Eelke (Ankersmit) is fan van Radiohead. Daar maakt hij geen geheim van op zijn nieuwe single Leech. Hem van plagiaat of ideeënarmoede beschuldigen is echter een brug of twee te ver. Het is wel duidelijk de Ermelose singer-songwriter wordt opgezweept door een eigen muze. De urgentie van zijn zang en de drive van de gitaarsolo aan het slot laten horen dat het hem menens is. Daarnaast is Eelke technisch gezien een betere zanger dan Thom Yorke. Hij heeft volume en een breed bereik, ook emotioneel. Extra punten ook voor het arrangement en de productie. De grommende synth is een mooie vondst en de bijna Bolero-achtige opbouw geeft Leech kracht en vleugels.
Category: Nieuwe Muziek
Eefje de Visser – De Parade
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag weer een mooie videoclip van Eefje de Visser. De Parade, afkomstig van haar laatste album Bitterzoet, is de nieuwe single en heeft prachtige beelden.
Django Django – Spirals
Django Django is één van de vele bands die het maar niet wil lukken om het succes van hun eerste album te overtreffen. Van de tien meest beluisterde songs van de band op Spotify komt de helft van het 8 jaar oude debuut.
Verschil met de meeste collega’s is dat Django Django geen wanhopige pogingen doet om het eerder behaalde succes te evenaren of overtreffen. De drie albums die sinds het debuut zijn uitgekomen zijn allemaal anders. Ontwikkeling en muzikaal avontuur, daar kiest het kwartet uit Londen voor.
Dat je toch vrijwel meteen hoort met Django Django van doen te hebben komt door de zang. David McLean heeft een herkenbaar stemgeluid en samenzang is en blijft een karakteristiek van de band. Nieuwe single Spirals heeft een intro dat doet denken aan dat van Baba O’Riley, de classic rocksong van The Who. De lange versie dan. Op de single edit van Spirals is het begin er afgeknipt. Elektronica speelde altijd een belangrijke rol in de sound van Django Django. Dat is dit keer, ondanks de opening met een synthesizer-loop minder het geval. De basgitaar zit voor in de mix en de solo is toebedeeld aan de gitarist die daar ruim de tijd voor krijgt. Geheel in samenhang met de tekst, higher and higher in spirals wordt het tempo langzaam opgevoerd tot de climax is bereikt. Het outro is een herhaling van het intro en derhalve een mooie afsluiting.
Gorillaz – Strange Timez ft. Robert Smith
Als er iemand een herkenbaar stemgeluid heeft dan is het wel Robert Smith. Los van een, laten we zeggen typisch timbre heeft de inmiddels 61-jarige aanvoerder van The Cure ook nog eens een unieke zangstijl. Dat maakt Smith tot een ‘love him or hate’ him zanger. Of de lovers in de meerderheid zijn is niet bekend en ook niet relevant om de simpele reden dat er heel veel Cure fans rondlopen.
Een van die fans is Damon Albarn die Smith wist te strikken voor hoofdstuk zes van zijn nieuwe Gorillaz sage, Song Machine Episode. De rol van Smith op Strange Timez is een dienende. De leadzang neemt Albarn zelf voor zijn rekening. Smith mag het refrein zingen.
Muzikaal is Strange Timez weer zo’n heerlijk zooitje als we van Gorillaz gewend zijn; een smeltkroes van rock, pop, dub en hip hop. Het meest in het oor springende instrument is dit keer een Afrikaanse duimpiano. Een en ander komt nogal onrustig om niet te zeggen chaotisch over, een omgeving waarin de immer licht hysterisch zingende Smith goed gedijt.
Benedict – When We Were Young
Benedict is een Amsterdamse Indie Pop/Rock band. Eerder kregen zowel nationale als internationale band in het vizier, o.a. door hun deelname aan Popronde als OOR Talent. Dit jaar kregen de singles ‘Finish The Wine’ en ‘Talking ’bout Roses’ al airplay op 3FM en NPO Radio 2 en verschenen er interviews in Parool en Telegraaf. Op vrijdag 11 september verscheen een deluxe versie van het album ‘You Can Tell Me Nothing That I Should’ op vinyl in samenwerking met Kroese Records. De videoclip van ‘When We Were Young’ werd ook opgepikt in Engeland, Duitsland en zelfs in Zuid-Afrika.
Popwarmer: Sam Smith – Diamonds
De Popwarmer op Pinguin Pop is een grote release deze week. En gloednieuw. Diamonds van Sam Smith. De tweede single na My Oasis van zijn dit jaar te verschijnen derde album die was uitgesteld vanwege de coronacrisis. Aanvankelijk zou het album To Die For heten, maar dat van de Britse popster nu wat ongepast. Op 30 oktober verschijnt dus Love Goes. Diamonds klinkt alvast lekker fris met disco invloeden!
Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek week 39 2020
Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.
Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:
- Michigander – Let Down (IJsbreker)
- Shame – Alphabet
- Silver Synthetic – Out of the Darkness
- For Those I Love – I Have A Love
- Gorillaz – Strange Timez (feat. Robert Smith)
- Django Django – Spirals
- Eelke – Leech (NL)
Creature Comfort – Single Soul
Creature Comfort is een nummer van Arcade Fire. Als je hun muziek hoort lijkt het toeval dat de band Creature Comfort zich voor hun naam heeft laten inspireren door hun Canadese collega’s. Maar gezien het feit dat een van hun eerdere singles Arcade Fire heet lijkt dat dus wel degelijk het geval.
Creature Comfort ziet zichzelf als een uit de country klei getrokken tegenhanger van Fleet Foxes. Ze omschrijven zich ook wel als een bootgaze band uit Nashville. Maar dat zal een grap zijn. Shoegaze – Bootgaze, snap je hem? Creature Comfort klinkt echter niet echt als de voormalige band van Father John Misty en doen ook in niks aan The Jesus and Mary Chain denken, laat staan aan My Bloody Valentine.
Hoe klinkt Creature Comfort dan wel? Dat verschil een beetje per single. Maar dichts komt de band nog in de buurt van de goede oude Grateful Dead. Ze maken dus hippiemuziek met een countrytwang en veel ruimte voor improvisatie. Creature Comfort maakt de indruk een uitstekende live-band te zijn.
Met nieuwe single Single Soul is ook niks mis. De -als we goed hebben geteld- twaalfde single van de Nashvillains is up in mood en in tempo. De band scoort extra punten voor het sterke gitaarwerk en dan met name voor de knappe solo tegen het end.
Michigander – Let Down
Op een week na is het precies een jaar geleden dat we voor het eerst kennismaakten met Michigander, een act uit -inderdaad- de Amerikaanse staat Michigan. De naam suggereert een band en die is er ook, maar Michigander zou Michigander niet zijn zonder Jason Singer.
Toen we Mitchigander introduceerden merkten we op dat Jason Singer het niet moet hebben van zijn uiterlijk. Met zijn bolle buik en dikke bril lijkt nog het meest op zijn staatsgenoot, filmmaker Michael Moore. Maar dan met raar haar in plaats van een pet.
Gelukkig hoeft een zanger er tegenwoordig niet meer uit te zien als een jonge god. Daar moeten we waarschijnlijk Ed Sheeran voor bedanken, maar dit terzijde.
Zoals veel generatie Z’ers scoort ook Jason Singer zijn mosterd in het verleden. Zo heeft Let Down wel iets U2-erigs. Op het eerste gehoor klinkt de nieuwe single van Michigander als een vrolijke -niks aan de hand- meezinger. Maar schijn bedriegt ook hier. Singer blijkt voor de zoveelste keer een blauwtje te hebben gelopen. De titel Let Down betekent teleurstelling. ‘I’ve Got High Hopes’ zingt Singer vol goede moed, ‘But They Usualy Let Me Down’. Laten we hopen dat hij de moed niet opgeeft, want zijn ludduvedu levert mooie muziek op.
The Blue Stones – Let It Ride
Aan het rijtje van Royal Blood, The Black Keys en Death From Above, kan gerust de Canadese band The Blue Stones worden toegevoegd. Het duo debuteerde in 2018 en volgend jaar wordt hun tweede album verwacht. Hiervoor zijn ze de studio ingedoken met producer Paul Meany (Mutemath, Twenty One Pilots). Eerder verschenen alvast de singles Careless en Shakin’ Off The Rust. Nu is er de nieuwe single Let It Ride.