Category: Nieuwe Muziek

Pumarosa – I See You

I See You is single 3 van album 2 van Pumarosa. De eerste was prima. ‘Fall Apart’ kwam dan ook hoog in de Graadmeter. De tweede was verwarrend. ‘Heaven’ deed zo sterk denken aan Small Town Boy van Bronski Beat dat we hem maar even hebben overgeslagen. I See You is gelukkig weer helemaal raak en zal je dan ook vaak gaan horen.

I See You heeft de zelfde ongrijpbare, mysterieuze sfeer, die songs als ‘Priestess’ en ‘Dragonfly’ zo bijzonder maakte. Maar dan zonder de 80’s galm en met het accent op elektronische instrumenten. Het tweede album van de band uit Londen -Devastation- lijkt veelzijdiger te worden dan het debuut. De drie nieuwe songs smaken namelijk allemaal net even anders. Dat we hier toch duidelijk van doen hebben met Pumarosa komt door de uit duizenden herkenbare stem van frontvrouwe Isabel Munoz Newsome, die een -zo mogelijk- nog groter stempel op de nummers drukt dan voorheen.

Skeggs – Save It For The Weekend

Skeggs is de zoveelste gitaarband uit Australië met volgers in andere delen van de wereld. Het trio heeft minstens twee ‘modern classics’ op hun naam staan met L.S.D. en Up In The Clouds.

Of Save It For The Weekend er ook een wordt voor de boeken weten we over een paar weken. Skeggs mag dan rudimentair rocken met bas, drums en extra veel gitaren, hun songs zijn niet echt voor de hand liggend en geven hun geheimen pas prijs na een paar keer draaien.

Save It For The Weekend is een sterke staal van de stijl van Tobi, Jonny en Ben. Een southern rock intro loopt over in een song waarin het verschil tussen refrein en couplet niet helemaal duidelijk is en ook de gitaarsolo op een onverwacht moment opdoemt. Als referentie voeren we The Replacements op, de legendarische Amerikaanse rommelrockband die aan de drank is bezweken. Voor dat lot wil Skeggs echter waken. Het ‘it’ dat moet worden bewaard tot het weekend is namelijk de fles. Liever een weekend alcoholist dan een gewone alcoholist lijkt het motto.

Save It For The Weekend is een zogenaamde ‘stand alone’ single. Dat betekent dat we nog een poos moeten wachten op het tweede album van de rockers uit Byron Bay.

Catholic Action – One Of us

Catholic Action is een jonge Schotse band, die drie jaar geleden bijzonder sterk voor de dag kwam met debuutsingle L.U.V. Jammer genoeg is dat nog steeds het beste nummer van de mannen.

Dat neemt niet weg dat hun andere songs ook allemaal wel ‘iets’ hebben dat de aandacht trekt. Nieuwe single One Of Us is een mooi voorbeeld van de prettige gekte die het Schotse viertal tot een band maakt om in de gaten te houden.

One Of Us klinkt als een ruw uitgevoerde compositie van landgenoten Franz Ferdinand. De beat is basic met hier en daar rare accenten. Het tempo wordt langzaam opgevoerd. Vlak voor het einde lijkt de tekst op en gaat men over op een fanatiek gezongen lalala. Daarna volgt gitaristische chaos. Na krap tweeënhalve minuut is het voorbij en klik je op repeat om te luisteren of je het goed hebt gehoord.  

One Of Us is de eerste single van het nieuwe, tweede album van Catholic Action. De plaat gaat Celebrated By Strangers heten en verschijnt volgend jaar maart.

Seafret – Fall

Indie band Seafret komt uit Engeland en bestaat uit het duo Jack Sedman en Harry Draper. Ze debuteerden in 2016 met het goed ontvangen album Tell Me It’s Real dat vorig jaar werd opgevolgd door de Monsters EP.

Afgelopen vrijdag verscheen de nieuwe en krachtige single Fall die gaat over overwinnen en niet opgeven. De bijbehorende en indrukwekkende video is hier te bekijken.

Sedman en Draper lichten nader toe: “Sometimes it feels like all the doors are closing around you and you can start losing heart in what you’re doing or where you are in your life. ‘Fall’ was written about overcoming that feeling and never giving up.”

Over de video waarin een soldaat uit de 1e Wereldoorlog centraal staat, zeggen ze: “The video itself is based in WW1 where a soldier is on the battlefield, fighting for his life trying to get home. The track was written about not giving up when things aren’t going to plan and we feel this powerful footage is a true example of that.”

Met Fall wordt toegewerkt naar hun tweede studioalbum dat in 2020 verschijnt. Meer info hierover volgt.

Iggy Pop – Love’s Missing

Had Iggy Pop niet aangekondigd dat hij zou stoppen met platen maken? Of was het met optreden? Hoe dan ook, de nu 72 lentes jonge James Osterberg Jr is op beide fronten nog volop in de running.

Zijn nieuwe, 18e soloalbum heet ‘Free’ en niet zonder reden. Iggy voelt zich vrij om te doen wat hij wil. Waarom nu pas, kan je je afvragen. Iggy maakte nooit de indruk dat hij zich veel aantrok van anderen. Wie weet heeft hij na zijn succesvolle ‘Post Pop Depressie’ tournee met Josh Homme nu eindelijk zijn schaapjes op het droge en kan hij doen wat zij hart hem ingeeft. Wat de reden ook moge zijn, zijn gevoel van vrijheid heeft een bonte en boeiende plaat opgeleverd. De veteraan fladdert van punk naar poëzie en van jazz naar ambient. Tussendoor waarschuwt hij ook nog eens tegen de gevaren van internetporno.

Niet alle exercities zijn even geslaagd, maar ‘Free’ telt minstens twee tracks die een plaats verdienen in de Iggy Pop canon, het jazzy ‘James Bond’ en het zeer fraaie Love’s Missing. De laatste is een no nonsense rocktrack, die Iggy op zijn ontblote bovenlijf is geschreven en niet had misstaan op ‘Lust For Life’ of ‘The Idiot’.

Tegelijk met ‘Free’ is er een koffietafelboek verschenen -‘Til Wrong Feels Right- met foto’s, memorabilia, songteksten en commentaar van collega’s als Debbie Harry.  

Nick Cave & The Bad Seeds – Bright Horses

Het is een cliché dat een artiest moet lijden om te kunnen creëren, maar zoals de meeste clichés niet onwaar. Het is onmogelijk om het nieuwe album van Nick Cave los te zien van de dood van zijn zoon. En ook niet de bedoeling.

Cave gebruikt zijn kunst om de ramp die hem is overkomen te verwerken en te bevatten. Het daar uitvloeiende album ‘Ghosteen’ wordt al een meesterwerk genoemd. Het zou niemand hebben verbaasd als Cave, zijn muzikale verleden indachtig op zijn nieuwe plaat had geraasd en getierd, zijn onmacht en ongeloof had geuit in woedende songs. Het tegenovergestelde is het geval. Cave klinkt berustend op ‘Ghosteen’. Hij zoekt en lijkt troost te vinden in zijn geloof. Het album is zo persoonlijk dat je je als luisteraar bij tijd en wijle een voyeur voelt, maar het is Cave zelf die zijn  verdriet wil delen en zijn lijden artistiek wil uitdrukken.

Van songs als in composities met een kop en een staart is niet echt sprake op ‘Gosheen’. De teksten bepalen de vorm van de liederen waarvan er twee meer dan tien minuten duren. Bright Horses is een van de meer conventionele nummers. Maar eigenlijk moet je ‘Ghosteen’ in zijn geheel ondergaan op een moment dat je er je volle aandacht aan kunt schenken. Zoals het bij een kunstwerk betaamt. 

Concerten: 27 januari Muziekgebouw Eindhoven (uitverkocht). 28 januari Concertgebouw De Vereeniging, Nijmegen (uitverkocht).

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. San Fermin – Saints (IJsbreker)
  2. Elbow – White Noise White Heat
  3. Donna Blue – Desert Lake (NL)
  4. Skegss – Save It For The Weekend
  5. Catholic Action – One of Us
  6. Nick Cave & The Bad Seeds – Bright Horses
  7. Iggy Pop – Loves Missing

Klone – Breach

Klone is een graag gezien gast in de lage landen. De Franse band kan rekenen op een gewillig oorbij een breed publiek  variërend van de traditionele headbanger en moshpitter tot en inclusief afnemers van de meer melodieuze soorten metal.

Die laatste groep komt volledige aan zijn trekken met Breach, een bijna groots opgezette track van Klone album numero six, ‘Le Grand Voyage’.     Op Breach zijn de laatste sporen van het death metal verleden van Klone compleet onder de mat geveegd. Klone zanger Yann Ligner is niet langer boos, maar melancholique. Hij draagt zijn lot en leed nobel in Breach, dat zich onderscheidt met een sterke opbouw en een aansteker c.q. telefoonlampjes waardig einde.

‘Le Grand Voyage’ is uit. Mocht je de band vivre willen zien, zal je vooralsnog naar Frankrijk moeten. Wat natuurlijk helemaal geen straf is.

San Fermin – Saints

Sommige bands willen niet gevonden worden, lijkt het wel. Neem San Fermin. Google de naam en je komt uit bij een heilige die leefde in de 3e eeuw in de stad Pamplona. Voeg Saints toe, de titel van de nieuwe single van de band uit Brooklyn en je verdwaalt in een woud van sites over de martelaar die in 303 werd onthoofd. Wat je niet zult vinden is waarom een Amerikaanse band zich heeft vernoemd naar een Spaanse heilige. 

Ter zake. San Fermin is een jaar of negen geleden in het leven geroepen door Ellis Ludwig-Leone. Ludwig-Leone -Ellis is een hij- is arrangeur en componist van beroep. Op het popfront werkte hij o.a. voor The National, Sufjan Stevens en Grizzley Bear, maar het is op het modern klassieke vlak dat hij een internationale reputatie geniet. O.a. het Gelders Orkest heeft wel eens werken van hem uitgevoerd.

San Fermin doet hij er dus bij. Tenminste in het begin. Na vier albums mogen we wel stellen dat San Fermin meer is dan een hobby. Zeker omdat de band ook regelmatig toert. Ludwig-Leone werkt met een wisselde groep muzikanten plus een paar vaste krachten waaronder violiste/vocaliste Claire Wellin, de zangeres van Saint.

Saints –afkomstig van het net verschenen album, The Cormorant (aalscholver)- is een spannend en luxueus geproduceerd nummer, dat je kunt plaatsen in het zelfde territorium waarin ook The National en Elbow opereren, maar dan dus met een vrouw in de hoofdrol. Van de klassieke achtergrond van Ludwig-Leone is niet heel veel te merken. Wel van zijn gevoel voor melodie en drama.

Het vierde album van San Fermin bestaat uit twee delen. I is nu dus uit, The Cormorant II volgt op termijn.

DIIV – Blankenship

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de opvolger van de grote Graadmeterhit Skin Game. Blankenship van shoegaze band DIIV uit Brooklyn, New York. Het nieuwe album Deceiver is onlangs uitgekomen en staat vol met deze heerlijke repeterende post-punk.