Glass Tides maakt duidelijk met Empty Thoughts dat er ook stevig wordt gerock in ‘the land down under’.
Australië heeft een bruisende muziekscene die wordt aangevoerd door bands als Tame Impala, DMA’s en King Gizard And The Lizard Wizard. Maar de geboorte grond van AC/DC heeft gelukkig ook nog voldoende bands op voorraad die er geen been in zien om de volumeknop op 11 te zetten. Zoals Glass Tides, een kwartet uit Adelaide dat deze maand zijn eerste verjaardag viert.
Dat doen ze door ons te trakteren op een nieuwe EP. Daarvan is Empty Thoughts het openingssalvo. De bandnaam, noch de songtitel, noch het uiterlijk van de boys, fris geknipt, neutraal gekleed en met slechts één getatoeëerd lid bereiden je voor op de bak herrie die over de nietsvermoedende luisteraar wordt uitgestort. Empty Thoughts is metal van met emotionele soort, de zachte zang contrasteert met de beukende drums en opgevoerde gitaren. Emo meets grunge zou je kunnen zeggen.
Glass Tides komt dus nog maar net kijken, maar als de band zo door rockt zullen we ons beeld van de Australische muziekscene rigoureus moeten bijstellen.
FUR is een nieuwe band uit het Britse Brighton. FUR is ruim een jaar actief, maar nog niet eerder op onze radar verschenen. Dat had eigenlijk wel gemoeten, want Angel Eyes is al hun vijfde single en net als de vorige vier zeer de moeite waard.
FUR is een gitaarband met invloeden die teruggaan tot de jaren vijftig, het gevolg van ouders met een uitgebreide platenverzameling. Retro is FUR echter nauwelijks, de band is net zo in de ban van King Elvis als van King Gizzard en al een heel eind op weg naar een eigen sound.
FUR songs zijn dromerig en vaak wat weemoedig, maar altijd mooi gearrangeerd met breed uitgemeten gitaren, een inventieve ritmesectie en als kers op de cake de fraaie nasale zang van frontman Will Murray.
Gezien de jonge leeftijd van de band is er nog niet veel te melden, behalve dan dat er meer hondjes zijn die Fur heten. Om verwarring te voorkomen schrijft de band uit Bristol hun naam in hoofdletters, FUR dus. Het zou ons niet verbazen als FUR over niet al te lange tijd zo succesvol is dat de naamgenoten zich gedwongen zullen voelen om een andere naam te kiezen. Let je op London Calling?
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single They’re Cheap (I’m Free) van de tiener punkband Skating Polly uit Oklahoma City. De clip is in het roze, maar de muziek is echt geen “barbie pop” hoor!
Skating Polly was in september te zien in Nederland; in het Paardcafé in Den Haag en in Vera Groningen.
Het is even opletten geblazen als je online op zoek bent naar de band Psyso. Voor je het weet beland je op de site van een christelijk organisatie voor geestelijke hulp.
Wie je moet hebben is de band van Joost, Thomas, Damian en Sjors uit Tilburg. Zijn zamelden via crowdfunding voldoende fondsen om met de gerenommeerde producer Juriaan JJ Sielken (Jett Rebel/Pitou/ Aestrid) een EP op te nemen. Daarvan is Shackle Of My Soul alvast vooruitgestuurd als appetizer. Naar eigen zeggen is Psyso een psychedelische band, maar liever dan de luisteraar te vervelen met oeverloze exercities distilleren ze hun ze hun geestverruimende ervaringen tot heldere, melodieuze songs.
Zoals Shackle Of My Soul, een introvert door gitaren gedragen liefdeslied met een Neil Young-achtig tempo, een tekst vol religieuze beeldspraak en een gloedvol instrumentaal einde. Het doel van de debuutsingle wordt makkelijk bereikt, we kijken uit naar meer. Reikhalzend zelfs.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de in Berlijn-woonachtige Zuid-Afrikaanse singer/songwriter Alice Phoebe Lou. Ze heeft al een aantal albums en EP’s uitgebracht. Something Holy is de eerste single van het nieuwe album dat 8 maart 2019 gaat verschijnen. Een bijzonder nummer met een mix van verschillende stijlen. De clip sluit daar helemaal bij aan.
Met een titel als 666 Kill verwacht je metal van het meest duivelse soort. Maar nee. 666 Kill is de titel van het nieuwe mini-album van Willie J Healey, misschien wel de meest relaxte singer-songwriter die ooit op deze aardkloot heeft rondgehuppeld.
Het woord chill schiet te kort om de uiterst ontspannen muziek van de 23 jarige Brit te omschrijven. Het tempo van Willie’s songs ligt lager dan dat van de gemiddelde hartslag. Hij zingt op een fluistertoon terwijl zijn band onder invloed van valium lijkt. En toch vervelen zijn liedjes geen seconde. Neem zijn nieuwe single, Lovelawn is een lied van liefdesverdriet met de sfeer van een dagje op het water, maar aan de einder komen de donkere wolken al opzetten. Willie ziet de bui echt wel hangen en weet dat het waarschijnlijk nooit meer goed komt tussen hem en zijn ex. De instrumentatie is minimaal, maar het effect, nog eens versterkt door een verdubbeling van Willie’s stem is maximaal. All is not well in Willie’s wereld, maar hij houdt zich goed.
666 Kill is de opvolger van Willie’s debuutalbum, People And Their Dogs dat vorig jaar is verschenen. Momenteel trekt hij door Engeland als voorprogramma van de luidruchtige punkband Slaves, een wonderlijke combinatie.
Republican Hair is de band van Luke Dick, een wat je noemt kleurrijk figuur. Dick bracht een groot deel van zijn jeugd door in een striptent in Oklahoma waar zijn moeder werkte, sinds haar 15e.
Hij heeft gewerkt als leraar filosofie, bas gespeeld in een metal band en een klein fortuin verdiend als professioneel songschrijver in Nashville. Op dit moment legt hij de laatste hand aan een documentaire over The Red Dog, de beruchte bar waar zijn moeder haar brood verdiende. De muziek voor de docu schrijft Dick samen met Dan Auerbach van The Black Keys. Misschien iets voor de IDFA volgend jaar? Sinds een paar jaar maakt de inmiddels 39 jarige doener furore met Republican Hair, een band die net zo onconventioneel is als de naam. Je zou denken dat de bandnaam een verwijzing is naar Trump en zijn oranje coupe, maar volgens Dick heeft hij de naam gekozen gewoon omdat het lekker bekt.
Republican Hair trekt zich geen reet aan van regels of muzikale wetten. De band kan binnen één songs van funk naar metal hoppen en van pop naar country. Dick doet ook graag aan name dropping. De debuutsingle van Republican Hair heet Miss Prince, een soort van liefdesliedje waarin Dick tegen zijn ex zegt, ik mis je maar niet zoals ik Prince mis om vervolgens allemaal songtitels van Prince op te noemen. In het recente Fuck A Bomb zingt Dick, ‘Why Be A Killer, when You Can Be Steve Miller and Fly Like A Eagle’.
Fuck A Bomb begint met een quote van John F. Kennedy, ‘What kind of peace do I mean and what kind of peace do we seek?’ Daarna volgt een sluipende start stopsong met een vette country twang in de rockende gitaren en ontpopt het nummer zich als een camoufleerde protestsong met een boodschap, die je zou kunnen samenvatten als ‘make music not war’. Misschien is de naam toch niet zo maar gekozen.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag symbol van Adrianne Lenker, de zangeres van Big Thief. Afkomstig van haar gevoelige luisteralbum Abysskiss.
Ex:Re is de naam van het solo-project van Elena Tonra, de geestelijk moeder van Daughter. Romance is de eerste single van een album dat eveneens Ex:Re heet en afgelopen vrijdag is verschenen.
Het grote zo niet enige verschil van Elana met en zonder band is dat de gitaren zijn vervangen door keyboards. Verder is Romance net zo introspectief, mooi en weemoedig als de deunen van Daughter.
Dat Elana toch de behoefte voelde om buiten de band om te werken heeft alles te maken met haar persoonlijke situatie. Ze is herstellende van een gebroken relatie. Ze noemt haar debuut als Ex:Re dan ook een ‘break-up record’. De naam Ex:Re, dat je uitspreekt uit X-Ray, röntgenstraal verwijst naar de blik die Elana je gunt op haar ziel.
Er bestaan twee versies van Romance, de oorspronkelijke van een kleine zeven en een een radio-edit van iets meer dan vier minuten. Wij draaien uiteraard de lange versie, want een talent als Elena Tonra moet je niet onderbreken, zeker niet als ze het achterste van haar tong laat horen.
Ik heb een beetje gekeken naar hoe het bij jou in sneltreinvaart is gegaan. 2016 de uitnodiging om samen te spelen met Het Zesde Metaal bij Radio1, in 2017 won je De Nieuwe Lichting en nu heb je getekend op Communion Records. Hoe is dit voor jou? ‘Een sneltrein. Een waanzinnige rollercoaster. Een droom die uitkomt ook, natuurlijk. Ik kijk met veel dankbaarheid terug op de afgelopen twee jaar. Met heel veel motivatie en zin om te werken kijk ik naar de toekomst.’
In een interview met Radio1 noemde je je ep uit 2017 een visitekaartje, de ep had geen titel. Nu is er dit debuutalbum met een naam. Je hebt het je tweede naam gegeven; AMIR. ‘Ik had het gevoel dat we veel elementen gebruikt hebben die dicht bij mij staan. We hebben niks gebruikt dat niet niets met mij te maken had. Het was dan ook heel vanzelfsprekend om een naam te kiezen die ook dichtbij me staat. Mijn eigen naam. Maar niet alleen daarom. Ik vind het een heel mooi woord en niemand noemt mij Amir. Dus op die manier ook nog een beetje afstandelijk. Het is een Arabisch woord, het betekent prins en ik vond de symboliek ook mooi. Een prins wordt geboren als prins, die kiest daar niet voor maar heeft wel nog veel te leren want is nog geen koning. Ik zie een parallel met hoe ik het gevoel heb geboren te zijn als muzikant, dat er geen andere optie was voor mij.’
Als ik naar jouw album luister, dan neem je de luisteraar heel erg mee. Je vertelt als het ware een verhaal, een robuust rijk verhaal. ‘Als ik schrijf dan denk ik niet, dan voel ik. Op den duur had ik een hoop nummers en keek naar welke elementen erin zitten en op welke wil ik een nadruk leggen? En zo begon ik wat meer te denken en bewust te worden van dat wat ik had geschreven. Voor de productie hebben we vanuit een concept gewerkt waarin we hebben gekozen om de nadruk te leggen op dat grootse, dat majestueuze. Die open klanken, een groot gevoel. Een combinatie van bepaalde traditionele aspecten uit de Arabische muziek en elektronische muziek en het contrast daartussen. Mijn ep was een visitekaartje en dit album is mijn identiteitskaart. Voorlopig althans. Het is een samenkomst van al die invloeden, van alles wat ik tot nu heb meegemaakt.’
Als we wat meer kijken naar de content op jouw identiteitskaart, dan komen je roots zowel Egypte als België naar boven. Zo is er bijvoorbeeld So It Goes, hierin komt het Egyptische sterk naar voren. In hoeverre was het belangrijk om ook die roots te laten klinken? ‘Het was iets dat ik niet echt kon controleren. Je weet niet wat er gebeurd tijdens het schrijven. Tijdens So It Goes had ik kunnen kiezen om dit niet op de piano te schrijven, alleen had je dan niet dit grootse gevoel gehad dat ik zo belangrijk vond. Ik vond het daarom ook belangrijk om hiervoor een Arabisch orkest hun arrangementen te laten spelen, ik wilde die Golden Age sound. Alle focus gaat hierin naar het ritme en de melodie waarin iedereen dezelfde melodie speelt als de zanger. Dat geeft dat grootse gevoel terwijl het maar twaalf mensen zijn.’
Je sluit het album af met een track die de naam draagt van de Griekse godin van de onderwereld. In hoeverre maken wij als buitenwereld, kennis met jouw onderwereld? ‘In dat nummer zie ik de onderwereld als het onderbewuste waarin ik mezelf heb verscholen achter een karakter, ik leg paralellen met die mythe. Het is een ander nummer dan bijvoorbeeld Habibi dat meer to the point is. Persephone is open voor interpretatie waarin het meer een nummer is van iedereen in plaats van alleen van mij. Het liefste schrijf ik nummers met een grijze zone in de tekst zodat die door iedereen anders ingevuld kan worden.’
Geuren van markten in Egypte, creativiteit uit Antwerpen. Kan dit samengaan? Zeker.