Category: Nieuwe Muziek

De Staat – Tie Me Down (Feat. Luwten)

Tie Me Down, het duet van Staatshoofd Torre Florim met Tessa ‘Luwten‘ Douwstra was een van de songs die vooruit werden gestuurd om de weg te banen voor de release van het Bubble Gum album van De Staat eerder dit jaar.

Tie Me Down is recentelijk voorzien van een video, die voldoet aan de hoge eisen van de Nijmeegse band en krijgt daardoor hernieuwde aandacht. En terecht, want Tie Me Down laat horen dat het niet altijd en alleen maar zwaar industrieel geweld is wat De Staat produceert.

Ondanks de titel is Tie Me Down een vrij vriendelijke liedje, poppy zelfs. Dat wil niet zeggen dat er geen onvertogen woord valt in het nummer en ook niet dat je het gaat tegen komen in  chill of diner playlists op Spotify, maar wel dat er ergens achter de stalen Staat‘s façade een romanticus schuilt, die best wel eens vaker naar voren mag treden.

LIVEDATA: 30 juni Rock Werchter. 5 juli Down The Rabbit Hole. 21 juli Zwarte Cross. 13 september Appelpop.

Temples – Hot Motion

Net op het moment dat Temples wel erg diep in het geheugen dreigde te zakken, komt de band met een nieuwe single en de aankondiging van een nieuw, derde album. Beide heten Hot Motion.

Na het vertrek van de drummer naar The Fat White Family zijn er nog maar drie Temples over. Live worden ze bijgestaan door Rens Ottink van het veel te vroeg overleden Pauw. Wie er op Hot Motion de trom roert is niet duidelijk, maar een drijvende kracht is hij zeker.

Met de nieuwe single houdt Temples zich bij hun leest. Hot Motion is een krachtige song met een glitterbeat, mooie groepszang en bedwelmende uitwijdingen. We hebben gekozen voor de albumversie, omdat op de radioversie het spannende slot is geaborteerd. Hot Motion –het album- staat op de releaselijst voor 27 september.

LIVEDATUM: 18 november Paradiso, Amsterdam.

 

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Clairo – Bags (IJsbreker)
  2. Julia Jacklin – Don’t Know How To Keep Loving You
  3. Black Honey – I Don’t Ever Wanna Love
  4. Simen MIdlit – Vacation
  5. Devendra Banhart – Kantori Ongaku
  6. Noel Gallagher’s High Flying Birds – Sail On
  7. Eefje de Visser – Zwarte Zon

 

#345 Donna Blue (Bart van Dalen)

Deze week laten we de festivals even voor wat ze zijn en willen we je graag nader laten kennis maken met Donna Blue, de ‘nom du disque’ van Bart van Dalen en Danique van Kesteren.

Donna Blue is een duo in voor en tegenspoed, net als Sonny & Cher, Serge & Jane & Johnny & June. We noemen met opzet namen uit het verleden, want het is in tijden ver voor hun geboorte waar Bart en Danique hun ideeën vandaan halen.

Niemand zou het ze kwalijk nemen als ze -geheel in de sfeer van deze tijd- hadden besloten om een coverband te beginnen met al specialisatie Brill Building Pop, Franse zuchtmeisjes en David Lynch soundtracks, maar daarvoor is net even te veel talent, en eigenzinnigheid aanwezig.

Wat Donna Blue doet is meer dan het produceren van pastiches en het recyclen van clichés. De kracht van Bart en Danique, live terzijde gestaan door een ritmesectie is het scheppen van ambiance, een unieke combinatie van onschuld en weemoed. Au recherches des temps perdu, schreef de Franse dichter.

Voor we ons nu verliezen in poëtische beschrijvingen van het klein dozijn songs dat Donna Blue tot nu toe heeft gecreëerd, kunnen we je beter door verwijzen naar de diverse streamingsdiensten, hun concertagenda en naar de nieuwe aflevering van Bazz op de Buzz. Onze Bazz heeft namelijk een afspraak gemaakt met Bart en hem gevraagd naar oorzaak en gevolg van zijn ontmoeting met Danique.

De uitzending van Bazz op de Buzz met Bart van Donna Blue plus  onderstaande plaatjes zenden we vanavond uit om 19.00 uur en herhalen we donderdag a.s. om 22.00 uur.

  1. John Barry – Beat Girl
  2. Babe Rainbow – Something New
  3. Molly Burch – To The Boys
  4. Nico – These Days
  5. Suicide – Dream Baby Dream
  6. Amanaz – Khala My Friend
  7. Nancy Sinatra & Lee Hazelwood – Summer Wine
  8. Unloved – When A Woman Is Around
  9. Aldous Harding – The Barrel
  10. The Shadows – Apache
  11. Eerie Wanda – Pet Town
  12. Lewsberg – The Smile
  13. Julee Cruise – Rocking Back Inside My Heart
  14. Françoise Hardy – Comment Te Dire Adieu
  15. Juniore – Panique
  16. Roy Orbison – In Dreams
  17. Sugar Candy Mountian – Windows
  18. Primrose Forever Sanctuary – All in My Head
  19. The Marías – I Don’t Know You
  20. Astrud Gilberto – Agua de Beber
  21. Buddy Holly – Heartbeat
  22. Francis Bebey – Fleur Tropicale
  23. Tess Roby – Ballad 5
  24. Jefferson Airplane – White Rabbit
  25. Tinariwen – Toumast Tincha

Clairo – Bags

De opkomst van vrouwen in de popmuziek zet door. Nog even en niemand kijkt er meer van op als de helft van de acts op een festival vrouw is. Veel moderne meiden beoefenen een stijl, die lo fi wordt genoemd. Lo fi is een begrip uit de punk dat aangeeft dat de acts het niet zo nauw nemen met de geluidskwaliteit. De laatste tijd wordt lo fi steeds vaker gebruikt als alternatieve benaming van indie, een term die door inflatie aan vervanging toe is. 

Bags van Clairo is lo fi op zijn finest, een gestaag voortstuwende track met goed getimede gitaar en keyboard fills en een sfeer die we herkennen van twee decennia geleden. De ‘star of the show’ is de 20 jarige Claire “Clairo” Cottrill uit Atlanta, Georgië, die zingt op het punt te staan haar vriendje te verlaten. Her Bags are already packed.  

Ondanks haar korte aanwezigheid op aarde is Clairo geen nieuwkomer meer. Bags is ongeveer haar 13e single. Vanaf single 4, Pretty Girl (2017) zitten de major labels achter haar aan, maar Clairo heeft hun verleiding weten te weerstaan en getekend bij een kleine maar daadkrachtige platenmaatschappij. Dit mede op advies van haar Pa, die als voormalig hoge marketing Piet bij Coca Cola bekend is met het klappen van de zweep.  

De man die de vrouwvriendelijk omgeving schiep waarin Clairo haar verhaal kwijt kan, is de in onze kringen niet onbekende Rostam Batmanglij, ex-lid van Vampire Weekend, die die band  heeft verlaten juist om dingen te doen zoals het produceren van het debuutalbum van Clairo. De plaat gaat Immunity heten komt begin augustus uit en is er één om naar uit te kijken.

Childcare – Sugarcane

Childcare is een verse bende uit Londen onder leiding van Ed Care. Twee weken geleden volgde de band een kwartet singles op met een debuutalbum, Wabi- Sabi dat je moet horen om te geloven.

Geen enkel nummer is hetzelfde. Het komt zelfs voor dat er binnen één song verschillende sporen worden gevold. Toch lijdt dat nergens to chaos. Nou ja bijna nergens. Liedjes die in eerste instantie onnavolgbaar lijken, blijken na een paar keer draaien gewoon wat vreemd, maar dus wel lekker!

De lijm die alles bijeenhoudt is de stem van Ed Care die vaker wel dan niet assistentie krijgt van meezingende bassiste Emma Topolski.  Een echt representatief nummer staat er dus niet op Wadi-Sabi, maar met zijn tropische beat, tjokvolle arrangement en repetitieve zang komt het op single verschenen Sugercane een eind in de richting. Als er een band is aan wie Childcare wel doet denken is het Talking Heads, maar dan psychedelisch i.p.v. neurotisch. Maar luister vooral zelf.  

Mattiel – Food For Thought

Je kunt er een punt van maken dat Mattiel eigenlijk niet zo goed kan zingen, maar dan mis je de pointe. De onvast aandoende stem van de zangeres is onderdeel van de onbespoten, naturel sound die zij en haar band nastreven, een mix van sixties garage en fifties r&b. Los daarvan Neil en Bob hebben allang geleden bewezen dat je niet goed hoeft te kunnen zingen en toch een goede zanger kan zijn.

Food For Thought komt van een tweede album van Mattiel uit Atlanta, Georgia, dat Satis Factory heet en op 14 juni uitkwam.

LIVEDATA: 17 juli Paradiso, Amsterdam. 18 juli Valkhof Festival, Nijmegen. 19 juli Welcome To The Village, Leeuwarden.

Whitney – Giving Up

Het is toch alweer twee jaar geleden dat we voor het laatst iets uit het Whitney kamp vernomen hebben. Maar de wachttijd is voorbij. De release van Giving Up luidt de derde ronde in voor de band die helaas niet uit Houston komt maar uit Chicago.

Met Giving Up gaat Whitney verder op de weg die de band insloeg op hun debuutsingle No Woman; met een seventies saus overgoten blue-eyed indie met als handelsmerk de karakteristieke kopstem van Julian Ehrlich.  Of het nog weer dezelfde vrouw is die Ehrlich’s hart heeft gebroken of dat Giving Up gerespireerd is door een nieuwe ex weten we niet. Dat zijn liefdesverdriet mooie liedjes oplevert is een ding dat zeker is.

Op 30 augustus verschijnt Whitney album 3 onder de titel Forever Turned Around.

LIVEDATA: 16 – 18 augustus Lowlands, Biddinghuizen. 18 november Paradiso, Amsterdam.

Bull – Eugene

Bull is een band uit het Engelse York die een tijd terug op de bonnefooi naar Berlijn vertrok om te kijken of daar misschien iets te beleven viel.

Het lot bleek Bull gunstig gezind want, de band vond al snel een kroeg waar ze mochten optreden. Laat daar nou net een paar leden van Pavement afsplitsing Spiral Stairs aan de bar hangen. Zij vroegen Bull te komen spelen op een huisfeest waar een van de gasten Remco Schouten was, een technicus uit het Pavement-kamp. Onder de indruk bood Remco Bull aan om bij hem in Amsterdam opnamen te komen maken. Dat wilden ze dus wel. 

Het zou leuk zijn om nu te kunnen zeggen, ‘and the rest is history’, maar daar is het nog te vroeg voor. Wel mag worden opgemerkt dat Eugene  een uitstekende binnenkomer is. Het nummer begint met een luie leadvocal die wordt omlijst door bijna Beach Boys achtige koortjes, maar net als je lekker languit wilt gaat leunen gaat de beuk er in en zit je plotseling midden in een wervelwind van gitaren. Als die is uitgeraasd keert de rust weer terug. Na twee minuut veertig is het voorbij. En nu maar hopen dat Marco en Bull meer songs hebben opgenomen.