Category: Nieuwe Muziek

Dogleg – Fox

Fox, de nieuwe single van Dogleg is harder, faster en stronger dan wat de band tot nu toe heeft klaargespeeld. Nu is dat nog niet heel veel. Dogleg komt nog maar net kijken. Op de kerfstok staan twee EP’s plus de nieuwe single. Maar Fox is op alle fronten een verbetering en een song die schreeuwt om aandacht.   

Dogleg komt uit Detroit, Michigan, de stad van Iggy & The Stooges en MC5. En dat willen ze weten ook. Dogleg is dus van de punk, maar dan niet van de nihilistische of primitieve tak en ook niet van de post punk, maar van het soort punk dat dienst doet als uitlaatklep voor opgekropte woede en ongedefinieerde onrust.

Met zijn straffe tempo, loden gitaren en gietijzeren rime sectie is Fox uitermate geschikt om op te pogoën, slamdancen en stagediven. Moe en vol blauwe plekken, maar voldaan keren de fans na een concert huiswaarts. Tenminste dat nemen we aan, want we hebben nog niet in de gelukkige omstandigheid mogen verkeren om jonge hondenroedel in hun Habitat Naturalis te mogen aanschouwen. Maar dat Dogleg er live een feestje van maakt, is wel duidelijk. Check de clip maar. 

King Nun – Black Tree

De naam King Nun zingt al een tijdje rond als zijnde een van de opwindendste nieuwe bands van de Britse indie-scene. De zes singles die het kwartet vorig jaar heeft uitgebracht zijn veelbelovend en laten een positieve ontwikkeling horen, maar het zijn de live shows die tongen los maken.

Nu is er een album dat kan tippen aan de live-reputatie van King Nun. Bandnaam en album titel Mass kamen duidelijk dat we hier niet met een clubje lolbroeken te maken hebben.  Zanger Theo Polyzoides plaats zijn band in de traditie van alternatieve Amerikaanse acts als (de jonge) Dylan, Richard Hell & The Voidoids en vooral R.E.M. Zelf doet hij vaak aan (de jonge) Bowie, maar dat zal zijn Londense accent zijn.

Black Tree is een goed gekozen lokker voor het album, een rocktrack als een dreigend onweer. Je weet niet wanneer de bui losbarst, maar dat het gaat spoken lijdt geen twijfel. ‘Like Spiders Racing Into The Sky’ luidt het repetitieve refrein. De verlossing komt in de vorm van een instrumentaal coda. Waar Black Tree precies over gaat is niet helemaal duidelijk, maar een kerstliedje is het niet.

Metronomy – Insecurity

Metronomy – Metronomy Forever (Because Music/Caroline)

Het uitdagendste aan Metronomy is misschien wel dat de band vrijwel continu weet te balanceren op de scheidslijn tussen kunst en kitsch. Dat doen de Britten sinds het debuut Pip Paine, waarop nog duidelijk wordt gezocht naar een identiteit.

Alhoewel, band, het is voor 99 procent muziek die bij Joseph Mount uit de koker komt. Ik interviewde hem een paar jaar terug. Levensgenieter pur sang. Uitstekende songsmid bovendien. Dat bewijst hij met name sinds 2011, wanneer het verrukkelijke The English Riviera verschijnt. Volgestopt met uitmuntende popliedjes. Vaak met een zekere nonchalance gebracht. Dat jasje zit als gegoten.
Ook Love Letters (2014) puilt uit van de snel beklijvende en retedansbare popsongs. In iets mindere mate geldt dat voor Summer 08 (2016).
Dat de sterk op elektronica gefundeerde indiepop nog niet door het grote publiek omarmd is, is wat raadselachtig. Veel nummers lijken toch uiterst geschikt voor de commerciële radiozenders, al heeft Mount zich nog nimmer bezondigd aan autotune. Zal dat het zijn?

Enfin, we hebben hier Metronomy Forever voor ons liggen. Cd in een kartonnen uitklaphoes om u tegen te zeggen. Met fraai artwork van Française Anne Zeum, die dat al eerder voor haar rekening nam. Fleurig ingekleurde landschappen, die recht doen aan het geluid op de plaat. Nergens een sikkeneur te bespeuren. Escapisme waar we soms zo naar hunkeren. Metronomy deelt lekkernijen uit.

Subtiel is de op de bekende gitaarriff uit Nirvana’s Smells Like Teen Spirit lijkende riff in Insecurity, die net genoeg afwijkt om de erven Cobain niet naar de smartphone te doen grijpen. En hoorden we dat basloopje niet eens eerder? Mount blijft een ouderwetse knutselaar wat dat betreft. Prince, een van zijn grote voorbeelden, is ook weer geregeld in de buurt.

Walking In The Dark is een geheel elektronisch uitstapje waarin met reggae wordt geflirt. Mount heeft zichzelf nog nooit beperkingen opgelegd; hij doet wat-ie wil. Zoals rechtgeaarde kunstenaars zichzelf te allen tijde geen beperkingen opleggen. De spot drijven met conventies, dat kan Mount als geen ander. De band staat maandag in de Melkweg. Stijf uitverkocht natuurlijk. Pieter Visscher

 

Jake Bugg – Kiss Like The Sun

Jake Bugg heeft de blues. Nou ja een beetje dan. Erg down klinkt de 25 jarige rocker uit Nottingham niet op Kiss Like The Sun. Het tempo is up en de sfeer is eerder stoer dan verdrietig.

Ondanks het bluesy karakter van Kiss Like The Sun klinkt Jake niet heel anders dan we van hem zijn gewend. De pijlers waarop zijn sound rust zijn en blijven zijn akoestische gitaar en indringende stem. In dit geval aangevuld met een fijne slide  De nieuwe single is dan ook eerder een aanvulling op zijn vanouds al rootsy stijl dan een nieuwe richting. Jake legt momenteel de laatste hand aan zijn vijfde album. Dat doet hij onder begeleiding van hitproducer Andrew Watt (Cardi B). Releasegegevens volgen a.s.a.p.

Klangstof kondigt Europese tour aan, releast nieuwe single Blank Page

In aanloop naar het nieuwe album van Klangstof kondigt Klangstof een Europese tour aan. De terugkeer van de band rond Koen van der Wardt werd een maand geleden bezegeld met de single Attack Attack. Nu is daar Blank Page, een track die doet denken aan Radiohead en Tame Impala. In de tekst van de track onthult de band de titel van het nieuwe album; The Noise You Make Is Silent. De plaat verschijnt, net als het debuut, op het Amerikaanse label Mind of a Genius.
Na de release van het album, op 21 februari 2020, onderneemt de band een uitgebreide release-tour door Europa. In Nederland speelt de band in Paradiso Noord Amsterdam, Doornroosje Nijmegen en Paard in Den Haag. De band trekt verder nog langs Belgie, Duitsland, Frankrijk, Luxemburg en Engeland. Tickets voor de shows zijn vanaf vandaag in de voorverkoop.

05 December 2019 Les Bars en Trans, Rennes, FR
04 March 2020 STUK, Leuven, BE
05 March 2020 Doornroosje, Nijmegen, NL
06 March 2020 Paradiso Noord, Amsterdam, NL
07 March 2020 Paard, Den Haag, NL
11 March 2020 Bi Nuu, Berlin, DE
12 March 2020 Artheater, Köln, DE
13 March 2020 Kranhalle, München, DE
14 March 2020 den Atelier, Luxembourg, LUX
17 March 2020 Le Grand Mix, Tourcoing, FR
18 March 2020 La Boule Noire, Paris, FR
26 March 2020 Colours London, UK
27 March 2020 YES, Manchester, UK

Hazel English – Shaking

Ze heet English komt uit Australië, maar klinkt zo Amerikaans als maar kan. Of om precies te zijn Californisch.

Drie jaar geleden debuteerde Hazel English met Never Going Home, een zon gebleekte popsong, die klonk alsof hij was geschreven door een Papa gezongen door een Mama en geproduceerd door een Beach Boy. Dat de formule na zo’n dozijn singles nog steeds niet sleets is, laat Hazel horen op  Shaking. Haar nieuwe single wordt aangezwengeld door een slidegitaar, die later nog een paar keer prominent terug komt. De beat is hypnotisch en de sfeer licht psychedelisch. Groovy man, zouden ze zeggen in de sixties.

black midi – 7-Eleven

black midi is wat je zou kunnen noemen een typische journalistenband. Het Britse kwartet wordt steevast omhoog geschreven -zeg maar gehypet- uiteraard door de Engelse pers, maar ook door de Nederlandse.

Veel effect op hun bekendheid lijkt dat nog niet te hebben. Hun muziek wordt maar met mate gestreamd en vooralsnog speelt de band alleen in bescheiden zaaltjes. Dat komt o.a. omdat hun complexe post-rock niet erg radiovriendelijk is, laat staan hitgevoelig. Zo valt een belangrijk promotiekanaal af. Maar, wat niet is kan nog komen.

Nieuwe single 7-Eleven bijvoorbeeld is al een stuk minder ‘uneasy listening’ dan de tracks op debuutalbum Schlagenheim. Ironisch genoeg is dat omdat zanger Geordie Greep dit keer niet zingt, maar de tekst voordraagt. Om die reden doet de nieuwe single van black midi sterk aan The Smile denken van het Rotterdamse Lewsberg. Een andere parlando punksong. Denk echter niet dat black midi een knieval doet voor de commercie. 7-Eleven eindigt in de gecontroleerde chaos, die het handelsmerk is van de band. Maar dan nog  blijft het nummer binnen de perken van een popsong en valt de schade aan de trommelvliezen mee.

 

 

 

The Homesick – I Celebrate My Fantasy

The Homesick haalde eerder deze maand de (inter)nationale pers met het bericht dat de band is getekend door een Amerikaans label. En niet zomaar een label, maar Subpop de platenmaatschappij die het debuutalbum van Nirvana uitbracht en nog steeds een speler van belang is met acts als Father John Misty, Beach House en Rolling Blackout Coastal Fever.

I Celebrate My Fantasy is de eerste vrucht van de samenwerking tussen de Dokkumer band en het Amerikaanse label. Horen we verschillen? Wat stijl betreft niet zo. The Homesick maakt nog steeds muziek die zich moeilijk in een hokje laat duwen, rusteloze postpunk, die in geval van I Celebrate My Fantasy wel aan de 80’s band XTC doet denken. Verschil is er wel in wat de Amerikanen production values noemen. Op I Celebrate My Fantasy klinkt The Homesick beter dan ooit: helder, fris en edgy. Halverwege is er een solo van een rock vreemd instrument waarin wij een klarinet menen te herkennen, maar het kan ook een hobo zijn. Of een fagot. Op 7 februari volgt het nieuwe, tweede album van Jaap, Erik en Elias, The Big Exercise.

Concerten: 28 februari Merleyn, Nijmegen. 5 maart Paradiso, Amsterdam. 6 maart Worm, Rotterdam. 7 maart EKKO, Utrecht.

Wye Oak – Fortune

 Wye Oak was even wereldberoemd dankzij hun hit Civilian. In de tien jaar daarna is het ze nooit meer gelukt om ook maar in de buurt te komen van dat ene succes. Het duo uit Baltimore afschrijven als one hit wonder is echter zeer onverstandig.

Civilian mag dan wel hun bekendste songs zijn. Het is zeker niet hun enige goede nummer en misschien niet eens hun beste. Na een jaar waarin Andy Stack en Jane Wasner elkaar nauwelijks hebben gezien. Jane was op stap met Bon Iver als lid van zijn backingband en Andy heeft zijn eerste soloalbum uitgebracht, hebben ze de draad weer opgepakt en zijn ze begonnen aan wat het zevende Wyes Oak album moet gaan worden. Details zijn er nog niet maar aangezien de band hun tournee voor 2020 al grotendeels heeft geboekt lijken de opnames voorspoedig te verlopen.

Dat blijkt ook uit de nieuwe single. Fortune is Wye Oak ten voeten uit, dromerige indiepop met een folkie inslag en een psychedelische randje. Jane heeft een prachtige stem en Andy weet hoe je een song moet aankleden. Een Greatest Hits album van Wye Oak mag dan vrij kort zijn, hun Best Of kan worden uitgebreid met alweer een ijzersterke track.