Category: Nieuwe Muziek

Cari Cari – Summer Sun

Met Summer Sun heeft Cari Cari een sterke troef in handen, een single die een pan-Europese hit kan worden. ‘The xx meets Ennio Morricone meets The Kills’ staat er in de bio, en daar hebben we weinig aan toe te voegen.

Cari Cari is een koppel. Hij heet Alexander en zij Stephanie. Ze komen uit Oostenrijk en dat is jammer voor hen, want dat betekent dat het waarschijnlijk bij deze ene hit blijft. Niet omdat ze niet goed genoeg zouden zijn, maar omdat de ervaring leert dat acts, die niet uit een Engels sprekend land komen, gedoemd zijn de geschiedenis in te gaan als one hit wonder.

Er zijn een paar uitzonderingen op deze regel. Acts uit Scandinavië houden het vaak wat langer vol en er zijn voorbeelden van Franse acts met een meerjarige internationale carrière. Verder ‘not so much’. Maar wat niet is kan komen natuurlijk. Dankzij het internet is er de mogelijkheid van muziekliefhebbers waar ook ter wereld om dingen te ontdekken en trouw te blijven zonder de tussenkomst van labels of andersoortige filters. Het is Cari Cari gegund om de ban te doorbreken.

souldiva Macy Gray over haar pieken en dalen

——-Lees hieronder een uitgebreid interview met Macy Gray door Marcel Haerkens, te lezen in de aankomende editie van Popmagazine Heaven.———-

Na de jazz van Stripped uit 2016 keert Natalie Renee McIntyre, beter bekend als Macy Gray (1967), met Ruby verrassend terug naar de soul/r&b-roots uit het begin van haar onstuimige loopbaan. ‘Ik heb nooit een vooropgezet plan, al lijkt het misschien wel zo.’

 

“Inderdaad, mijn tiende album alweer. En weet je dat het volgend jaar twintig jaar geleden is dat mijn debuut uitkwam? Die klok tikt maar door. Eh… wat was de vraag ook alweer?” Macy Gray interviewen is als een rit in de achtbaan: vol onverwachte pieken en dalen, chaotisch, altijd opwindend.

 

Zo klinkt Ruby ook. Na een periode waarin de zangeres, songschrijfster en actrice onder de radar bleef eindelijk weer eens een plaat die het in zich heeft hoog te scoren. Onder productioneel beheer van kopstukken als Tommy Brown, Thomas Lumpkins en haar voormalige manager Johan Carsson trekt ze alles uit de kast. Een fraai gearrangeerde wagonlading instrumenten, van strijkorkest tot rockende scheurgitaar, gemixt met samples. Stilistisch een soulpalet met tinten funk, jazz, gospel, pop, rock en reggae. Gray’s bizarre en soms cryptische teksten overstijgen het gros van de gangbare r&b ruimschoots. En altijd dat unieke rasperige stemgeluid dat onverwacht alle kanten uitschiet.

 

Is Ruby old school Macy Gray?

 

“Mmm…nee…of ja. Ik snap wel wat je bedoelt. In feite is het een fusie van alle muzieksoorten waarmee ik ben opgegroeid en dat zijn er nogal wat. Ik had geen vooropgezet plan dat het zus of zo zou moeten klinken. Er zitten veelzijdige arrangementen in, de meest uiteenlopende instrumenten en verschillende texturen. We hebben alles gebruikt wat we tot onze beschikking hadden om een zo goed mogelijke plaat te maken.”

 

Dat lijkt me vrij bewerkelijk. Hoe ging het opnameproces in z’n werk?

 

“De muziek en de teksten kwamen deels in de studio tot stand. Ik houd van spontaniteit en ben vrij ongeduldig. Binnen een paar takes moet mijn deel erop staan, anders kap ik ermee. Het mooist is het als alles in één keer op z’n plaats valt. Dan vang je de meest zuivere emotie. Daar stop ik al mijn energie in. Het instrumentale gedeelte is dan al helemaal besproken. Dus als ik klaar ben met zingen, laat ik het verder aan de jongens over, want hun taak is het mijn ideeën op de best mogelijke wijze uit te werken, en dat kan ik hun gerust toevertrouwen.”

 

Hoe kom je eigenlijk aan die markante zangstem?

 

“Ha, daar ben ik mee geboren. Ik had als kind al zo’n vreemde stem en daar ben ik veel mee geplaagd. Dat klasgenootjes stripfiguren nadeden. Mijn bandleden maken er achter mijn rug om nog wel eens grapjes over. Nu ik weet dat ik een goede zangeres ben, heb ik er geen moeite meer mee. Ik heb oorspronkelijk scenarioschrijven gestudeerd omdat ik auteur wilde worden. Een vriend had een bandje en vroeg of ik songteksten voor hem wilde schrijven. Bij gebrek aan een zanger heb ik ze toen op zijn recorder zelf maar ingezongen. Daar was iedereen, ikzelf incluis, wel van onder de indruk. Vervolgens ben ik zangles gaan nemen. Ik bezoek nog steeds regelmatig een stempedagoog, maar dat is meer om te leren hoe ik mijn stembanden moet beschermen.”

 

Even terug naar het album. Waarom gekozen voor Sugar Daddy als eerste single?

 

“Omdat ik het zo’n indringend nummer vind, al klinkt het luchtig. De inspiratie voor Sugar Daddy komt van de film Lady Sings The Blues met Diana Ross over het leven van Billie Holiday. Haar zoon Evan Ross is een vriend van me en hij speelt een rol in de videoclip. Als mensen die clip zien, zullen ze de tekst ook beter begrijpen denk ik.’

 

Wat betreft de song Buddha met dat prachtige gitaarwerk van Gary Clark Jr.: richt je de blik vanuit de gospelkerk tegenwoordig naar Azië?

 

“Vraag me in godsnaam niet mijn teksten te analyseren of te verklaren. Ik zou het niet weten. Het is een mooi woord dat lekker bekt. Spiritualiteit trekt me aan, het hoort bij me. Ik ben streng christelijk opgevoed en voor de rest zal het allemaal wel. Begrijp me goed: ik geloof in god, maar die bevindt zich evengoed in de kerk als in onszelf.”

 

Nog een tekst kort dan. In Jenny is de boodschap heel direct “…we shouldn’t judge people if their black or white or straight or gay…” Vind je dat een artiest zich moet uitspreken over maatschappelijke kwesties?

 

“Niet per se. Ik ben in de eerste plaats zangeres. Ooit wil ik nog eens een boek schrijven, dan kan ik een heel andere kant van mezelf laten zien. Een songtekst moet een beetje geheimzinnig zijn, zodat de magie niet verloren gaat. Een enkele keer krijg ik dan toch de neiging de mensen een beetje opvoeding mee te geven.”

 

Over educatie gesproken. Hoe gaat het eigenlijk met de Macy Gray Music Academy, de muziekschool die je in 2005 hebt opgericht?

 

“Daar heb ik eerlijk gezegd niet zo veel kijk meer op. Het is tegenwoordig een stichting en nog steeds actief, hoor. Alleen laat ik de organisatie nu liever over aan mensen die daar meer verstand van hebben. Ik heb in het begin wel eens les gegeven. Dat was best leuk. Er zitten kinderen gewoon omdat ze het van hun ouders opgedrongen krijgen, maar anderen hebben de ambitie en motivatie er alles uit te halen. Daar herken ik me zelf wel in. Daar is nu helaas geen tijd meer voor, al wil ik jonge mensen als ze daarom vragen wel een goede raad meegeven: doe nooit wat ik heb gedaan.”

 

Zoals?

“Alcohol, drugs en het aanleggen met foute mannen.” Ze schaterlacht.

 

Hoe gaat het eigenlijk met je acteercarrière? Je zat onder meer in Spiderman en Scary Movie III.

 

“Ik heb nu een stuk of tien films gedaan. Allemaal kleine rolletjes, hoor. Ik ben geen acteeractrice, als je begrijpt wat ik bedoel. Sommige grote sterren kunnen zich helemaal inleven in hun personage en op het scherm zie je dan een compleet ander iemand verschijnen. Ik blijf meestal heel dicht bij mezelf. Ik zou mijn acteerwerk wel wat meer willen ontplooien, maar op dit moment is muziek het belangrijkst.”

 

In Amerika ben je al een tijdje ter promotie van Ruby aan het touren. Wat kunnen we in Europa straks verwachten?

 

“Het is nog niet geregeld hoe we de band samenstellen, maar het zal zeker een feest worden. Optreden is toch het mooiste van dit vak. En spannend. Alles moet in één keer goed gaan. Je krijgt geen tweede kans. Daarom ben ik tijdens een concert ook meer gefocust dan normaal. Je voelt de adrenaline door je lijf gieren en die van de bandleden om je heen. Je zweet als een otter en de verwachting van het publiek is tastbaar. En dan maar hopen dat alles van een leien dakje loopt. Dat is de ultieme kick.”

 

Macy Gray live: 5 november in het Paard, Den Haag; 6 november in TivoliVredenburg, Utrecht.

Haelos – Buried in the Sand

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag gloednieuwe muziek van Haelos; de spannende Londense triphop act bekend van de Pinguinhits als Earth Not Above, Dust en Pray. 2,5 jaar later zijn er eindelijk weer nieuwe geluiden. Meer nieuw werk volgt in 2019.

LIVEDATA 22/02 Botanique, Brussel 23/02 Bitterzoet, Amsterdam

 

Middle Kids – Salt Eyes

Middle Kids is het zoveelste bewijs dat de Australische indie-scene groeit en bloeit en boeit. Het trio uit Sydney maakt melancholieke indie met gitaar als basis en de stem en teksten van Hannah Joy als hoofdattractie.

Eerder dit jaar verscheen het debuutalbum van Middle Kids, maar de band heeft zoveel ideeën en inspiratie, dat ze nu alweer nieuwe songs uitbrengen. Zoals Salt Eyes, dat ze  opnamen in de studio van Ryan Adams, tijdens hun eerste Amerikaanse toernee. Salt Eyes is Middle Kids op zijn best, mid tempo met mooie zang van Hannah en een tekst over een keer lekker uithuilen na de ellende van een gebroken relatie. De effecten in de productie markeren de emotie en de opluchting als de laatste traan is geplengd.

Na hun Amerikaanse avontuur gaat Middle Kids niet meteen naar huis. Eerst komen ze de oude wereld nog met een bezoek vereren, waarbij ook ons land niet wordt overgeslagen.

LIVEDATUM: 5/11 Kleine Zaal Paradiso, Amsterdam

Hands Like Houses – Sick

Hands Like Houses is een Australische band die probeert hard te rocken zonder de melodie uit het oog (oor?) te verliezen. Getuige het vers verschenen vierde album heeft het vijftal de truc inmiddels aardig onder de knie.

Het nieuwe Anon. album is in meerdere opzichten een stap voorwaarts. De teksten zijn veel meer dan lekker bekkende rijmelarijen, maar gaan ergens over. Ze beschrijven relatieproblemen, persoonlijke ervaringen en levenslessen op een bijna poëtische manier. Thematisch en muzikaal zijn de 10 songs zo verbonden dat Anon. een conceptalbum kan worden genoemd.

Sick is sterk voorbeeld van het gerijpte Hands Like Houses. De track is een inventieve en bandgebonden mix van borrelende keyboards, zagende gitaren en een heldere zanglijn. Trenton Woodley zingt over opoffering en identiteit, onderwerpen die niet echt des metal zijn. Het land dat ons eerder AC/DC en Silverchair schonk heeft weer een topband in de offerte. Dat ze maar snel onze kant mogen opkomen.

Agar Agar – Sorry About The Carpet

Wie zijn band Agar Agar noemt, heeft of voedingskunde gestudeerd of is overtuigd veganist. Agaragar is namelijk een bindmiddel dat vaak gebruikt wordt als vervanger van gelatine, dat blijkbaar wel dierlijke stoffen bevat.

Zo leer je nog eens wat. We stuitten op deze informatie op zoek naar de band die zich Agar Agar noemt. Agar Agar is een duo uit Parijs. Hij heet Armand Bultheel en zij Clara Cappagli. Vorige week stonden ze nog op ADE waar ze een beetje de vreemde eend waren, want ook al gaat het duo live schuil achter een batterij elektronische keyboards, ze zijn toch echt meer pop dan EDM.  Dansbare pop, dat dan weer wel.  

Agar Agar is cultureel erfgenaam van Daft Punk, Phoenix, Air etcetera, de bands die -twintig jaar geleden alweer- de Franse electronica op de internationale kaart zetten. Agar Agar is niet de enige nieuwe Franse act, die internationaal aan de weg timmert. Het duo bevindt zich in het goede gezelschap van entre autre Christine & The Queens, Juniore en Polo & Pan.  

Agar Agar debuteerde in 2016 met een EP met daarop het nummer Prettiest Virgin, dat met enige vertraging een pan Europese hit is geworden en waarschijnlijk de reden dat het duo gevraagd werd voor ADE. Vorige maand verscheen het debuutalbum, The Dog And The Future met daarom een tiental intrigerende songs, die zowel retro als futuristisch klinken. De teksten zijn net zo bijzonder als de producties. Ze gaan bijna allemaal over een hond. Zo ook de single, een nummer over een trouwe viervoeter, die tot spijt van de eigenaar zijn behoefte heeft gedaan op het tapijt. Vandaar de titel van onze nieuwe IJsbreker , Sorry About The Carpet. 

I DONT KNOW HOW BUT THEY FOUND ME – Do It All The Time

This footage was first thought to be a conceptual art piece produced by the band before making music videos had become standard music industry practice. While the exact date and circumstances under which it was produced are unclear, the anonymous donor of the footage claims that it had been screened to students for nearly twenty years as part of the public school curriculum, until its use was discontinued in 1984…

I DONT KNOW HOW BUT THEY FOUND ME – Do It All The Time From the EP ‘1981 Extended Play’ – available November 9

Indian Askin – On and On

Hij is weer goed hoor, de nieuwe single van Indian Askin. De opvolger van I Know How To Party is een verdere perfectionering van de sluipende moerasrock, die de band drie jaar geleden alweer introduceerde op hun debuutsingle The Answer.

On and On heeft het ritme van zo’n slinger, die een hypnotiseur gebruikt om zijn (in ons geval gewillige) slachtoffer in een trance te krijgen. Tegen de tijd dat de gitaarsolo begint zijn we weg en dansen we de boogie tot de zon opkomt.

On and On is het derde nummer dat het Amsterdamse kwartet dit jaar uitbracht. Het ligt voor de hand dat er over niet al te veel tijd een album volgt, de opvolger van het twee jaar oude debuut Sea Of Ethanol. Waarschijnlijk zal de release vroeg in het nieuwe jaar plaatsvinden, want in februari begint een nieuwe tour van de band. Die dingen zijn meestal gekoppeld. Zie onder voor de data.

LIVEDATA: 21/2/19 Het Paard, Den Haag. 22/2/19 Rotown, Rotterdam. 23/2/19 Oefenbunker, Landgraaf. 1/3/19 Ekko, Utrecht. 9/3/19 Merleyn, Nijmegen. 14/3 Bitterzoet, Amsterdam. 15/3/19 Effenaar, Eindhoven. 16/3/19 Metropool, Hengelo.