Terwijl Arctic Monkeys is opgeschoven richting weelderige jet set rock waarmee Alex Turner en Miles Kane furore maken als The Last Shadow Puppets betreedt Kane solo het gebied dat Artcic Monkeys net heeft verlaten, dat van de krokante indierock.
Zijn nieuwe single, Cry On My Guitar is een gitaar overgoten rocksong in een stijl die de geschiedenisboeken is ingegaan als glamrock. Kane zingt zelfs over een Ballroom Blitz. Volgens de credits schreef Kane het nummer samen met Jamie T, maar als er Marc ‘T Rex’ Bolan had gestaan hadden we het ook geloofd. Of Bowie, of The Sweet dus. Benieuwd of Kane in de clip met eyeliner, schoenen met plateauzolen en een nauwsluitend glitterpak zal verschijnen. Cry On My Guitar is single drie van soloalbum drie, dat rond tien augustus gaat uitkomen onder de titel Coup De Grace.
Mitski is haar voornaam, haar volledige naam luidt Mitski Miyawaki. Ze werd 27 jaar geleden geboren in Japan, waar haar vader – een Amerikaan- was gestationeerd. Ze studeerde compositie aan een conservatorium in New York, een stad die ze nu haar thuis noemt. Na twee in eigen beheer uitgebracht albums verscheen haar derde langspeler op een ‘echt’ label. Bury Me At Makeout Creek (2014) werd uitzonderlijk goed ontvangen.
Toen Mitski’s vierde album uitkwam, Puberty 2 was er dan ook sprake van iets als een gespreid bed. Het nummer dat de deuren definitief opende was Your Best American Girl, een solide indie hit, die ook ter ore kwam van Lorde en Iggy Pop. Zij namen haar mee op sleeptouw als supportact, wat haar actieradius rigoureus vergrootte. Album vijf, Be The Cowboy staat voor release op 17 augustus. Nobody is de tweede vooruit gestuurde single om de aandacht te vestigen op dat heugelijke feit.
De Parquet Courts singles volgen elkaar in punk tempo op. Te snel om bij te houden eigenlijk, maar deze kunnen we niet laten liggen. Met het wereldkampioenschap in volle gang is de timing natuurlijk perfect voor een liedje dat Total Football heet. En er speelt natuurlijk iets van nationale trots. Totaal voetbaal is tenslotte een Nederlandse uitvinding. Even voor wie niet zo goed is ingevoerd. Totaal voetbal is een systeem waarbij elke speler in principe op elke plek op het veld kan staan. Verdediger wordt aanvaller etc. Zelfs de keeper mag uit zijn doel koen als hij op een andere manier van nut kan zijn. Het is wat gecompliceerder dan dit, maar goed. Totaal voetbal is begin jaren 70 geïntroduceerd door bondscoach Rinus Michels met hulp van Johan Cruyff en heeft Nederland drie Europacups opgeleverd.
Jammer alleen dat Total Football niet echt over voetbal gaat. De nieuwe Parquet Courts single is een filosofisch betoog over collectivisme versus individualisme, echt. Totaal voetbal wordt opgevoerd als metafoor, als voorbeeld van een systeem waarin rolverwisseling een positief effect heeft op zowel het collectief als het individu. Het een hoeft het ander dus niet in de weg te staan, maar kan elkaar versterken. Parquet Courts refereert o.a. aan The Beatles als voorbeeld van vier talentvolle individuen, die in groepsverband tot nog betere prestaties zijn gekomen. Eerlijk gezegd zou je een onderwerp als dit eerder van Pink Floyd of zelfs van Green Day verwachten dan van een pretpunkband als Parquet Courts, maar het feit ligt er.
Hoe intellectueel de tekst ook moge zijn, de muziek is behoorlijk basic en past dan weer wel bij de vaak primitieve emoties die door een voetbalstadion gieren. Een en ander werpt wel de vraag op hoe een band uit een land waar voetbal een meisjesport is zo goed op de hoogte is van de ins en outs van onze nationale sport. Kan iemand ze het vragen als ze binnenkort hier zijn?
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag alweer een nieuwe single van Eels. Rusty Pipes is, als we de tel goed hebben bijgehouden, de vierde single van het nieuwe album The Deconstruction. Onlangs maakte Eels indruk in TivoliVredenburg en Paradiso.
Cross My Heart van Melody’s Echo Chamber is misschien wel het vreemdste nummer dat ooit op onze playlist is verschenen. We hadden natuurlijk de single-edit kunnen kiezen, maar dan gaat er teveel verloren.
De albumversie van Cross My Heart is een bijan zeven minuten durende mini-popopera, een psychedelische medley, die de luisteraar van de ene verbazing in de ander doet vallen. In aard en uitvoering is Cross My Heart zo 60′ s als minimode en vrije liefde, maar het nummer is veel meer dan een nostalgische (lsd) trip terug in de tijd. Je hoort dwarsfluit solo’s, Afro-ritmes, scheurgitaren, strijkkwartetten, dansbeats, soul en close harmony koortjes en nog veel meer, dit alles aaneengeregen door de zwoele stem van Miss Melody Prochet, die afwisselend in het Engels zingt en in haar moerstaal Frans.
Al zijn de Amerikaanse invloeden niet van de lucht, Cross My Heart en het bij behorende nieuwe, tweede album van Melody’s Echo Chamber is in essentie Europees, een samenwerking tussen Fransen en Zweden. Parisienne Melody Prochet is een muzikale nazaat van Serge Gainsbourg en een geestverwant van Daft Punk en Air, terwijl haar producers uit het land van Abba en Lykke Li komen. Cross My Heart is het openingsnummer van het nieuwe Melody album, daarna begint de muzikale reis pas echt. Albumtitel Bon Voyage is dan ook zeer goed gekozen.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single God Complex van het Britse powerrock duo Blood Red Shoes uit Brighton. Het laatste studioalbum van het tweetal dateert alweer uit 2014 toen stond de band ook op Pinguins in Paradiso. Komt er dit najaar een nieuwe plaat? De single staat in ieder geval alvast deze week op -26 in de Graadmeter!
Het is (gelukkig) niet meer te horen, maar Foxing begon ooit als emo-band. Dat was in 2013. Nu bijna 3 albums verder is er geen etiket meer dat de lading helemaal dekt. Foxing anno 2018 is arty, maar niet gekunsteld. Amerikaans, maar niet typisch. Complex, maar toegankelijk.
Centraal staat zanger Conor Murphy, maar de drie andere bandleden zijn meer dan gewoon begeleiders. De kop boven een oud interview luidt ‘Foxing can’t agree on anything’. Daarom is de rol van producer belangrijk. De muzikale mediator die het opnameproces van Nearer My God, het nieuwe album van de band uit St Louis in goede banen leidde, was Chris Walla, voorheen van Death Cab For Cutie. De albumtitel betekent niet dat de band in de here is, maar is de titel van het laatste nummer dat het orkest speelde op de Titanic.
De song die de weg van de release van het nieuwe Foxing album moet effenen is Slapstick. De single is gebaseerd op de gelijknamige roman van Kurt Vonnegut. Slapstick is een intellectuele ballad, die wel aan Radiohead doet denken, met dit verschil dat zanger Conor Murphy anders dan Thom Yorke niet bang is om uit de muzikale band te springen. Nearer To God verschijnt op 19 augustus.
Überrapper Jay Z heeft Hannah Williams & The Affirmations onbedoeld een zetje in de rug gegeven door een nummer van haar te samplen, maar de Britse band had ook wel zonder gekund. Dat bewijzen hun prachtplaat Late Nights And Heartbreak en de fenomenale shows met niet in de laatste plaats Williams’ ravissante stemgeluid en dito charme.
“In 2014 had ik even een dip”, vertelt Williams. “Mijn band Tastemakers stond op instorten. Het was mooi geweest. Een punt erachter en dan ga ik definitief voor huisje, boompje, beestje, was het idee.” Even klinkt de goedlachse Britse soulzangeres serieus. Dan schatert ze. “Not! Mijn toetsenist James Graham vroeg of ik helemaal besodemieterd was en gelijk had hij. We zouden doorgaan, koste wat het kost. Op de resten van Tastemakers zijn toen The Affirmations ontstaan. Deze kans de hele wereld te ontdekken en voor de rest van mijn leven muziek te blijven maken, laat ik me heus niet ontgaan.”
Stoppen was ook niet logisch geweest. Haar debuutalbum Hill Of Feathers uit 2012 scoorde goed en leverde haar het voorprogramma voor Sharon Jones & The Dap-Kings. Met Jones kreeg ze in korte tijd een innige band, zeker toen beider vaders niet lang na elkaar overleden. “De dag dat Sharon het slechte nieuws hoorde, moest ze optreden. Dat was nog emotioneler en dieper dan normaal. Na afloop hebben we backstage zitten knuffelen en huilen en het voelde goed dat ik haar kon troosten. Pas later besefte ik dat die avond ook belangrijk is geweest voor mijn muzikale ontwikkeling. Ik heb toen voor het eerst gezien hoe een zangeres zich ondanks of misschien wel dankzij haar leed volledig kan overgeven aan de muziek en haar publiek.”
Grunge
Hannah Williams (35) groeit op in High Wycombe, graafschap Buckinghamshire. Haar hele familie is muzikaal aangelegd en vader Williams is voorganger bij de Kerk van Engeland waar ze in het kerkkoor zingt. Haar ouders hebben haar van kinds af aan gestimuleerd professioneel muzikant te worden. “Alleen was mijn vader niet zo gecharmeerd van mijn stijlkeuzes. Ik heb lang gedweept met grunge en ben een grote fan van Black Sabbath. Toen ik Charles Bradley, die ook in de show van Sharon Jones zat, zo prachtig Changes hoorde zingen, wist ik echt niet meer hoe ik het had. Het maakt me nieuwsgierig naar wat Ozzy daarvan zou vinden. Later heb ik veel Afrikaanse groepen beluisterd en natuurlijk soul, funk, gospel en jazz. Nina Simone, Otis Redding, Etta James, Aretha Franklin, Mahalia Jackson, Martha Reeves, Marvin Gaye, Al Green, de lijst is eindeloos. Het fijne aan The Affirmations is dat ze net zo min als ik bang zijn risico’s te lopen en altijd open staan voor iets nieuws. Ik woon tegenwoordig in Winchester, hoofdzakelijk wit en middle class, de rest komt allemaal uit Bristol en dat is één grote etnische en creatieve melting pot .Het doet me denken aan mijn geboorteplaats waar ik op school een van de weinige blanken was. Daarom voelt naar Bristol gaan altijd als thuiskomen. Om het even hoe laat, je stuit altijd wel op een plek waar ze muziek maken. Iedereen stimuleert elkaar, en er is een gezonde competitie. Doordoor komen daar zo veel fenomenale musici en groepen vandaan.”
Met Williams erbij bestaan The Affirmations nu uit tien personen. Ze benadrukt dat het niet haar band is maar een hecht collectief met louter vrienden. “Ik mag dan het gezicht zijn en de meeste interviews doen, de één kan niet zonder de ander. We zijn een democratische band, al gaat dat soms wel erg ver. Wekenlang hebben we zitten overleggen over de bandnaam. Ik was het op een gegeven moment zo moe dat ik met The Affirmations op de proppen kwam. Zij bevestigen per slot van rekening mijn bestaan en andersom.”
De nummers op Late Nights And Heartbreak zijn in verschillende samenstellingen geschreven met James Graham als muzikale regisseur. “We hebben superinstrumentalisten in huis waaronder een fantastische blaassectie en met Victoria Klewin en Hannah Nicholson kan ik de heerlijke jazzharmonieën zingen waar ik altijd al van heb gehouden.”
LIVEDATA30/06 Down The Rabbit Hole, Beuningen 13/07 North Sea Jazz Festival, Rotterdam 20/07 Welcome tot he Village, Leeuwarden11/08 Zomerparkfeesten, Venlo 28/08 Noorderzon, Groningen 29/08 Ekko, Utrecht30/08 Cultura Nova, Heerlen 31/08 Bruis Festival, Maastricht01/09 Tuckerville, Enschede 02/09Into The Great Wide Open, Vlieland
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag eentje in de categorie Sex, Clips & Rock ‘n Roll: Fast Slow Disco. We zien in de video St. Vincent, oftewel Annie Clark, dansen in een gayclub. Het is een nieuwe, snellere versie van het nummer Slow Disco dat staat op het succesvolle album Masseduction.
Onze voormalige Stationschef is 1 juli te zien op Down The Rabbit Hole in Beuningen.
Het Amerikaanse Culture Abuse speelt leentjebuur bij zo’n beetje elke band van de laatste 40 jaar, die gitaar als hoofdwapen heeft en niet kijkt op een decibelletje meer of minder. Eclectisch kan je ook nomen. Omdat de band platen maakt voor Epitaph worden ze vaak als punk weggezet, maar zoals nieuwe single Dip duidelijk maakt, heeft Culture Abuse wel wat meer te bieden dan drie akkoorden en een boze zanger.
Er is nog een hardnekkig misverstand over Culture Abuse. Veel mensen die de band live zien , denken dat zanger David Kelling heeft overdreven met drank en drugs. Hij beweegt namelijk nogal ongecoördineerd. Helaas is het geen act of misbruik, maar heeft hij bij zijn geboorte een hersenbeschadiging (cerebrale parese) opgelopen waardoor zijn motoriek is aangetast. Aan Kelling’s spraakvermogen mankeert gelukkig weinig en zingen doet hij als de beste. Zijn leven als een minder valide is een van de onderwerpen waarover Kelling zingt (the cripple never gets the girl), maar tegelijkertijd is hij een trots rolmodel voor een bevolkingsgroep die meestal buiten beeld wordt gehouden.
David Kelling schrijft de songs van Culture Abuse, dat je het beste kunt plaatsen in de driehoek Ramones, Clash en Nirvana, zijn grote voorbeelden en voorgangers. Dip is onderdeel van Bay Dream, het tweede album van het vijftal uit San Francisco. Dip klinkt duidelijk Amerikaans, maar is met zijn hoor en wederhoor zang en zonnige melodie beslist geen doorsnee rawk.
