Category: Nieuwe Muziek

Isaac Gracie – Broken Wheel

Isaac Gracie werd twee jaar geleden binnengehaald als een van de betere discipelen van Jeff Buckley. Die fase is hij inmiddels al lang en breed ontgroeid.

De 22 jarige Brit zingt nog steeds de sterren van de hemel op een manier die doet denken aan zijn oude held, maar hij schrijft tegenwoordig songs, die staan als een huis. Niks ten nadele van Jeff, maar hij was een singer en geen songwriters. Isaac is dus wel van beide markten thuis. Het soort songs dat hij schrijft is traditioneel en ambachtelijk met een duidelijke muzikale en dramatische ontwikkeling. De onderscheidende factor is de kracht van zijn melodieën. Waarschijnlijk zingt niemand ze zo mooi en met zoveel gevoel als de auteur, maar je kunt er gif op innemen dat er binnenkort de eerste covers van zijn songs zullen verschijnen. Zijn fans zijn al zover, zie Youtube.

Broken Wheel is een track van het eerder dit jaar verschenen debuutalbum van de singer-songwriter uit Londen, die behalve zijn stem en talent ook nog eens zijn uiterlijk meeheeft. Net als Jeff trouwens.

Within Temptation – Raise Your Banner

Ons land staat bekend om zijn internationaal vermaarde dj’s, maar voordat de knoppendraaiers en plaatjesdraaiers de nationale driekleur lieten wapperen in verre oorden, waren het de symfonische metalbands, ook wel gothic rockbands genoemd, die Hollands Glorie vertegenwoordigden.

Je zou zelfs zover kunnen gaan en zeggen dat symfonische metal een Nederlandse uitvinding is. De band die als eerste patent heeft gevraagd en gekregen is Within Temptation.

Het tekent de status van de band rond Sharon den Adel dat ze na een vier jaar durende stilte hun rentree maakten in een bomvolle AFAS Live, ons allergrootste binnenpodium. Het super succesvolle optreden van Within Temptation in de hoofdstad was het startschot van een nieuwe zegetocht, als onderdeel waarvan nu een gloednieuwe single is verschenen.

Raise Your Banner is de voorbode van het strijdlustig getitelde nieuwe album ‘Resist’, dat begin februari volgt. Muzikaal gezien biedt Raise Your Banner niet veel nieuws onder de zon, maar wat schijnt die zon weer heerlijk fel!

De band neemt gelukkig ook alle tijd om te shinen. Raise Your Banner biedt vijf minuut plus vol gierende gitaren, spooky cello’s, daverende drums, donkere bassen en boven alles uit regeert de Koningin van de Nacht, Sharon den Adel, met gruntende assistentie van de Zweedse metalman Anders Fridén.  Within Temptation heef tussen neus en lippen door laten weten best wel op Pinkpop 2019 te willen staan. Jan Smeets zal wel gek zijn als hij nee zegt! 

The Vaccines – All My Friends Are Falling In Love

All My Friends Are Falling In Love is een fase voor ‘All My Friends Are  Getting Children’. Zo gaan die dingen, The Vaccines zijn ook de jongsten niet meer. Voorman Justin Young is eerder dit jaar de 30 gepasseerd en dan zit je in de leeftijdscategorie dat de geboortekaartjes binnenstromen.

Acht jaar geleden debuteerde The Vaccines met een knal. Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra) introduceerde de Britse band als jong, luid en voor de duvel niet bang. Op de vier albums die volgden, bleven het tempo en het energiepeil onveranderd hoog. En zo zal het nog wel even blijven. De beschouwende titel ten spijt is All My Friends Are Falling In Love  weer een beheerste muzikale explosie, een bruisend vuisten in de lucht nummer. Wel is de productie  wat gepolijster dan we van de band gewend zijn. Je ontkomt niet aan de indruk dat All My Friends Are Falling In Love een dikke hit moet worden. De scherpste randjes zijn verdwenen, de lengte van 3 minuut 30 is uiterst radiovriendelijk en het refrein is gesneden op stadion-maat.

De dus niet meer zo jonge honden hebben inmiddels waarschijnlijk ook hypotheken en andere verplichtingen. En misschien zelfs wel plannen voor gezinsuitbreiding. Zo gaan die dingen. 

Sharon Van Etten – Jupiter 4

Sharon Van Etten is terug, new and improved zouden ze in Amerika zeggen. Natuurlijk is de zangeres, die ons eigentijdse classics schonk als Every Time The Sun Comes Up en Our Live direct herkenbaar, wat wil je met zo’n stem.

De interval tussen doorbraakalbum, Are We There (2014) en Sharon‘s vijfde, die begint volgend jaar uitkomt, is niet ingegeven door luiheid of gebrek aan inspiratie. Allesbehalve. Ze is in de tussentijd moeder geworden en heeft hard gewerkt aan haar nevencarrière als actrice. Sharon is te zien in de Netflix serie The OA en op het toneel in een adaptatie van Twin Peaks. O ja. Ze is ook weer gaan studeren, psychologie. Tussen de bedrijven door heeft de moeder/actrice/student toch nog tijd gevonden om songs te schrijven voor haar nieuwe album, songs die bewust een beetje schuren.

LIVEDATA 29/03 Paradiso, Amsterdam 30/3 Orangerie @ Botanique, Brussel

 

Panda Bear – Dolphin

Het ritme-instrument op Dolphin is een lekkende kraan. Mensen met een zwakke blaas kunnen de nieuwe single van Panda Bear misschien beter links laten liggen. Voor alle anderen is hij zeer aan te raden.

Grote kans dat je nooit eerder een track hebt gehoord met een druppelbeat. Wij kunnen in ieder geval niet zo snel een andere song bedenken met een hydraulisch ritme. Wie weet dat Panda Bear zich heeft losgeweekt van Animal Collective zal niet echt verbaasd zijn over het ongebruikelijke karakter van Dolphin. Het woord ongewoon schiet te kort om de klankexperimenten van het collectief te omschrijven.

Het is trouwens wel warm water wat er drupt. Dolphin is het muzikale equivalent van een warm bad, dat verder is gevuld met een zacht getik op een hihat, een hint van een synth, een akoestische gitaar en de fijne falsetstem van de zich Panda Bear noemende Noah Lennox, die hier en daar smaakvol wordt uitgerekt met hulp van auto-tune. Bijzonder.

Het is misschien niet eens zo vreemd, dat een muzikant die Noah heet experimenteert met water. Hoe dan ook. Dolphin komt van het nieuwe Panda Bear album dat op 9 februari verschijnen zal. De titel ‘Buoys’, reddingsboeien duidt op meer waterige werkjes. 

BEA1991 – v4

BEA1991 is een Amsterdamse singer-computermuziekkante, die vier jaar geleden voor het eerst van zich liet horen. Haar vroege tracks genereerden een golf aandacht, hier en in Engeland waar haar ouders woonden voordat ze een Brexit deden en zich in onze hoofdstad vestigden.

In 2015 verscheen een mini-album van BEA1991 vol droevige discotracks, nummers met een beat, maar qua sfeer geschikter voor gebruik  binnenskamers dan in de club. Carrièrematig zou het verstandig zijn geweest als BEA1991 geen drie jaar had gewacht met een opvolger, maar ze is getuige nieuwe single v4 haar Mojo gelukkig niet kwijt geraakt.

v4 is misschien wel BEA’s mooiste. De zachte beat en de bubbel-bas maken dat v4 met één voet op de dansvloer staat, het heldere refrein is echter puur pop, terwijl de als een gitaar klinkende synth het nummer een smakelijk rocksausje geeft. Als het zusje van Daft Punk, zo klinkt BEA1991 een beetje op v4. Nu maar hopen dat er snel meer van dit moois volgt.

White Lies – Believe It

Believe It is de single na de geweldige ex-IJsbreker Time To Give.

Vorig jaar nog verscheen er een nieuw album van White Lies, maar dat was vooral minder van het zelfde en ook geen succes. De platenmaatschappij van White Lies verloor het vertrouwen en liet de band vallen. Misschien was dat net de schop onder de kont, die de band nodig had. Daar lijkt het in ieder geval wel op. Time To Give getuigt van een nieuw elan, van een hernieuwde drang om te bewijzen dat er nog wel degelijk leven zit in de band.

LIVEDATA 18/2  Paradiso, Amsterdam 19/2 Doornroosje, Nijmegen 21/3 Effenaar, Eindhoven

Clipprimeur! Vic Willems – We Hebben Nog Even

Wat wil ik? Het is de simpelste vraag, en het moeilijkste antwoord. Keuzestress, twijfel en besluiteloosheid liggen op de loer als er geen conclusie volgt. Vic Willems neemt dan de pen en gitaar ter hand. Soms een uurtje, af en toe een hele avond, met twaalf coupletten tot gevolg. Zolang het maar orde schept in zijn hoofd. Gebeurtenissen krijgen betekenis op papier, bieden perspectief, richting en zingeving. Zo worden het liedjes, geïnspireerd door Eels, Tom Waits en Douglas Coupland.
Vic Willems brengt vijf liedjes over twijfel, verdriet en vreugd, over ouder worden en identiteit. De identiteit van hemzelf, van zijn generatie, van mensen in het algemeen. Kleine liedjes, grote vragen, met een flinke boog om overdaad, effectbejag en holle emoties heen.
Er zijn weinig artiesten die zo doeltreffend, direct en oprecht kunnen schrijven zonder pathetisch te worden. Hij laat niemand onberoerd, zo is te zien bij zijn optredens. “Mooie woorden zijn leuk, maar ik word enthousiast van zinnen die heel goed een bepaald gevoel vangen. Ik moet de woorden begrijpen, en voelen wat het verhaal is dat ik vertel. Dan pas kan ik het overbrengen.”
Dat blijkt. Fink verstaat geen snars van wat Vic zingt, maar is direct geraakt. Ook Henny Vrienten, Daniël Lohues en Spinvis zijn te spreken over de muziek van die blonde jongen. Ze zijn niet de enigen. Niemand is immers ooit de enige, zoals Vic zingt in Ik Zie Je, de openingstrack van de EP. Met zijn muziek wil hij mensen laten voelen. Ze laten weten dat het oké is om emoties te ervaren, door verhalen te delen en een kijkje te bieden in zijn ziel. En Vic, Vic doet wat hij leuk vindt.
Quote ‘We Hebben Nog Even’
Over ‘We Hebben Nog Even’ schrijft Vic het volgende:
“Het is geen geheim, maar is ook niet makkelijk om over te praten: mijn moeder lijdt aan uitgezaaide borstkanker. Omdat ik nooit zo goed ben in dingen in het normale leven zeggen, maar dat in liedjes toch beter lijkt te lukken, schreef ik een nummer voor haar. Niet over hoe zwaar en hoe kut het allemaal is, maar over hoe ze daar, ondanks alles, op zo’n dappere en inspirerende manier mee om weet te gaan. Doen wat je leuk vindt is zoveel makkelijker als je iemand hebt die laat zien hoe het moet.”
De animatie is gemaakt door Mark Lohmann van Moon Moon Moon.

Starcrawler – Hollywood Ending

Je moet ze tegenwoordig met een lampje zoeken, maar ze zijn er nog wel, bands die nog stevig rocken en aan de vriendelijk kant van de metalgrens blijven. Het Californische Starcrawler is zo’n rockorkest met 2×6+4 gevoelige snaren, een timmerende ritmesectie en een frontman, of in dit geval frontvrouw, die niet bang is om een keel op te zetten.   

Net als die andere jonge hongerige rockband Greta van Fleet gaat Starcrawler retro voor inspiratie. Met name de glamrock van de vroege seventies brengt de band op goede ideeën. Met zijn riant rockende gitaren en sexy zang had Hollywood Ending  niet misstaan op een classic album van T-Rex of Bowie ten tijde van Ziggy.

Starcrawler bracht begin dit jaar hun debuutalbum uit, geproduceerd door Ryan Adams. Van dat album hebben wij I Love L.A. veelvuldig gedraaid. Het kwartet onder aanvoering van miss Arrow De Wilde is inmiddels alweer materiaal aan het verzamelen voor een tweede album. Het duurt echter nog wel even voor dat er twaalf hoogwaardige liedjes zijn geschreven en opgenomen. Zo lang wil de band niet wachten dus hebben ze als troef tussendoor een nieuwe single uitgebracht. Producer van het welluidende Hollywood Ending is Nick Launay, een legendarische producer met een punkverleden en een staat van dienst waar je U tegen zegt. Onder andere Lou Reed, Arcade Fire, Nick Cave, Talkimg Heads en Yeah Yeah Yeahs hebben zijn studio van binnen gezien. En nu dus ook het jonge vonkende Starcrawler.

De Jeugd Van Tegenwoordig – Let The Tits Out

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag bewandelen het lollige pad met de nieuwe single Let The Tits Out van De Jeugd Van Tegenwoordig. DJVT stond onlangs maar liefst 5 keer achter elkaar in de Melkweg.

LIVEDATA 28/11 Annabel, Rotterdam 02/12 De Oosterpoort, Groningen 07/12 Trix, Antwerpen 08/12 Het Depot, Leuven 09/12 Vooruit, Gent 14/12 Hedon, Zwolle 19/12 TivoliVredenburg, Utrecht 23/12 Effenaar, Eindhoven 24/12 Paard, Den Haag 27/12 Doornroosje, Nijmegen 29/12 013, Tilburg