Category: Nieuwe Muziek

Honeymoan – Still Here

Een jaar geleden toen we We van Honeymoan uit de hooiberg visten was de band zo goed als onvindbaar. Bedoel je honeymoon? vroeg Google steevast. Nu weten de zoekmachines de band uit Kaapstad meteen te vinden.

Het gaat dus goed met Alison en haar mannen. Hoe goed blijkt wel uit het feit dat de nieuwe single van Honeymoan, Still Here werd getipt door de New York Times tegelijk met de nieuwe singles van Taylor Swift en Billie Eilish. Voorwaar geen slecht gezelschap voor een band die nog maar net komt kijken en niet op de steun van een major label kan rekenen. Tenminste nog niet.

Verslavend noemt de recensent Still Here. Hij roemt de parmantige bas, de fuzzy gitaar en sinistere synths en concludeert ‘A song that begs repeat plays’. Daar hebben we dus weinig aan toe te voegen, behalve dan dat Still Here niet alleen nieuw, maar ook vernieuwend is.  Compacter en eigenzinniger dan voorgaande Honeymoan singles. Benieuwd hoe de band er over een jaar voorstaat. 

Alfie Templeman – Who Am I

Vorige week heeft Alfie Templeman zijn eerste album uitgebracht. Misschien is mini-album een beter woord voor een collectie van zeven songs. In totaal heeft Alfie nu zeventien tracks online staan en daar zit weinig onzin tussen.  

Wie nu nog twijfelt aan het unieke talent van de 16 jarige Brit heeft hopelijk meer verstand van verzekeringen. Alfie schrijft en produceert zijn songs niet alleen zelf, hij speelt ook alle instrumenten. Wij volgen het wonderkind sinds zijn tweede single, Yellow Flowers uit 2018. Niet alles wat Alfie uitbrengt past in het Pinguinplaatje. Hij is hoorbaar een kind van de Spotify generatie en denkt dus niet in genres en doelgroepen. In sommige tracks hoor je duidelijke urban invloeden in andere komt zijn liefde voor indie bovendrijven.

Het zijn de tracks waarin hij zijn gitaar de vrije loop laat die wij het meest waarderen. Zoals Who Am I, een nummer waarin al Alfie’s talenten tot uiting komen, schrijven, zingen, produceren en gitaar spelen. Dat laatste heeft hij niet van een vreemde. Templeman senior is gitarist/verzamelaar met zo’n dertig vintage exemplaren in de collectie.

Alfie Templeman is ook nog op een andere manier een kind van zijn tijd. Hij voelt zich verwant met  Greta Thunberg en wil net als Billie Eilish gebruik maken van zijn podium om zijn fans aan het denken te zetten over bijvoorbeeld klimaatsverandering. ‘Doing a bit of Dylan’, noemt hij het zelf. Om een andere illustere voorganger te parafraseren; This kid is allright.

Concert: 15 januari ESNS Groningen.

Junodream – Nobody Wants You

Andover is een slaperig stadje in het Engelse graafschap Hampshire dat slechts één keer opduikt in de pophistorie. Als thuishaven van The Troggs, je weet wel van Wild Thing. Daar kan nu een tweede naam aan worden toegevoegd, die van Junodream.

Natuurlijk is het nog veel te vroeg om de beginnende band een rol in de popgeschiedenis toe te dichten. Maar Junodream heeft de potentie en ambitie, twee voorwaarden om geschiedenis te kunnen schrijven. De vijf bandleden kennen elkaar al sinds de middelbare school. Ze hebben eerst keurig hun studie afgemaakt alvorens zich serieus op de band te richten. Geïnspireerd door bands als Radiohead, Pavement en Pink Floyd heeft Junodream rustig de tijd genomen om een eigen geluid te ontwikkelen. Die sound wordt bepaald door twee gitaristen, een uitstekende zanger en een lenige ritmesectie.

Verkast naar Londen is Junodream snel uitgegroeid tot een live-attractie van de eerste orde. Behalve een uitlaatklep voor muzikaal talent is de band ook een manier om te ontsnappen aan het maatschappelijke gareel van huisje boompje beestje. Daar gaan de teksten over, de angst ongelukkig te worden in een baan die niet bevalt en de druk van schulden en verplichtingen. Inderdaad een serieuze band dat Junodream. Serieus goed ook.

Modest Mouse – Ice Cream Party

Hoe hij het doet is een raadsel, maar al bijna dertig jaar weet Isaac Brock te boeien. Misschien is zijn geheim wel heel simpel, je publiek niet overvoeren. Sinds de geboorte van Modest Mouse in Issaquah, Washington in 1992 heeft de band maar zes albums uitgebracht. Regelmatig vers bloed kan ook een rol spelen. In de loop der jaren hebben veertien muzikanten zich voor langere of kortere tijd een Modest Mouse mogen noemen.

Wat het geheim van de smid ook moge zijn, feit is dat nieuwe Modest Mouse single, Ice Cream Party weer een schot in de roos is. Het feestje in huize Brock is een party voor hippiekinderen. Veel hinder van het feest zullen de buren niet ondervinden, want wild wordt het nergens. Het tempo van Ice Cream Party is van het kabbelende soort en Brock verheft geen moment zijn stem. De hook komt van een spacey orgeltje, verder horen we violen, een omfloerste drum, fluiten, een sitar en gitaren in alle soorten een maten. Na zes minuten komt er een dromerige einde aan de derde single die Modest Mouse dit jaar heeft uitgebracht.

 

Spaceface – Panoramic View

Een raar plaatje dat Panoramic View van Spaceface. En daar houden we wel van. Afgaand op de rubberen bas zou je geneigd zijn te denken dat Spaceface van de funk is. De spacey samenzang zet je weer op een ander been, dat van de psychedelische pop.

Als je weet dat Spaceface de bijband is van Jake Ingalls, in het dagelijks leven gitarist bij Flaming Lips dan valt alles op zijn plek. Panoramic View is het uithangbord van het tweede Spaceface album dat volgend jaar het daglicht zal zien. Even leek het erop dat de carrière van Spaceface na twee EP’s en een album zou eindigen. Ingalls had last van een acuut writersblock, maar zijn creatieve bloed is gelukkig weer gaan stromen. Hoewel behoorlijk gestoord is Panoramic View makkelijker te behappen dan de doorsnee Flaming Lips song en met zijn voornoemde funky bas zeer geschikt voor feesten en partijen. Zeker als er naaste alcohol ook paddothee wordt geschonken.

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. King Nun – Black Tree (IJsbreker)
  2. Modest Mouse – Ice Cream Party
  3. Soccer Mommy – Yellow Is the Color of Her Eyes
  4. Neon Indian – Toyota Man
  5. HONEYMOAN – Still Here
  6. Alfie Templeman – Who I Am
  7. Junodream – Nobody Wants You

Dogleg – Fox

Fox, de nieuwe single van Dogleg is harder, faster en stronger dan wat de band tot nu toe heeft klaargespeeld. Nu is dat nog niet heel veel. Dogleg komt nog maar net kijken. Op de kerfstok staan twee EP’s plus de nieuwe single. Maar Fox is op alle fronten een verbetering en een song die schreeuwt om aandacht.   

Dogleg komt uit Detroit, Michigan, de stad van Iggy & The Stooges en MC5. En dat willen ze weten ook. Dogleg is dus van de punk, maar dan niet van de nihilistische of primitieve tak en ook niet van de post punk, maar van het soort punk dat dienst doet als uitlaatklep voor opgekropte woede en ongedefinieerde onrust.

Met zijn straffe tempo, loden gitaren en gietijzeren rime sectie is Fox uitermate geschikt om op te pogoën, slamdancen en stagediven. Moe en vol blauwe plekken, maar voldaan keren de fans na een concert huiswaarts. Tenminste dat nemen we aan, want we hebben nog niet in de gelukkige omstandigheid mogen verkeren om jonge hondenroedel in hun Habitat Naturalis te mogen aanschouwen. Maar dat Dogleg er live een feestje van maakt, is wel duidelijk. Check de clip maar. 

King Nun – Black Tree

De naam King Nun zingt al een tijdje rond als zijnde een van de opwindendste nieuwe bands van de Britse indie-scene. De zes singles die het kwartet vorig jaar heeft uitgebracht zijn veelbelovend en laten een positieve ontwikkeling horen, maar het zijn de live shows die tongen los maken.

Nu is er een album dat kan tippen aan de live-reputatie van King Nun. Bandnaam en album titel Mass kamen duidelijk dat we hier niet met een clubje lolbroeken te maken hebben.  Zanger Theo Polyzoides plaats zijn band in de traditie van alternatieve Amerikaanse acts als (de jonge) Dylan, Richard Hell & The Voidoids en vooral R.E.M. Zelf doet hij vaak aan (de jonge) Bowie, maar dat zal zijn Londense accent zijn.

Black Tree is een goed gekozen lokker voor het album, een rocktrack als een dreigend onweer. Je weet niet wanneer de bui losbarst, maar dat het gaat spoken lijdt geen twijfel. ‘Like Spiders Racing Into The Sky’ luidt het repetitieve refrein. De verlossing komt in de vorm van een instrumentaal coda. Waar Black Tree precies over gaat is niet helemaal duidelijk, maar een kerstliedje is het niet.

Metronomy – Insecurity

Metronomy – Metronomy Forever (Because Music/Caroline)

Het uitdagendste aan Metronomy is misschien wel dat de band vrijwel continu weet te balanceren op de scheidslijn tussen kunst en kitsch. Dat doen de Britten sinds het debuut Pip Paine, waarop nog duidelijk wordt gezocht naar een identiteit.

Alhoewel, band, het is voor 99 procent muziek die bij Joseph Mount uit de koker komt. Ik interviewde hem een paar jaar terug. Levensgenieter pur sang. Uitstekende songsmid bovendien. Dat bewijst hij met name sinds 2011, wanneer het verrukkelijke The English Riviera verschijnt. Volgestopt met uitmuntende popliedjes. Vaak met een zekere nonchalance gebracht. Dat jasje zit als gegoten.
Ook Love Letters (2014) puilt uit van de snel beklijvende en retedansbare popsongs. In iets mindere mate geldt dat voor Summer 08 (2016).
Dat de sterk op elektronica gefundeerde indiepop nog niet door het grote publiek omarmd is, is wat raadselachtig. Veel nummers lijken toch uiterst geschikt voor de commerciële radiozenders, al heeft Mount zich nog nimmer bezondigd aan autotune. Zal dat het zijn?

Enfin, we hebben hier Metronomy Forever voor ons liggen. Cd in een kartonnen uitklaphoes om u tegen te zeggen. Met fraai artwork van Française Anne Zeum, die dat al eerder voor haar rekening nam. Fleurig ingekleurde landschappen, die recht doen aan het geluid op de plaat. Nergens een sikkeneur te bespeuren. Escapisme waar we soms zo naar hunkeren. Metronomy deelt lekkernijen uit.

Subtiel is de op de bekende gitaarriff uit Nirvana’s Smells Like Teen Spirit lijkende riff in Insecurity, die net genoeg afwijkt om de erven Cobain niet naar de smartphone te doen grijpen. En hoorden we dat basloopje niet eens eerder? Mount blijft een ouderwetse knutselaar wat dat betreft. Prince, een van zijn grote voorbeelden, is ook weer geregeld in de buurt.

Walking In The Dark is een geheel elektronisch uitstapje waarin met reggae wordt geflirt. Mount heeft zichzelf nog nooit beperkingen opgelegd; hij doet wat-ie wil. Zoals rechtgeaarde kunstenaars zichzelf te allen tijde geen beperkingen opleggen. De spot drijven met conventies, dat kan Mount als geen ander. De band staat maandag in de Melkweg. Stijf uitverkocht natuurlijk. Pieter Visscher

 

Jake Bugg – Kiss Like The Sun

Jake Bugg heeft de blues. Nou ja een beetje dan. Erg down klinkt de 25 jarige rocker uit Nottingham niet op Kiss Like The Sun. Het tempo is up en de sfeer is eerder stoer dan verdrietig.

Ondanks het bluesy karakter van Kiss Like The Sun klinkt Jake niet heel anders dan we van hem zijn gewend. De pijlers waarop zijn sound rust zijn en blijven zijn akoestische gitaar en indringende stem. In dit geval aangevuld met een fijne slide  De nieuwe single is dan ook eerder een aanvulling op zijn vanouds al rootsy stijl dan een nieuwe richting. Jake legt momenteel de laatste hand aan zijn vijfde album. Dat doet hij onder begeleiding van hitproducer Andrew Watt (Cardi B). Releasegegevens volgen a.s.a.p.