Not A Boys Name – Hazard Perception Test

Je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn. Toch? Not A Boys Name is nog zo vers dat de ‘band’ nog maar één liedje uitheeft en de enige bron van informatie Facebook is. Daar lezen we dat Not A Boys Name het geesteskind is van David Jenkins jr uit Sydney, Australië.

Debuutsingle Hazard Perception Test is om het voorzichtig te zeggen veelbelovend. Het is zo’n nummer dat aan veel doet denken maar waaraan precies is moeilijk te zeggen. De productie is weelderig met zowel tokkelende als scheurende gitaren. Bij het refrein krijgt David charmante assistentie van een paar dames. David heeft overigen een lage stem en croont meer dan dat hij zing. En tegen het eind bloeit er plotseling een bos violen op. Opvallend ook zijn de vele tempowisseling, die vormen echter geen hinder voor het rustige verloop van het nummer. Kortom. Hazard Perception Test van Not A Boys Name is een welgemikte eerste klap.

#317 Festival van de Week – PopMonument

Als je pop (en rock) bands laat optreden op monumentale plekken dan krijg je PopMonument. Het idee ontstond ooit in culturele kringen in Bergen op Zoom, een stad die geen gebrek heeft aan monumentale locaties en met Gebouw-T één van de actievere muziekcentra van Zuid-Nederland binnen de poorten.

Dat het een gouden idee was, mag je afleiden aan het feit dat PopMonument is uitgegroeid tot een jaarlijkse traditie. Om precies aan te geven wat PopMonument nou zo bijzonder maakt, citeren we graag uit het rapport van de commissie, die het festival in 2015 eerde met de Erfgoedprijs van de provincie Brabant:

“PopMonument smeedt een originele en succesvolle koppeling tussen jong publiek en erfgoed, tussen monument en hedendaagse muziek. Door middel van popacts en  speciale rondleidingen wordt beleving en sfeer gecreëerd op verrassende plekken in Bergen op Zoom, waar je anders niet komt. Zowel het verhaal van de monumentale locatie als het verhaal van de muziek staan hierbij centraal.”

Voor alle duidelijkheid, iedereen is welkom! Sterker nog, PopMonument is een uitgelezen kans om een bezoek te brengen aan het schone Bergen op Zoom dat kan bogen op een langere geschiedenis dan Amsterdam en minstens zoveel historische plekken en panden telt. Ook is het parkeerprobleem een stuk kleiner maar dit terzijde.

En dan nu over de muziek, we zijn tenslotte een radiostation. PopMonument is een ontdekkingsfestival. Dat betekent dat er vooral veelbelovende en aanstormende acts te zien zijn op 8 en 9 september. Ook is PopMonument een genre-overschrijdend evenement met naast rockbands ook jazzartiesten, singer-songwriters en acts waarop geen enkele sticker blijft plakken. Informatie over wie, wat en waar vind je op www.popmonument.nl.

Op alle andere vragen hopen we een antwoord te krijgen van een van de drijvende krachten achter PopMonument, Max Majorana. Onze Bazz belde met Max. Hun gesprek plus nummers van de muzikale deelnemers van PopMonument 2018 hoor je zaterdag 25/8 om 19.00 uur en in de herhaling op donderdagavond 29/8 om 22:00 uur.

Bring Me The Horizon – Mantra

Bring Me The Horizon is een uitzondering die een paar regels bevestigt. Een zo’n regel is dat metal een oude mannen sport is. Een andere regel is dat metal anno nu een randverschijnsel zou zijn. Bring The Me The Horizon wordt gevormd door een handvol (relatief) jonge Britse honden. En de band is  enorm populair.

Op de radio zal je Bring Me The Horizon niet snel horen, tenzij je in Engeland woont waar men trots is op de eigen teelt of regelmatig naar Pinguin On The Rocks luistert. Bijzonder is dat de band is doorgebroken zonder veel water in de metalwijn te doen, eerder benzine. Hun songs zijn niet zelden complexe composities, vol tempo en stemmingswisselingen terwijl hun riffs vaak mathematisch van aard zijn. Aan de andere kant heeft de band een prima oor voor poppy refreinen.

BMTH, zoals fans de band noemen is ook alles behalve retro. De band heeft zijn roots in de New Wave of British Heavy Metal van illustere voorgangers als Judas Priest en Iron Maiden, maar in hun songs schemeren invloeden door als grunge, nu metal en zelfs en funk.

Mantra is nieuw en opwindend. De aanjager van het nieuwe album Amo (kort voor ammunitie) heeft alles wat BMTH zo sterk maakt. Mantra is een metaltrack in schaapskleren, scherp en opwindend, energiek genoeg voor de mosh pit en voldoende poppy voor de wat avontuurlijke radiostations. Het duurt overigens nog wel even voordat Amo uitkomt. Zonder tegenbericht verschijnt album 6 van Bring Me The Horizon op 11 januari. 2019.

LIVEDATUM: 20/11 ASAF Live, Amsterdam

Kurt Vile – Loading Zones

Om welke reden ook Kurt Vile The War On Drugs heeft verlaten, het zal niet vanwege muzikale meningsverschillen zijn geweest. Kurt‘s nieuwe single. Loading Zones is misschien iets poppier (lees korter en minder serieus) dan het werk van zijn goede vriend Adam Granduciel, maar zou verder prima passen op een W.O.D. album.

Met Loading Zones kondigt Kurt (waarschijnlijk) de komst aan van zijn nieuwe album. De vorig jaar verschenen duetplaat met Courtney Barnett meegerekend wordt het album 8 van de man, die in 2003 voor het eerst van zich liet horen.

Het The War On Drugs-verhaal is een tikkeltje ingewikkeld. Kurt en Adam zijn dikke vrienden. Adam speelt op Kurt-platen en vice versa. Samen richten ze in 2005 The War On Drugs op en maken ze twee albums. Kurt is echter ook solo actief. In 2008, zo rond de tijd dat The War On Drugs groter begint te groeien, verschijnt zijn eerste langspeler, Constant Hitmaker. Het lijkt hem verstandig om niet op twee paarden tegelijk te wedden en zich te concentreren op zijn eigen winkel. Met Adam is hij even goede vrienden, die blijft gewoon lid van zijn begeleidingsband The Violators.

En dan verschijnt in 2013 de single Red Eyes van The War On Drugs en heeft Kurt het nakijken. Een jaar later is zijn oude band één van de grootste attracties van indieland en hij een aardige middenmoter.

In 2015 slaat Kurt met Pretty Pimpin’ een inhaalslag en scoort hij zijn eerste wereldwijde succes. Maar W.O.D. Heeft ook niet stilgestaan en is ondertussen mega geworden. Ter vergelijking Kurt staat binnenkort in Paradiso en The War On Drugs in de Ziggo Dome. Waarschijnlijk vindt hij het wel best zo. Op een houtje te bijten hoeft hij al lang niet meer en last van een hete adem in zijn nek van promotors en platenbazen, die meer en groter willen heeft hij ook niet.  De eigentijdse hippie maakt gewoon lekkere muziek in zijn tempo en op zijn manier, zoals het zacht vloeiende en rijkelijk met gitaar bestrooide Loading Zones, een song met een universeel thema; het vermijden van parkeerboetes.Dat optreden van Kurt Vile in Paradiso vindt trouwens plaats op 1 november. Koop snel je ticket als je wilt gaan, want het optreden gaat zeker uitverkopen. Dat dan weer wel.

LIVEDATUM 01/11 Paradiso, Amsterdam.

Phosphorescent – New Birth in New England

Matthew Houck is zo’n solo-artiest, die er voor kiest om onder pseudoniem muziek te maken. Zijn keuze viel op Phosphorescent, dat glanzend/glimmend betekent. Dat past goed bij zijn modern classic Song For Zula, al ruim vijf jaar uit, die je vast wel kent.

Phosphorescent is een troubadour in de traditie van Dylan. Zijn teksten zijn dus belangrijk, maar het zijn z’n melodieën en sfeervolle producties die hem tot een held in de indie folk/rock scene hebben gemaakt. Vijftien jaar geleden kwam het eerste Phosphorescent album uit, op 5 oktober verschijnt het zevende album C’est la vie waar we vijf jaar op hebben moeten wachten. Met die sfeervolle producties zit het nog steeds wel snor, want New Birth in New England is een zeer vrolijke countrysong met op ongeveer minuut 2 een prachtig, verrassend intermezzo.

LIVEDATA 23/10 Botanique, Brussel 24/10 Paradiso Noord, Amsterdam

The Holydrug Couple – Waterfalls

De fervente festivalganger kent The Holydrug Couple al lang. Het Chileense duo Ives Sepúlveda en Manuel Parra uit hoofdstad Santiago maakt onder de noemer The Holydrug Couple spacegrooves met galmende krautrock en sixties psychedelica en stond hiermee in 2015 al op Valkhof en in 2016 op Welcome to The Village. Tien jaar na de oprichting komt de band na vier albums, demo-platen en EP’s op 14 september met Hyper Super Mega. Naar eigen zeggen de meest complete, volwassen plaat die de band tot nu toe gemaakt heeft, ons doet de dromerige, spacende sound wel denken aan de beginjaren van MGMT. Ook Foxygen en Jacco Gardner zijn niet ver weg.

LIVEDATUM 17/11 Cinetol, Paradiso

girl in red – girls

girl in red is het alterego van de pas 19-jarige Marie uit Oslo, Noorwegen. Niet lang geleden is ze met dit muzikale avontuur begonnen. girl in red zag in september 2017 het levenslicht. Nog geen eens een jaar later gaat ze viral met de kabbelpop song girls, een typische coming of age track. Aan de reacties te zien lijkt het wel het lijflied van meisjes/jonge vrouwen met lesbische gevoelens. Het leuke aan girl in red is dat ze alle muziek zelf schrijft, produceert en opneemt in haar kamer.

Death Valley Girls – Disaster (Is What We’re After)

De trashy rock ‘n roll, garage en surfband Death Valley Girls uit Los Angeles heeft voor de videoclip van de nieuwe single Disaster (Is What We’re After) punkicoon Iggy Pop gestrikt.

Het begon allemaal in de radioshow van Iggy waarin hij Death Valley Girls draaide. In de videoclip geniet hij weer van hun muziek.. terwijl hij een hamburger naar binnen werkt. De clip is een ‘remake’ van de soortgelijke clip uit 1982 waarin Andy Warhol ook een hamburger verorberd. Toeval bestaat niet…. Death Valley Girls heeft een contract op Burger Records… 🙂