Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag een nieuwe lekkere zomerse single. Soulzanger Michael Kiwanuka met zijn Engelse landgenoot, muzikant en producer Tom Misch. De disco vibe doet wel wat denken aan Nile Rodgers.
Michael Kiwanuka staat op 26 november in de AFAS Live.
Money hoor je nieuw op Pinguin Pop.
De Man Die Geen Kwaad Kan Doen bevestigt zijn reputatie maar weer eens met een nieuw solo-album dat algemeen wordt beschouwd als zijn beste tot nu toe. Het zal er mee te maken hebben dat ANIMA het minst experimentele album is van het kwartet dat Thom Yorke tot dusver onder eigen naam heeft uitgebracht.
Dat wil echter niet zeggen dat de songs op ANIMA makkelijk te behappen zijn of radiovriendelijk, laat staan hitgevoelig. De composities hebben dit keer echter wel tekst en structuur.
Het door Yorke als single geselecteerde Not The News dekt de lading vrij goed. De backingtrack is geheel elektronisch, producer Nigel Goodrich is gul met galm geweest en Thom zelf zingt met overtuiging. Daarbij maakt hij effectief gebruik van de hoge registers van zijn stem. De spanning is er één om te snijden, maar aan het eind van de track schijnt er licht. Zo zijn de meeste songs op ANIMA, spooky en weemoedig, maar het uiteindelijk toch troostrijk.
Voor de Thom Yorke die-hards -en wie is dat niet?- Op Netflix staat een begeleidende film.
Er zit maar één Maria in The Marias, maar haar rol is wel van dien aard dat het gerechtvaardigd is dat de band haar naam draagt. Maria’s achternaam weten we niet wel dat ze uit Puerto Rico komt en in Atlanta is opgegroeid. Inmiddels resideert ze in L.A. waar ze samen met Josh, Jesse, Carter en Edward (achternamen bij de redactie bekend) The Marias vormt.
De band omschrijft hun sound als psychedelische soul, maar wij horen dat toch anders. We draaien de single ABQ, maar het gezelschap heeft ook een cover uit van…… Britney Spears. 😉
Marika Hackman is een apart geval. Ze begon haar loopbaan al vrij ongebruikelijk door te debuteren met een EP vol covers. Elke act begint met het naspelen van nummers van anderen, maar je brengt pas platen uit als je eigen nummers hebt. Daar denkt Miss Hackman dus anders over.
Haar debuutalbum was een cyclus van twaalf stemmige luisterliedjes, sfeervol maar bescheiden geproduceerd waardoor de aandacht uitging naar de fijne stem van de songwriter. De plaat was een succes, alle reden dus om op de zelfde voet verder te gaan. Maar niet voor Marika. Met zijn nukkige rocksongs leek album twee wel van een andere artieste. Haar stem klonk niet half zo lief en kwam maar net boven het elektrische gitaarrumoer uit.
Afgaand op de twee songs die voorafgaand aan de release van haar derde album zijn verschenen heeft Marika weer een draai gemaakt. Niet zo’n grote als tussen albums 1 en 2, maar waar op het vorige album min of meer conventionele songs stonden, lijkt album 3 gevuld met barokke popliedjes vol wendingen, productiegeintjes, rare koortjes en idem teksten.
The One bijvoorbeeld gaat over een megaster die zijn/haar glazen ingooit door bijna alleen nog maar droevige liedjes te schrijven, die niemand wil horen. De auteur noemt The One misschien wel haar meest poppy nummer tot dusver. Als je het hoort, besef je dat Marika zo haar eigen opvatting heeft van wat poppy is. De song doet aan een beetje Blondie denken, dat wel. Maar de kans dat je The One op Radio 538 hoort is net zo groot als de kans op Dotan bij ons. De opvolger van We Slept At Last en I’m Not Your Man heet Any Human Friend en komt op 9 augustus uit.
Ontdekking en vernieuwing, dat zijn de begrippen waar het omdraait bij Young Art, een multidisciplinair festival dat alweer een aantal jaar wordt gehouden in Park Westerhout in Beverwijk. Multidisciplinair is een duur woord waarmee wordt bedoeld dat er van alles te beleven is op 12 & 13 juli. Muziek, beeldende kunst, theater, film, dans zelfs de catering is divers en avontuurlijk op het Young Art Festival!
Er is een reden dat het festijn Young Art heet. Het festival is namelijk een platform en broedplaats voor aanstormend talent.
Als we ons beperken tot het terrein waar we kijk op hebben -muziek- herkennen we een groot aantal namen waarvan ook wij denken dat ze op termijn gemeengoed zullen zijn. Zoals The Visual, een trio dat luisteraars in vervoering brengt brengen met troostrijke luister-indie. Een heel ander soort extase – de mosh pit variant- brengt Queens Pleasure teweeg met hun ADHD rock. Een derde naam die we graag willen laten vallen is die van Someone, de nieuwe band van Tessa Rose Jackson. Someone is de gedroomde Young Art act, want met hun luxueuze droompop en live geprojecteerde animaties streelt de band zowel het oog als het oor.
Al met al kunnen we stellen dat het muziekprogramma van Young Arts 19 ijzersterk is en het hele spectrum bestrijkt van de Nederlandse scene. Kijk zelf maar op www.youngartsfestival.nl. Daar vind je alles wat je wilt weten over tickets, routes, tijden etcetera. Muziek van acts die volgend weekend op het Young Art Festival staan hoor je komende week de hele dag op www.pinguinradio.com.
Palaye Royale is een neo glamrockband, die met Fucking With My Head goud in handen heeft.
Fucking With My Head is heavy, maar geen metal. Met zijn loszittende gitaren en snierende vocals doet het nummer eerder aan Iggy dan aan Ozzy denken. Qua uiterlijk lijken de bandleden nog het meest op extra’s uit The Pirates Of The Caribbean.
Palaye Royale, een verbastering van het Franse Palais Royal komt oorspronkelijk uit Toronto, maar opereert tegenwoordig vanuit Las Vegas, een stad die beter past bij hun flashy imago. Palaye Royale is ook een band van broeders. De achternaam die Remmington, Sebastian en Emerson van hun vader hebben meegekregen, Kropp vonden ze waarschijnlijk niet glamoureus genoeg. Daarom maken de heren nu gebruik van welluidende pseudoniemen, te weten Leith, Danzig en Barrett.
De Kropp clan heeft het werk aan een nieuw, derde album tijdelijk stilgelegd voor een uitgebreide zomertour (met Marilyn Manson en Rob Zombie) door de V.S. en Australië. Een albumtitel, laat staan een releasedatum is nog niet bekend, maar dat het een plaat wordt om naar uit te kijken, is na het horen van Fucking With My Head wel duidelijk.
Even voor de goede orde, Disco is geen disco nummer. Maar je kunt er wel op dansen. Daar gaat het ook over, dansen. Surf Curse is overigens ook geen surf band, maar een duo oorspronkelijk afkomstig uit Reno, Nevada, maar tegenwoordig wonend en werkend in L.A.
Na twee albums vol bevlogen, maar rudimentaire punksongs gooit Surf Curse het met Disco over heel een andere boeg. Het lijkt wel of iemand de gordijnen heeft opengetrokken. De nieuwe single is een vrolijk rockende popsong met sterke punten als een knapperige gitaarsound, een vindingrijke ritmesectie en een refrein dat je dagenlang met je meedraagt. Of je nou wilt of niet. Ook noemenswaardig is de soepele vibrato van Nick Rattigan, wiens zang wel aan David Byrne doet denken, maar niet half zo neurotisch.
Disco laat een band horen die bezint eer ze begint. Dat is dus wel eens anders geweest. Tijdens hun rijpingsproces worden Rattigan en zijn trouwe metgezel Jackson Katz begeleid door producer Jarvis Taveniere, die eerder goede resultaten boekte met o.a. Real Estate, Sunflower Bean en het King Gizzard circus.
Het nieuwe album van het verbeterde en zelfverzekerde Surf Curse gaat ‘Heaven Surrounds You’ heten en 13 september uitkomen.
Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.
Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:
De Amersfoortse band Three Little Clouds dropt 5 juli twee nieuwe singles en een videoclip. Eerder dit jaar is “Fuck the Sunshine” hun eerste single uitgebracht. Met “LSDisco” laten de Clouds een catchy disco tune horen en in de videoclip wordt het nummer visueel tot leven gebracht. Op de B-side staat “Breakadawn”: een hiphop track. Naar het eigen geluid wordt gezocht en geschaafd, maar Three Little Clouds leggen zich geen beperkingen op. De energieke speelsheid van de set geeft ruimte voor combinaties funk, hiphop, disco en dance.
Deze zomer te zien op Wildeburg, Surfana Festival en meer!
De Amerikaanse soul band Seratones brengt op 23 augustus het langverwachte tweede studioalbum POWER uit via New West Records. POWER werd in de Battle Tapes studio in Nashville opgenomen en werd geproduceerd door Bradley Shultz van Cage The Elephant. De nieuwe single Sad Boi is vandaag uitgekomen en die gaat bij ons in premiere.
De band uit Shreveport, Louisiana wordt geleid door ‘powerhouse’ gospel zangeres A.J. Haynes. Op POWER laat ze horen hoe kwetsbaarheid je sterk kan maken. Zo gaan de teksten onder andere over abortusrecht (Haynes werkte jaren in een abortus kliniek), maar ook over rassengelijkheid, persoonlijke obstakels overwinnen en haar liefde voor poëzie.
Seratones heeft sinds de release van hun debuut een transformatie ondergaan. Nieuwe bandleden, een nieuw label en een nieuwe sound.
