Category: Nieuwe Muziek

Pond – Sixteen Days 

Pond valt met de deur in huis op nieuwe single Sixteen Days. Na een kort intro op een instrument, dat nog het meest lijkt op een vuvuzela, begint Pond-frontman Nick Allbrook aan zijn verhaal over – ja waar over eigenlijk?- waarschijnlijk gewoon over liefde. Of ongewone liefde. Het is tenslotte Pond.

Zo vaag als de tekst is zo duidelijk is de song. In nog geen drie minuten zet Pond een nummer neer dat compact is en dansbaar. Met zijn knorrende bassen, synthesizer riedels en gecentrifugeerde achtergrondzang lijkt Sixteen Days geïnspireerd door 80’s electro-pop. Anders dan we van de Australiërs gewend zijn dus, maar we zijn niet anders van ze gewend. De offshoot van Tame Impala waakt er voor om in herhaling te vallen.

Hopelijk is Sixteen Days de voorloper van een nieuw album van de band uit Perth, die een kleine tien jaar geleden begon als trio aangevuld met wie maar mee wilde doen. Vooropgesteld dat men interesse had voor geestverruimende rock. Dat bleken er heel wat te zijn. De pool waaruit kan worden geput telt een klein dozijn muzikanten, waaronder Kevin Parker van Tame Impala. De kern van Pond, Allbrook, Jay Watson en Joe Ryan speelt mee op Innerspeaker, het debuutalbum van Tame Impala en maakt deel uit van de liveband.

Als wederdienst produceerde Parker alle albums van Pond tot nu toe. Of hij ook betrokken is bij Sixteen Days is nog onduidelijk. Evenmin is dus helder of de nieuwe single de voorbode is van een nieuw album, het zou hun 8ste worden. Vooralsnog heeft de band alleen laten weten weer op tournee te gaan, deze maand al. Helaas alleen in Canada, de V.S. en in thuis in the land down under.

Helgi Jonsson – Lofa Mér

Een zachte elektronische polsslag, een verlangende pianomelodie, een hoge, zachte stem en een openingszin die je zeker bij blijft; “And I gave you the gun”. Dat is hoe Lofa Mér begint, de eerste single van het nieuwe album van Helgi Jonsson.

Lofa Mér betekent “beloof me”, en dat is precies waar dit nummer over gaat. Het gaat over vertrouwen, over de vraag wat degene die we (moeten) vertrouwen zal doen als ze een wapen in handen krijgen. In het tweede gedeelte van Lofa Mér vergroot Helgi Jonsson’s stem zich, de sound verdubbeld met een banjo gedreven, betoverende melodie en er komt een ritmische mars op, maar zonder die mooie piano melodie te verliezen.

Helgi Jonsson over de single:
“Much like painting for the painter, my music is all about catching the light. From the darkest darks to the brightest highlights and all the shades and tones in between; as these contrasts also mirror the human emotions. Lofa mér deals with these in the form of an abstract story of impossible relationships and the trust you hand over when you enter a potentially possible one. ”

LIVEDATUM 06/12 De Duif, Amsterdam (als voorprogramma van Tina Dico)

Juniore – Panique

Juniore komt uit Frankrijk, vandaar die e op het eind. De band stond onlangs in het voorprogramma van Miles Kane in de Melkweg. Daar maakten ze een uitstekende indruk, niemand liep weg en het applaus was luid en welgemeend.

De band onder aanvoering van Anna Jean maakt Franstalige muziek, een eigentijdse versie van de klassiek yé yé sound, die in de jaren 60 de kop op stak en eigenlijk nooit meer is weggegaan. Yé yé was het Franse antwoord op de Britse beat, de muziek van The Beatles en The Stones en al die andere beatgroepen, die in hun kielzog de wereld veroverden.

De Fransen zijn nogal chauvinistisch en weigerden in eerste instantie dan ook om in het Engels te gaan zingen, de internationale voertaal van de popmuziek. De Franse taal gaf de yé yé iets exotisch en iets eigens en heeft mede daardoor de tand des tijds dus goed doorstaan. Nog steeds is het genre een inspiratie bron, vraag maar aan ons eigen Donna Blue. Zoals Juniore zijn er nog wel meer in Frankrijk, maar het Parijse kwartet hoort wel tot le top, dat heeft Miles goed gezien. Het zou een leuke afwisseling zijn als op Nederlandse festivals een keer een frisse Franse band als Juniore wordt geprogrammeerd. Succes garanti!

Pale Waves – Television Romance

Pale Waves uit Manchester maakt verslavende poptracks met een The Cure-achtige sound en een refreintjes zó catchy dat zelfs de grootste songwriter van het moment het geschreven zou kunnen hebben. Niets is minder waar: dit geniale gevoel voor uitstekende popliedjes komt gewoon uit de jonge koppies van Pale Waves zelf.

Het debuutalbum My Mind Makes Noises is recent verschenen, daarop natuurlijk de singles Eighteen, One More Time, Kiss, Black en Noises. Als clip van de dag zijn we iets verder de singlebak ingedoken voor ‘klassieker’ Television Romance.

LIVEDATUM 11/10 Sugar Factory, Amsterdam 13/10 Botanique / Rotonde, Brussel (BE)

Dawn Brothers – How Come

Een van de grote mysteries van de popgeschiedenis is, hoe het kan dat een band, die aan de wieg stond van de Americana niet uit de V.S. kwam, maar uit het kille Canada. We hebben het natuurlijk over The Band, de voormalige backing-band van Bob Dylan. Alleen hun drummer zong uit ervaring, de rest liet hun verbeelding spreken. Maar wat een verbeelding!

Een vergelijkbaar mysterie vormt Dawn Brothers. Hoe kunnen vier Hollandse jongens zo authentiek Amerikaans klinken? Alsof Rotterdam aan de Mississippi ligt i.p.v. aan de Maas. Nieuwe single How Come maakt duidelijk dat Bas, Levi, Rowan en Rafael volledig geassimileerd zijn, niet van Amerikaans te onderscheiden. Wat scheelt is dat ze hulp hebben gekregen van een andere veramerikaniseerde Nederlander, iemand die onlangs nog een uitgebreide reis heeft gemaakt door zijn artistieke vaderland, Pabo van de Poel van DeWolff. Hij produceerde samen met soul brother in het kwaad Mischa Den Haring van T99 het nieuwe Dawn Brothers album. De plaat heet Classic en komt nog deze maand uit.

LIVEDATA: 11/10 Rotown, Rotterdam(album release). 13/10 Festyland, Volkel. 14/10 Sounds (in store), Haarlem.

 

Seasick Steve – Can U Cook?

‘Can U Cook?’ is een mix van alle ingrediënten waar Seasick Steve zo van houdt, die een fris nieuw album aflevert vol zonneschijn, terwijl het ook nog steeds een goeie oude mix van boogie, blues, rock, americana en folk muziek is.

Steve zegt:
‘Het lijkt er gewoon op dat er allerlei soorten zonnestralen en kleuren op dit album staan. Misschien komt het doordat we het meeste hebben gemaakt in Key West, Florida? Of misschien had het t maken met de happy hours bij Conch Republic? …Ik zweer het je..!”

LIVEDATA
23/11 Cirque Royal / Koninklijk Circus, Brussel (BE)
26/11 Melkweg, Amsterdam

Night Beats – Her Cold Cold Heart

Night Beats is een trio uit Seattle, dat zich adverteert als garageband. Dat is dan wel een verdomd luxueuze garage waar de heren aan refereren, met plaats voor minstens één brand new Cadillac.

Nieuwe single Her Cold Cold Heart is namelijk een fraai gestroomlijnde  ballad, in sound en stijl niet zo heel ver verwijderd van wat The Last Shadows Puppets plegen te produceren, of in het verlengde daarvan Artic Monkeys op hun meest recente album. Kortom meer Hotel & Casino muziek dan garagerock.

In de bio van het Amerikaans trio staan ook termen als ‘bluesy’ en ‘psyched out’. Die omschrijvingen slaan dus op ouder werk, maar waren waarschijnlijk wel de reden dat Night Beats op de radar verscheen van Dan Auerbach van Black Keys.

Hij produceerde Her Cold Cold Heart en is dus verantwoordelijk voor de nieuwe richting, die de band is ingeslagen. Night Beats oude stijl was een van de vele garagerockbands, een van de betere dat wel. Night Beats o.l.v. Dan Auerbach rockt beter, pakt beter en brandt heter. Het lekker loom lopende Her Cold Cold Heart is de eerste proeve van een nieuw, vierde Night Beats album, Myth Of A Man. De naar Nashville verhuisde Black Keys voorman produceerde het album in zijn nieuwe woonstad en complementeerde het Night Beats trio met een aantal van zijn verse vrienden, superveteranen, die nog hebben gewerkt met Elvis en Aretha. Myth Of A Man is het 4e Night Beats album en komt uit op 18 januari 2019.

Rayland Baxter – Casanova

Na eindeloos touren sloot Rayland Baxter zich eind 2016 op in een oude bandenfabriek in Franklin, Kentucky om zich compleet te focussen op zijn muziek.

Meer dan 50 nummers schreef de Amerikaan en daarvan werden er 10 gekozen voor het nieuwe album ‘Wide Awake’ (release afgelopen 13 juli). Daarop hoor je een easygoing, soulvol geluid met invloeden van Britpop en rock ‘n roll. De nummers zitten vol avontuurlijke, inventieve arrangementen en ijzersterke teksten. En natuurlijk een vette videoclip!

LIVEDATA
10/10 Paradiso, Amsterdam
20/10 Ramblin’ Roots Festival @ TivoliVredenburg, Utrecht

Jo Marches – Monsters

Jo Marches heeft een prachtige nieuwe single uit. Meer hoef je eigenlijk niet te weten, maar er is natuurlijk wel wat meer te vertellen. Dat Monsters niet haar eerste sterke troef is. En dat achter de intrigerende Engelse naam een nuchtere Hollandse dame schuilgaat. En dat ze, gezien de comments op Youtube een internationaal publiek heeft.

Jo Marches is (de band van) Johanneke Kranendonk uit Utrecht. Jo Marches debuteerde ijzersterk in 2016 met The Night. Even leek het er op dat ze -wat succes betreft- deze eerste klap niet zou weten te overtreffen, maar inmiddels heeft Jo Marches een full house aan toptracks en een snel groeiende schare luisteraars, ook van niet Nederlands pluimage dus. Iemand uit Peru bedankt haar voor haar ontspannende muziek. Een persoon zich noemende aspros deuteros schreef ‘awesome’ en het hippe blog ‘The Line Of Best Fit’ noemt Jo ‘inimitible’ (onnavolgbaar). Zoiets bijzonders als Jo Marches hou je in deze online tijden niet lang geheim.

Net als de voorgangers imponeert Monsters met zijn warme keyboards, slimme wendingen en dromerige zang. Muzikaal marcheert Jo ergens tussen Tame Impala en Beach House. Van de eerste heeft ze het toegankelijke, van de tweede het mysterieuze. De combi van deze ogenschijnlijk onverenigbare eigenschappen is wat haar uniek maakt.

De ontspannende melodie van Monsters maskeert een serieuze tekst over de angst die sommige politici bij de maakster opwekken, de monsters van de titel. Monsters is dus een muzikale wolf in schaapskleren, een protestsong verkleed als slaapliedje. De single komt van de binnenkort te verschijnen EP Day In Day Out.

Tim Knol – I’m Not Ready For The City

Nog even en de ontkerkeling van Nederland is compleet. Behalve in de steden, daar zal Het Geloof standhouden, zo vertelde een pater uit Waalwijk onlangs in het Journaal. Met andere woorden: niet alles is slecht aan de stad. Daarom wonen d’r ook zoveel mensen.

Tim Knol is ook een stadsmens. Geboren en getogen in Hoorn, woont hij Anno 2018 in Amsterdam, op een van de drukste plekken, om de hoek van Heineken’s Brouwerij.

“Amsterdam is een hele vette stad om in te wonen maar ik heb er nooit een liedje kunnen schrijven. Continu afleiding. Als ik een sirene hoor zit ik al meteen op AT5 te kijken wat er aan de hand is en ben ik daar een uur zoet mee en vergeet ik totaal waar ik mee bezig was.”

En toch, is het platteland de plek waar-ie ook heel graag wil zijn. Want hoe tof de stad ook is, het is dikwijls ook een monster.
“Het is heel fijn om mij terug te kunnen trekken in Hoorn. Het is niet helemaal het platteland maar wel een stuk rustiger. Ik heb daar een studio aan het IJsselmeer en totale stilte.

Tims nieuwe single I’m Not Ready For The City gaat over dat gevoel. “Dit liedje is ontstaan in een huisje waar ik in zat tijdens het schrijven van mijn vierde plaat Cut The Wire. In Egmond aan Zee. In de middle of nowhere kwam dit liedje eruit. Een soort relativering dat ik me niet altijd op mijn gemak voel in de grote stad.”

I’m Not Ready For The City is een nieuwe track. Opgenomen in de sessies die uitmondden in z’n jongste album Cut The Wire, moest het lied nog rijpen voordat het z’n definitieve vorm vond.

LIVEDATA
02 nov Poppodium Hedon, Zwolle
03 nov Bibelot, Dordrecht
09 nov Gebouw-T, Bergen Op Zoom
10 nov Mezz, Breda
16 nov Fluor, Amersfoort
23 nov De Oosterpoort, Groningen
24 nov De Pul, Uden
08 dec Metropool, Enschede
05 jan Paradiso, Amsterdam