Category: Nieuwe Muziek

Methyl Ethyl – Real Tight

Methyl Ethyl is in het zelfde vat met toverdrank gevallen als land en stadsgenoten Tame Impala, de toonaangevende band in de wereld van geestverruimende rock.

De muziek van Methyl Ethyl heeft altijd al een psychedelisch tintje gehad, of twee, maar op Real Tight gaat de band nog een stapje higher. Op de nieuwe single klinkt alles licht desoriënterend, van de ongrijpbare compositie via de intense leadzang tot de zweverige instrumentatie. Toch is Real Tight een strakke song en zeker niet zonder hitpotentie.  Enige ruimdenkendheid van de luisteraar wordt echter wel verwacht. Wie Tame Impala hoog heeft zitten en MGMT een warm hart toedraagt moet zeker intekenen.

Real Tight is alvast uitgebracht om de aandacht te vestigen op de komst van het derde album van Methyl Ethyl op 15 februari volgend jaar. De plaat gaat Triage heten en is door zanger Jake Webb (net als Kevin Parker in Tame Impala het enige vaste lid van de band) opgenomen en geproduceerd in zijn thuisstudio in Perth. Methyl Ethyl is voornemens om de zomer van 2019 door te brengen op diverse festivalterreinen. Grote kans dat er gevochten zal worden om de band.

Sam Fender – That Sound

Een nummer of acht heeft Sam Fender nu uit, genoeg om te stellen dat de 22 jarige Brit wel het een en ander in zijn muzikale mars heeft. En iets te vertellen. Met oud IJsbreker Dead Boys bijvoorbeeld vroeg hij aandacht voor de zelfmoordgolf onder jonge mannen in Engeland. That Sound heeft een iets maar niet veel lichtere toon. Het nummer gaat over de kracht van muziek.

Muziek kan helpen bij het overwinnen van sombere en negatieve gevoelens. Muziek als therapie werkt volgens Sam, ‘it helped me from going off the rails as a kid’. Het geluid dat hij zelf voorbrengt is klassieke Engelse indie-rock, gekleurd door de traditionele bas, drums, en gitaar opstelling en zijn wat donkere stemgeluid. Sam’s van tierelantijnen gespeende songs werken niet alleen op plaat, maar ook op de bühne, zoals iedereen die hem in actie heeft gezien op bijv. Lowlands of Rock Werchter zal beamen.

LIVEDATUM 1/12 De Helling, Utrecht

Jacco Gardner – Levenia

Jacco Gardner is tijdens zijn expeditie naar nieuwe sounds en ideeën op de zelfde bron gestuit (Ennio Morricone x Dick Dale) als zijn collega’s van Khruangbin. De nieuwe single van de Hollandse retronaut, het instrumentale Levenia heeft de zelfde ‘zonsondergang in Llano Estacado’ sfeer als het beste werk van het trio uit Texas. 

Internet zegt dat Levania een Nederlandse meisjesnaam is en ook de naam van een mythisch eiland dat voorkomt in een boek uit 1603 van de Duitse astroloog Johannes Kemper. Het boek, Somnium zou volgens bewonderaars als astronoom Carl Sagan en sf-auteur Isaac Asimov het allereerste science fiction boek zijn. Laat Somnium nou ook de titel zijn van Jacco’s nieuwe album!

Jacco’s derde wordt geheel instrumentaal, maar zal net als de voorgangers psychedelisch van toon zijn en weer zeer de moeite waard. Dat durven we na het eerder verschenen Volva en het nieuwe Levania wel te zeggen. Behalve door Texmex woestijnen, de jaren zestig en zeventig en wetenschappelijke pioniers uit de renaissance heeft Jacco Gardner zich voor zijn nieuwe album ook laten inspireren door zijn nieuwe woon en werk plaats Lissabon. Welkom in het ideeënrijk van Jacco Gardner.

Somnium is er al op 23 november.

The Visual – Figure

Kort door de bocht kan je zeggen dat The Visual de vrouwelijke tegenhanger is van Tamino. Dat doet alleen geen recht aan de eigen kracht en klankkleur van de band. Aanvoerder Anna van Rij zal ook haar vraagtekens plaatsen bij het woord vrouwelijk. Genderidentificatie is namelijk een van de onderwerpen, die haar bezighouden en waar ze over zingt. Wat we dus bedoelen is dat als je van Tamino houdt de kans (om het in Netflix termen te zeggen) 98 % is dat je ook The Visual kunt waarderen.

De nieuwe single van het trio uit Amsterdam, naast Anna bestaande uit Timon Persoon (keyboards) en Tim van Oosten (drums & percussie) is van een onaardse schoonheid. Figure is een liefdeslied in herfstkleuren met de spanning van een naderend onweer. Na een vocaal deel waarin Anne -behelpt met een mooi sonoor stemgeluid- rustig de tijd neemt om haar verhaal te doen, volgt een onontkoombare climax van gitaar, keyboards en omfloerste trom. The Visual maakt muziek om de ogen bij te sluiten en volledig in op te gaan. Figure is afkomstig van een EP die volgend jaar het daglicht zal zien. 

LIVEDATUM: 23/12 Festival Stille Nacht. Maassilo, Rotterdam.

Hozier – Movement

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag een bekende Pinguinontdekking; Hozier. Groot geworden op deze zender met Take Me To Church. Nu is de Ier terug, sinds 2014. Eerder al met het nummer Nina Cried Power ft. Mavis Staples, nu met de opvolger Movement. In de clip schittert de Oekraïnse balletdanser Sergei Polunin. Je weet wel, die danser die ‘s nachts op Lowlands een spectaculaire show gaf en waar een documentaire over is gemaakt. Begin volgend jaar wordt het tweede album van Hozier verwacht.

LIEFHEBBERS LUISTEREN NATUURLIJK OOK NAAR PINGUIN POP!

LIVEDATUM 04/12 TivoliVredenburg, Utrecht

Foxwarren – Everything Apart

Foxwarren is de (nieuwe) band van Andy Shauff, een Canadese rocker-songwriter met drie solo-albums op zijn naam en minstens één vermeldenswaardige hit, ‘The Magician’ uit 2016.

Foxwarren bestaat al een jaar of tien, maar leidde vanwege Shauff’s veelvuldige afwezigheid een slapend bestaan. Maar nu niet meer dus. De bandnaam komt van een little town op de prairie van de provincie Manitoba, waar de bandleden opgroeiden. Hun lichtende voorbeeld is The Band, de voormalige begeleiders van Bob Dylan, die eveneens uit Canada komen.   

Net als The Band woonden ook de leden van Foxwarren samen in een huis, waarvan een deel was omgebouwd tot studio. Dat album verschijnt op 30 november. Ter introductie van het debuut van Foxwarren staan er nu al twee songs online.  Die mogen worden gehoord! Het eerst verschenen Everything Apart is ondanks het vlotte tempo een herfstige song waarin Shauff klinkt als Paul Simon en zijn begeleiders als The Beach Boys. De harmonieën komen uit de kelen van de ritmesectie, de gebroeders Kissick, die samen zingen zoals alleen bloedverwanten dat kunnen. De eikenhouten sfeer wordt doorbroken door een loeiende solo van een instrument van onherkenbare afkomst. Een album dat in november uitkomt, duikt zelden op in de jaarlijstjes, maar het debuut van Foxwarren zou er zo maar een voor de boeken kunnen zijn.

#328 Popronde Eindfeest

De Popronde loopt alweer op zijn einde. Tijd voor een terugblik, die tegelijkertijd een blik vooruit is, want de bands die Popronde 2018 hebben meegelopen maken grote kans om in 2019 door te breken.

Zo zit de Popronde in elkaar, het is één groot gratis rondreizend rock ‘n roll circus van aanstormende talenten, die in smaak variëren van intieme singer-songwriters tot uiterst luidruchtige metalbands.

De Popronde -voor het eerste gehouden in 1994 in Nijmegen- heeft in het verleden zeer goede resultaten behaald. Een kleine greep uit de succestrommel; De Staat, Blaudzun, Kensington, Rondé en EUT zijn allemaal acts, die zich tijdens de Popronde hebben warmgelopen en vervolgens (inter)nationaal zijn doorgebroken.

Traditiegetrouw eindigt de Popronde met een knal. Het Eindfeest vindt dit jaar op 24 november plaats in de legendarische poptempel De Melkweg. In maar liefst vier zalen zullen acts te zien zijn, die dit jaar de Popronde met succes hebben afgesloten.

Het kan zijn dat jouw ontdekking ontbreekt in Amsterdam. Er traden afgelopen maanden zo’n 140 acts op in ruim 40 steden veel te veel dus om kwijt te kunnen op één avond laat staat in één locatie.. De organisatie van de Popronde moest dus heel wat darlings killen. De uiteindelijke selectie weerspiegelt het lokale karakter van de Popronde en de diversiteit van de deelnemers.

Wie, wat, waar en hoe laat te zien is in De Melkweg op zaterdag 24 november vind je hier. Kaarten kan je hier kopen.

Voor meer informatie en voor muziek van de acts die de finale van de Popronde 2018 hebben gehaald ga je naar www.pinguinradio.com. En luiser je zeker naar Bazz op de Buzz zaterdagavond om 19.00 uur en/of donderdag om 22.00 uur.

Dorothy – Who Do You Love

Dorothy is een rockbeest van vrouwelijke kunne. Als we zeggen dat de dame waarschijnlijk heel beroemd gaat worden, bevinden we ons in goed gezelschap. Een van haar producers is Linda Perry, zelf ooit lid van Four Non Blondes en een drijvende kracht achter o.a. Pink, en haar albums verschijnen op het label van Jay Z. 

Als Dorothy Martin dit zou kunnen lezen, zou ze meteen protesten en zeggen dat Dorothy een band is en geen solo-act. Dat zal best zo zijn en ze trekt ook op met een stel rasmuzikanten, maar zonder haar indrukwekkende stem en imposante voorkomen resteert er een harig zooitje ongeregeld.

En dan de muziek. Dorothy rockt op een lekker ouderwetse manier. We zullen geen flauwe woordgrappen maken en zeggen dat ze doorkijkblues maakt of borstrock, maar de wortels van haar muziek gaan wel terug naar de in blues gedrenkte rock van de roemruchte jaren zeventig toen voorbeeldbands als Black Sabbath en AC/DC nog jong waren en onstuimig. Net als Do nu. Ze heeft overigens een stem/zangstijl die sterk doet denken aan die van Grace Slick van Jefferson Airplane/Starship.  

Who Do You Love is geen cover van de beroemde Bo Diddley song, maar heeft wel alle elementen, die van oorspronkelijke rock ‘n roll een risicovol en tijdloos genre maakten. Het riant rockende Who Do You Love komt van het eerder dit jaar verschenen ’28 Days In The Valley’ album. Dat is de tweede langspeler van de Dorothys en voor de boekhouders onder u de tweede single van het album, de opvolger van ‘Flawless’ om helemaal volledig te zijn. Om antwoord te geven op de vraag Who Do You Love? You Dorothy you!

Rostam – In A River 

Met zijn nieuwe single In A River toont Rostam zich een man die van verschillende markten thuis is. We kennen Rostam als een van de drijvende krachten van Vampire Weekend, een band die hij een paar jaar geleden de rug toekeerde.

Dat was waarschijnlijk vanwege de gebruikelijke muzikale meningsverschillen, maar het zou ook kunnen dat hij het wachten op bandbaas Ezra Koenig beu was. Vampire Weekend heeft sinds 2013 geen kick meer gegeven. Rostam daarentegen heeft een solo-album op zijn naam staan, een handvol singles, diverse soundtrack bijdrages en een waslijst aan gastoptredens en producties voor derden. O.a. Lykke Li, Frank Ocean en Declan McKenna hebben een beroep gedaan op Rostam als producer, mixer, muzikant en/of componist.

Rostam dankt zijn mooie voor en achternaam –Rostam Batmanglij heet hij voluit- aan zijn ouders, die vanuit Iran naar de V.S. zijn geëmigreerd. In 2006 kwam hij bij Vampire Weekend waar hij zo’n beetje alle instrumenten voor zijn rekening nam behalve gitaar en drums. Ook produceerde hij de drie albums van de band. In 2016 begon hij voor zichzelf. Het was overigens een amicale breuk,  als producer is hij nog steeds betrokken bij Vampire Weekend, dat overigens heeft beloofd nog dit jaar met een nieuw album te komen.

Rostam bracht in 2017 zijn eerste solo-album uit, een barokke popplaat met violen, veel electronica en hoorbare invloeden uit het land van zijn ouders. In A River is heel andere koek. De tussendoor single is het eerste nummer dat Rostam schreef op een mandoline. Het is dan ook een grotendeels akoestische song met wortels diep in de country. Pas tegen het einde als de mandoline gezelschap heeft gekregen van een fiddle duikt er een beat op en trekt een grommende synthesizer het nummer naar het heden. In A River is een vrolijk en optimistisch liedje over (naakt) zwemmen in een rivier, niks meer en niks minder. Rostam speelt In A River al ruim een jaar live.  De reacties op de song zijn telkens zo positief dat hij dacht dat het een goed idee zou zijn om niet te wachten tot hij klaar was met zijn tweede album, maar het nummer gewoon lekker los uit te brengen. Inderdaad een goed idee.