Category: Nieuwe Muziek

MorMor – Don’t Cry

Fans van MorMor (Seth Nyquist) weten dat het enige dat ze van hun held kunnen verwachten het onverwachte is. De Canadese omnivoor scoorde met een stel hoog gezongen ballads. Maar hij heeft ook een paar Prince achtige rockers op zijn conto en aantal nummers waar geen enkel etiket op blijft plakken.

Nieuwe single Don’t Cry is weer anders. Mormor‘s tiende single is ‘not a love song’ zingt hij, maar wat dan wel? Met zijn gefluisterde zang en mistige koortjes is Don’t Cry best wel spooky. Een snelle beat contrasteert met de trage zanglijn. Die wordt vlak voor het slot onderbroken door een stem die uit een diepe put lijkt te komen. Of uit een paralel universum. Zoals gezegd een spooky, nummer maar wel weer erg goed. 

Banji – Listen

In den beginne was er Radio Eliza. Om nooit opgehelderde redenen hield die band na vier singles op te bestaan. Het zelfde gold voor PALMSY dat deels uit de zelfde bandleden bestond en er al na één EP mee nokte. 

Uit de as beider bands is nu Banji gerezen. Laten we hopen dat Banji wel een lang leven beschoren is. Debuutsingle Listen belooft namelijk nogal wat.

Listen is een grabbelton aan stijlen en geluiden. In aanleg is Banji een gitaarband, maar er wordt ook geflirt met rap, pop en r&b. Ook wat songstructuur betreft denkt Banji buiten de box.

Nu maar hopen dat ze lang genoeg bij elkaar blijven voor een album. Of drie.

Popwarmer: Billie Eilish – Therefore I Am

En toen was er opeens een nieuw nummer van Billie Eilish. En dat is goed nieuws voor iedereen die houdt van spannende “alternative” popmuziek. Therefore I Am is meteen de Popwarmer op Pinguin Pop. Ze is niet alleen een jeugdidool. Kijk maar eens hoeveel mensen het optreden van Billie wilden bijwonen op Lowlands vorig jaar. Jong en oud.

Soms klinkt de muziek van Eilish als meer vorm dan inhoud. Teveel bassen en beats ten opzichte van het liedje. Therefore I Am niet, de nieuwe single is catchy en kruipt onder je huid. De hype lijkt nog niet voorbij.. of bewijst Billie Eilish zich als een gevestigde artiest?

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek week 47 2020

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Personal Trainer – Politics (NL) (IJsbreker)
  2. Jane Weaver – The Revolution of Super Visions
  3. Caro – Closet Lunatic
  4. Ella Grace – I Wonder
  5. Sophia Kennedy – Orange Tic Tac
  6. Oscar Lang – Antidote to Being Bored
  7. Foo Fighters – Shame Shame
  8. Banji – Listen (NL)
  9. Fleur – La Tribu Des Trompettes (NL)

Stereotypical Working Class – Soon I Will

Stereotypical Working Class is een metal-achtige band uit het Franse Lyon. De eerste steen werd gelegd in 1999, maar het heeft de nodige mutaties geduurd voordat de band de huidige sterkte bereikte.

We schrijven metal-achtige omdat de band hard rockt, maar niet extreem. Zoals je uit de naam kunt opmaken gaan hun teksten ook niet over bloemetjes en bijtjes en ook niet  over doem en verderfenis. De band heeft een sociaal geweten, en het hart op de juiste plek.

Vanwege de taalbarrière -ons Frans is pas comme il faut- kunnen we niet vertellen waarom de band er zes jaar over hun nieuwe album heeft gedaan. Wel weten we dat dat nieuwe album Célestepol heet en vorige week is uitgekomen. Célestepol is album numero sept van Murdock, Christophe, Martin en Bertrand. 

Coach Party – Really OK On My Own

Als iemand zegt dat hij, of in geval van Coach Party zij het best wel rooit in zijn eentje, weet je dat het meestal niet zo is. De zogenaamd zorgeloze dame in kwestie is Jess Eastwood. Ze is de aanvoerster van Coach Party, een circa twee jaar oude band van het eiland Wight.

Coach Party maakt vrolijk stemmende pretpop naar model van de pre-disco Blondie en met een Brits accent. Fuzzy indie is hun eigen omschrijving.

Really OK On My Own is een van de sterkere staaltjes van de half vrouwelijke en half mannelijke band, die nu zo’n nummertje of tien uithebben. Waaronder een cover van Clairo’s Bags. Coach Party staat onder contract bij Chess Club Records van Juliette Jackson van Te Big Moon. Daarmee verkeert de band in het goede gezelschap van o.a. Phoebe Green, Sundera Karma en Alfie Templeman.

Personal Trainer – Politics

De nieuwe, vijfde single van Personal Trainer begint met een basloopje dat sterk doet denken aan Under Pressure, de muzikale flirt van Queen en David Bowie.

Terwijl de bas lekker doorloopt, neemt de rest van de band een afslag naar bekender terrein, dat van de gecontroleerde chaos. Langzaam duiken er steeds meer instrumenten op in de mix. Ook de koortjes worden met smaak en beleid geïntroduceerd. De uitkomst is een supersterke single, die zeker tegen het einde aan prime time Herman Brood doet denken.

Politics is in alle opzichten een stap voorwaarts voor Personal Trainer. Een beter nummer, betere productie en een uitstekende performance. Wilde de band in vorige nummers nog wel eens als een kluit pupillen met zijn allen achter de bal aan rennen. Nu is er sprake van een prima spelverdeling.

De gezelligheidsclub voor loslopend talent uit de Amsterdams ondergrondse  heeft de potentie om door te dringen tot de eredivisie. Misschien moet aanvoerder Willem Smit (Canshaker Pi) eens vaste contract gaan overwegen.

Working Men’s Club – John Cooper Clarke

John Cooper Clarke is een Britse dichter, die eind jaren 70 zijn eerste bundel uitbracht. Niet als boek maar op LP. Je kunt Clarke vergelijken met Jules Deelder, maar dan punk i.p.v. jazz.

Working Men’s Club eert de nu 71 jarige dichter met een nummer dat klinkt alsof het nog steeds 1979 is. John Cooper Clarke, de song had niet misstaan op een plaat van The Normal, Human League, New Order of een van de andere synhti-poppioniers. Hun productie klinkt iets voller, maar dat zal komen omdat de band waarschijnlijk werkt met plug-ins op hun laptop ipv van de oorspronkelijke, analoge synthesizers.

De new wave ontstond in een donkere periode in de Britse historie. Een tijd met veel werkeloosheid, stakingen en de dreiging van een atoomoorlog. De synthesizer bleek bij uitstek het instrument om de tijdsgeest te vangen. Er is sindsdien veel veranderd en verbeterd, maar met Corona aerosolen in de lucht, een snel opwarmende aarde en de opkomst van autoritaire regimes is er ook nu genoeg om je zorgen over te maken.

Blijkbaar vinden de millennials van Working Men’s Club dat er nog steeds geen geluid is dat beter past bij onzekere tijden dan dat van de goede oude synth.

Foo Fighters – Shame Shame

Foo Fighters is terug van maar heel even weggeweest. Hun laatste album is weliswaar dik drie jaar oud. Maar in de tussentijd heeft de band de fans verwend met een hele serie archiefopnamen.

In februari volgend jaar verschijnt het negende studio album van de band van Dave Grohl. De plaat gaat Medicine At Midnight heten en is volgens Dave anders dan de voorgangers, donkerder vooral.

Shame Shame laat horen wat hij bedoelt. De nieuwe single is spannend, hypnotisch. Een beetje funky ook met een hortende drumpartij die het hele nummer door gaat. Een bescheiden bas en staccato strijkers zorgen voor wat kleuring. Verder blijft het vrij leeg. Pas halverwege het nummer slaan de gitaren aan. Aan Dave’s stem herken je de Foo Fighters. Zijn uithalen doen denken aan zijn oude baas.

Het klopt dus wel wat Dave zegt Shame Shame is duister en zeker geen herhaling van zetten. Dat is goed om te horen, letterlijk en figuurlijk.

Rhye – Black Rain

Rhye, de groep rond de Canadese zanger Mike Milosh, kondigt een nieuw album aan met de release van Black Rain. Op 22 januari 2021 zal Home, zoals de plaat heet, zowel digitaal als fysiek verschijnen.

Home is het eerste full album sinds Blood uit 2018, en is gericht op het idee van een thuis als de kern van creativiteit en gemeenschap. Trouwe volgers van Rhye kunnen opnieuw de zwoele beats en genderoverstijgende vocalen verwachten op het album.

Na enkele grote gebeurtenissen in het leven van Mike Milosh, hunkerde hij naar zekerheid en continuïteit – waaronder een plek om ‘gewoon’ te zijn. Dit was de aanleiding voor een reeks live-evenementen genaamd Secular Sabbat, gericht op bewustmakende ambient soundcscapes en meditatie. Secular Sabbath bood hem de ruimte voor improvisatie-experimenten, die vervolgens weer van waarde bleken voor het nieuwe album.

Eerder dit jaar bracht Rhye de singles Beautiful en Helpless uit.