Category: Nieuwe Muziek

Badflower – Heroin

Soms lopen het hart en het verstand niet in de pas. Het hoofd zegt kappen, het hart zegt hou nog even vol. Over zo’n ongezonde liefde heeft Badflower een liedje gemaakt en wat voor één!

Heroin is deze week zowel IJsbreker als Breekijzer! Het eerste duidt op de potentie van de nieuwe single van Badflower om een groot publiek te bereiken, het tweede op het stevige karakter van de song. Voor alle duidelijkheid, de zanger is niet uit liefdesverdriet aan de drugs gegaan, hij gebruikt heroïne als metafoor voor een relatie die voelt als een verslaving.

Voor ons is Badflower een nieuwe naam, in de V.S. rommelt het al redelijk rond de band kan de band. De output van Badflower is nog beperkt. Er staan nu 10 songs online, waarvan één in twee versies, Heroin. De eerste take is een prima poging, maar de tweede is net even beter.

Heroin versie 2 begint rustig, maar het gaat al snel te donderen  en voor je er erg in hebt, barst de bui los, is het windkracht tien en alarmfase rood. Badflower weet wel hoe je een song moet opbouwen.

Badflower komt uit Amerika en dat is te horen. Het is een band met connecties. Hun hoeder is John Varvatos, een bekroonde mode-ontwerper met merken als Converse en Ralph Laurens in zijn portefeuille.

Varvatos heeft dus wel wat centen te makken. Een deel daarvan heeft hij in een eigen label gestoken. Badflower is zijn eerste signing. Een goed begin. Vavatos maakt ook geen half werk van Badflower.  Voor de clip van Heroin heeft hij acteur Johnny Galecki (Big Bang Theory) laten optrommelen. Maar laat je niet van de wijs brengen door die grote namen. Badflower heeft echt iets te vertellen en doet dat met Heroin op een zeer overtuigende manier.

Call Me Karizma – Serotin

Call Me Karizma is een nieuwe artiest uit Minneapolis. Hij houdt zijn echte naam liever geheim, misschien omdat hij al genoeg van zich zelf weggeeft in zijn teksten.

Zijn nieuwe single Serotin gaat over zijn geestelijke gezondheid, of beter het gebrek daaraan. Anders dan Kanye West slikt Karizma zijn medicijnen wel. Serontine is een middel dat voor verschillende doeleinden wordt voorgeschreven. Karizma slikt het middel om zijn angsten te bezweren en zijn depressies te dempen.

Call Me Karizma combineert de gave des woord’s met een goed oor voor sounds en melodie. Hij heeft een stijl ontwikkeld die verwant is aan hip hop, maar geen rap is. Op een zelfde manier is hij punk, zonder punk te maken. In de praktijk betekent dat beats plus gitaren, gescandeerde teksten plus gezongen refreinen, samples plus analoge instrumenten. Voor de fans van Emimem tot en met Red Hot Chili Peppers.

Jan Verstraeten – Moon Face

Achter de vrij gewone naam Jan Verstraeten gaat de maker schuil van een ongewoon mooi nummer. Moon Face is het debuut van de Vlaming die nog net geen dertig is en daarom best wel een laatbloeier genoemd mag worden.

Maar beter een laatbloeier dan een nooitbloeier. De torenhoge kwaliteit van Jan’s eersteling voedt het vermoeden dat hij een perfectionist is met een computer vol afgekeurde mixen en half voltooide songs. Hopelijk is de enorm positieve ontvangst die Moon Face ten deel valt een reden voor de maker om vaker muziek uit te brengen. Al heeft hij met Moon Face de lat wel erg hoog gelegd.

De eerste single van de binnenhuismuzikant uit Sint Niklaas is een fraai vormgegeven ballad, die wel iets weg heeft van Ravel’s Bolero, niet zozeer in melodie maar in compositie. Moon Face blijft zich tot het einde toe ontwikkelen, als een boog die steeds strakker wordt gespannen. De enige herhaling is het woord Away. Jan’s zachte zang maakt Moon Face tot een popsong. De instrumentatie van Moon Face met zijn aanzwellende strijkers, mistige hoorns en beeldende vioolsolo suggereert echter een klassieke muziekopleiding. Moon Face is een soundtrack die roept om een film.  

NastiGi – Love Your Enemy

NastiGi is een verbastering van GianLuca Nasticola, de naam van een in Londen wonende Napolitaan. Na een kleine twintig jaar bikkelen in de obscuriteit -of in de undergound zoals hij het zelf noemt- heeft Nasticola eindelijk beet met Love Your Enemy.

Niets ten nadele van zijn vaardigheid wat betreft het schrijven en produceren van pakkende rocksongs, maar de spotlight zal Nasti echt moeten delen met de zangeres van Love Your Enemy. Ook al houdt hij haar naam verborgen.

Die geheimzinnigheid werkt misverstanden in de hand. De naam NastiGi doet een damesact vermoeden. Dat kan ook beroepsdeformatie onzerzijds zijn, NastiGi lijkt op Nasty Gal, de enige hit van Prince protegees Vanity 6, maar het is de dus bandnaam.  Nasti’s hoesfoto’s zijn vaak vaag, vertonen wel af en toe een vrouw, maar dat kan net zo goed een hoezenpoes zijn als een zangeres. De cover van Love Your Enemy laat twee mannen zien, of beter twee keert dezelfde. Vermoedelijk is dat Gianluca zelf. Verwarrend is het wel.

Het gros van de NastiGi songs zijn recht toe rechtaan rocksongs, de een leunt richtig grunge de ander richting gothic. Love Your Enemy is de positieve uitzondering, sexy, speels en met zijn nineties invloeden eigentijds retro. Als NastiGi deze sound (en de zangeres) aanhoudt, zou hij best wel eens uit de obscuriteit kunnen opstijgen. Eindelijk.

Badflower – Heroin

Afgaande op bandnaam en songtitel zou je kunnen denken dat we hier te maken hebben met een nihilistisch punkcollectief, maar dat valt dus reuze mee. De Heroin van de titel staat symbool voor verslavende liefde en de naam Badflower geeft alleen maar aan dat de bandleden geen softies zijn, maar rockers van het wat ruigere soort.

Voor ons is Badflower een nieuwe naam, in de V.S. kan de band al op een redelijke aanhang rekenen. De output van Badflower is nog beperkt. Er staan 10 songs online, waarvan één in twee versies, Heroin. De eerste take is een luxe demo. De tweede versie is helemaal af, letterlijk en figuurlijk. Heroin versie 2 begint rustig, maar het wordt al snel duidelijk dat er onweer op komst is. Nog voor we halverwege zijn begint het al te donderen en nog geen minuut later barst de bui los, is het windkracht tien en alarmfase rood. Badflower weet hoe je een song moet opbouwen.

Badflower komt uit Amerika en dat is te horen. Badflower is een band met connecties. Hun hoeder is John Varvatos, een bekroonde mode-ontwerper met links met Converse en Ralph Laurens. Varvatos heeft dus wel wat centen te makken. Een deel daarvan heeft hij in een eigen label gestoken. Badflower is zijn eerste signing. Een goed begin. Vavatos maakt ook geen half werk van Badflower. Voor de clip van Heroin heeft hij acteur Johnny Galecki (Big Bang Theory) laten optrommelen. Maar laat je niet van de wijs brengen door die grote namen. Badflower heeft echt iets te vertellen en doet dat op Heroin op een zeer overtuigende manier.

Silverbacks – Just In The Band

Silverbacks is een nieuwe aanwinst aan het Ierse indie-front. De bands is nog zo vers dat ze nog niet buiten het eiland zijn gesignaleerd. Maar dat gaat wel gebeuren.

Het vijftal uit Dublin maakt melodieuze punk, deels naar Amerikaans model. Just In The Band is hun meest recente release, er gingen twee andere singles en een EP aan vooraf.

Just In A Band laat horen dat Silverbacks zich razend snel ontwikkelt. Niet alleen worden de songs sterker, ook hoor je het vertrouwen groeien. Het prettig achteloze Just In The Band is rijk gevulde rocksong met een veelvoud aan gitaren. De band is ook niet wars van solo’s waardoor de vergelijking met het fameuze New Yorkse Television zich opdringt, terwijl de zanger  klinkt als een verkouden Lou Reed.

Silverbacks heeft iets van een slacker-band. Daar gaat Just In The Band ook over, zo van ‘ik zit ineen band, wat is daar nou bijzonder aan?’ Dat maakt de band geestelijk verwant aan andere laconieke rockers zoals Mac DeMarco en Courtney Barnes. Verschil is wel dat het energieniveau van Silverbacks wel wat hoger ligt. Hun Facebook pagina vermeldt dat de band unsigned is. Gegarandeerd niet lang meer.

#332 Wolf Alice

Succes heeft vele vaders, luidt het gezegde, maar als het gaat om Wolf Alice menen wij toch wel enige claim op het ouderschap te mogen leggen. We hadden de Britse band namelijk al best vroeg in in het vizier.

Alice was nog een welpje toen onze hit hunters de band spotten. Dat was in 2013 toen ze voor het eerst naar buiten traden met de demo van Bros, een nummer dat twee jaar later in een remake op hun debuutalbum zou verschijnen en nu hun populairste nummer is.

We hebben Wolf Alice nooit meer los gelaten. Nu vijf jaar, twee albums en drie IJsbrekers later is Wolf Alice zo groot gegroeid dat Paradiso te klein voor ze is. Dus waren Ellie, Joel, Joff en Theo afgelopen dinsdag te zien in TivoliVredenburg waar zich zo’n 2000 mensen verzamelden om de band in het wild te zien.

Een van hen was onze Bazz, die zijn stoute schoenen aantrok en backstage ging om de bandleden te vertellen dat ze komende week collectief Stationschef zijn. Hij kwam terug met een lijst met favoriete songs van het kwartet uit Noord Londen en een leuk interview, dat je kunt horen in de nieuwe aflevering van Bazz op de Buzz.

Bazz op de Buzz is elke zaterdag te horen om 19:00 uur en wordt herhaald elke donderdag om 22:00 uur.

De Top 25 van Wolf Alice.

  1. Ariana Grande – Thank u Next
  2. Christine & the Queens – 5 Dollars
  3. Marlon Williams – Beautiful Dress
  4. The Japanese House – Lilo
  5. Cherry Glazerr – Daddi
  6. Mullah – Numb
  7. Metro Boomin – Space Cadet.
  8. Slowthai – Drug Dealer
  9. Amyl And The Sniffers – Some Mutts Can’t Be Muzzled
  10. Surfbort – Dope
  11. LD  – Pr
  12. The 1975 – Love It If We Made It
  13. Deftones – Cherry Waves
  14. Madonna – Frozen
  15. Twenty One Pilots – Morph
  16. Pond – Sixteen Days
  17. Ariana Grande – Successful
  18. Rudimental – Giving In
  19. The Cure – (I Don’t Know What’s  Going) On
  20. Stooges – Fun House
  21. Lou Reed – Cony Island Baby
  22. Idles – Mother
  23. The Vines – Autumn Shade
  24. Sunflower Bean – 22
  25. Mississippi John Hurt – Candy Man

Live Foto Review: Wolf Alice @ TivoliVredenburg
11 december 2018

Wolf Alice Wolf Alice

Wolf Alice
Wolf Alice @ TivoliVredenburg
Wolf Alice
Wolf Alice @ TivoliVredenburg
Wolf Alice
Wolf Alice @ TivoliVredenburg
Wolf Alice
Wolf Alice @ TivoliVredenburg
Wolf Alice
Wolf Alice @ TivoliVredenburg
Wolf Alice
Wolf Alice @ TivoliVredenburg
Wolf Alice
Wolf Alice @ TivoliVredenburg
Wolf Alice
Wolf Alice @ TivoliVredenburg
Wolf Alice
Wolf Alice @ TivoliVredenburg
Wolf Alice
Wolf Alice @ TivoliVredenburg

 

  

Mt. Atlas- I’ve Sailed The World

De heuvels van Limburg zijn ‘alive’ met de sound van Mt. Atlas. Uit alle hoeken van onze meest zuidelijke provincie komen ze, de leden van Mt.Atlas. Nou ja alle, Heerlen, Kerkrade en Landgraaf om precies te zijn.

Die laatste naam heeft national bekendheid als de gemeente waar jaarlijks het Pinkpop festival wordt gehouden. Het zal dan ook extra bijzonder geweest zijn voor de mannen van Mt.Atlas dat zij vorige week zaterdag de Nu Of Nooit competitie wonnen. De hoofdprijs van de Limburgse bandwedstrijd is namelijk de openingspot op datzelfde Pinkpop.

Mt.Atlas speelt dus een thuiswedstrijd voor een mannetje of -wat zal het zijn?- 30.000? Opvallend is dat veel bands die de Nu Of Nooit-slag winnen uit de categorie heavy komen. Ook Mt. Atlas bestaat uit louter zware jongens, zwaar maar slim. Breekijzer I’ve Sailed The World is een verhalend rockepos met een langzaam, maar zekere opbouw naar een onontkoombare climax. Het is knap hoe de band de spanning laat stijgen en weer dalen zonder uit de bocht te vliegen.

Allemaal op tijd naar Landgraaf gaan dus op 8 juni om getuige te zijn van deel twee van de zegetocht van Mt. Atlas.

The Visual – Under My Skin

We eindigen het jaar met een toekomstvoorspelling. Wij voorspellen The Visual een gouden toekomst. Misschien wel platina.

Wie het trio uit Amsterdam al een keer live heeft gezien, zal beamen dat er iets magisch gebeurt op het podium. En niet alleen daar. Na twee singles kunnen we wel zeggen dat The Visual ook op ‘plaat’ weet te betoveren.

The Visual maakt muziek die niet iedereen zal bekoren. Dansers kunnen beter doorlopen en rockers moeten hun heil elders zoeken, maar als je houdt van muziek met diepgang, met sfeer en met inhoud, dan is The Visual jouw band.

De songs van The Visual zijn veelal traag van tempo en stemmig van sfeer, en hebben zonder uitzondering een mooie melodie en een sterke opbouw, die niet zelden eindigt in een climax van zowel muzikale als emotionele aard. En dan hebben we het nog geen eens gehad over de allersterkste troef van de band, zangeres, Anna van Rij.

Anna kan niet alleen prachtig zingen, maar is gezegend met een warm en donker timbre die haar songs van nature een sfeer geven die anders is, en uniek.

Zij weet zich gesteund door twee instrumentalisten, Timon Persoon op keyboards en Tim van Oosten op drums met wie ze kan lezen en schrijven. Under My Skin is de tweede single van hun binnenkort te verschijnen debuutalbum.

The Visual zal komend jaar veelvuldig op de nationale podia te zien zijn, te beginnen met optredens op zowel Eurosonic als Noorderslag. Grote kans dat de band in Groningen ook gespot zal worden door buitenlandse boekers. The Visual is namelijk te goed om voor helemaal voor onszelf te houden.