tot zijn klandizie.

Omdat veel van zijn avonturen zich op de dansvloer afspelen hebben wij tot nu toe nog geen kennis gemaakt met Dan Lopatin in zijn vermomming als Oneohtrix Point Fever. Daar gaan we nu verandering inbrengen. Long Road Home is namelijk de aandacht waard van iedereen die niet vies is van wat elektronica op zijn tijd. EDM maar dan zonder de D maar met zang en met melodie. Zeg maar synhti-pop, al hoewel Long Road Home  meer is dan dat.

De nieuwe OPF single is het muzikale contradictio in terminis, een warme computer plaat. De violen komen uit een doosje, net als de beat en alle andere klanken die je hoort. Er wordt ook gezongen, door een koor dat lijkt te bestaan uit robots. Desondanks klinkt het heel humaan allemaal, zelfs een beetje melancholiek.

Tot nu toe is een songs als Long Way Home een  uitzondering op de electro regel van Oneohtricks Point Fever. Een experiment waarschijnlijk, dat beslist voor herhaling vatbaar is.

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek week 43 2020

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. King Hannah – Crème Brûlée (IJsbreker)
  2. Ruby Fields – Pretty Grim
  3. The Lathums – I See Your Ghost
  4. Bull – Bonzo Please
  5. Todd Rundgren & Rivers Cuomo – Down with the Ship
  6. Pearl Jam – Get It Back
  7. Greta Van Fleet – My Way, Soon

Popwarmer: SAULT – Free

Een geheimzinnige Popwarmer op Pinguin Pop deze week. Free van SAULT. Maar wie is SAULT? Daar is de wereld nog niet achter.

Toch zijn er al 4 albums verschenen. Twee vorig jaar en en dit jaar Untitled (Black Is) en Untitled (Rise), van die laatste is Popwarmer Free afkomstig. Op Free horen we een zangeres, maar zij is niet de man/vrouw achter het project SAULT. Op de albums horen we namelijk meerdere vocalen. Waaronder ook Michael Kiwanuka.

Journalisten hebben een link ontdekt met het laatste album van Kiwanuka. SAULT is in ieder geval een zeer smaakvolle en rijke (nieuwe?) act in het Britse (?) funky, groovy muzieklandschap. Hopelijk kunnen we SAULT volgend jaar op een festival zien, dan kunnen we met eigen ogen zien met wie we te maken hebben.

LOWLIVES – Gravity

Als The Defiled, Amen en Once Nothing beroemde bands waren geweest dan was LOWLIVES een supergroep. Helaas is het nooit wat geworden met genoemde bands. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat ze uit elkaar zijn gevallen en een aantal exen nu LOWLIVES is begonnen.

Het is onverstandig om in de metalindustrie aan voorspellingen te doen. Zeker in deze tijd. Maar we mogen er wel van uit gaan dat LOWLIVES behoorlijk ver gaat komen. Verder dan de mannen met hun oude bands kwamen. Aan het geslaagde Gravity is goed af te horen dat we we hier met veteranen te maken hebben. Met muzikanten die weten wat ze willen en wat ze kunnen.

Om je een indruk te geven van het geweld dat ze produceren. Gravity klinkt zoals Nirvana zou hebben geklonken als Kurt meer metal dan punk was geweest. 

Gravity is single drie van de Amerikanen die hard werken aan een debuutalbum.

Nothing – Bernie Sanders

Nieuwe Nothing single Bernie Sanders gaat niet over de Amerikaanse politicus van die naam. Waar het nummer wel overgaat weet zelfs zanger Dominic Palermo niet.

Nothing is een tien jaar oude band uit Philadelphia met binnenkort vier albums op hun naam. Muzikaal eet Nothing van diverse, doorgaans stevige walletjes. Echt hard wordt het echter zelden.

Palermo, het enige lid van het eerste uur heeft een hardcore punkverleden, maar dat uit zich meer in zijn teksten en presentatie dan in zijn muziek. Daarin gloort altijd wel een melodie. Al zit die soms diep verstopt achter muren van gitaar. Voor nieuwkomers in het nihilistische universum van Palermo’s Nothing is Bernie Sanders met zijn verre vocals, shoegaze gitaren en cryptische tekst een goede introductie.

Het nieuwe album van Nothing heet The Great Dismal en verschijnt nog deze maand. 

King Hannah – Crème Brûlée

Crème Brûlée is de debuutsingle van King Hannah, een hij/zij duo uit Liverpool. Zij heet Hannah Merrick en zingt. Haar partner heet Craig Whittle en speelt gitaar. Samen schrijven ze de nummers.

Dat laatste heeft enige voet in aarde gehad. Dat ze kan zingen weet Hannah wel. Als kind zong ze al in Disney Musicals, maar dat ze ook goed is in het schrijven van liedjes wilde er bij haar maar moeilijk in. Ruim een jaar heeft Craig er over gedaan om haar over haar schroom heen te helpen en haar te overtuigen een band te beginnen.  Een naam had hij al, King Hannah.

De lange aanloop verklaart wellicht het gerijpte karakter van Crème Brûlée. De single klinkt eerder als het werk van een act met de nodige kilometers op de teller dan van een stel debutanten. Crème Brûlée dat een dikke zes minuten klokt, valt in twee delen uiteen. Part 1 is van Hannah. Op Part 2, dat zo’n beetje de helft van de song in beslag neemt, mag Craig uitpakken op gitaar. Als we een vergelijking mogen maken, Crème Brûlée begint als Mazzy Star en eindigt als Neil Young.

De single is uit op City Slang, een Amerikaanse label dat -getuige een artiestenstal met paradepaardjes als Caribou, Calexico en Wye Oak – aan strenge kwaliteitscontrole doet.

The Zolas – I Feel The Transition

Het is wat stil aan het Canadese rockfront, vooral omdat hun vlaggenschip Arcade Fire tijdelijk uit de vaart is genomen. Dat wil echter niet zeggen dat er helemaal niks gebeurt in het land van Mounties en Maple Leaf. 

Door het uitblijven van grof geschut krijgen nu de minder bekende bands een kans om voor het voetlicht te treden. Zoals The Zolas, een band die met I Feel The Transition  een heerlijk radioplaatje heeft afgeleverd dat -we kunnen het niet ontkennen- meer dan een beetje op Oasis lijkt. 

The Zolas timmeren al ruim tien jaar aan de weg en heeft back home een trouwe en aanzienlijke schare fans opgebouwd. Dat deed het trio uit de omgeving van Vancouver met een drietal opvallend gevarieerde albums. Het leentjebuur spelen bij de Gebr. Gallagher is dus niet uit armoe. Behalve van Oasis herken je in I Feel The Transition ook sporen van Stone Roses en The Verve. Het nummer lijkt dus vooral een ode aan muziekstad Manchester.