#327 Helldorado / Peter van Elderen

Wegens succes geprolongeerd! Op 17 november opent het Klokgebouw in Eindhoven voor de tweede keer zijn deuren voor het hardste en heetste muziekfestijn van de Benelux, HELLDORADO!

De goede verstaander kan uit de naam al zo’n beetje opmaken wat er op het menu staat van het indoorfestival. HELL duidt op de intentie van de muziekafdeling, als in ‘we’re gonna raise…’ DORADO hint op het luilekkerland waar de bezoekers in belanden.

De Romeinen hebben het nakijken met hun brood en spelen, HELLDORADO heeft bier en bandjes en nog veel meer!

Een greep uit het muziekprogramma van HELLDORADO. Maak de borst maar nat voor Turbo Negro, Danko Jones, De Wolff, Supersuckers, Nick Oliveri’s Death Electric, Kadaver en nog klauwenvol andere herrieschoppers van niveau.

Het zal niemand verbazen als we vertellen dat één van de bedenkers van dit walhalla voor rockvolk een man is met niet alleen de nodige, maar ook nog eens de juiste ervaring.  Zijn naam is Peter van Elderen. We kennen hem als de Peter van Peter Pan Speedrock, een band die niks minder is dan legendarisch in de wereld van de zware muziek.

Onze Bazz belde met Peter en vroeg hem o.a. of het waar is van die boksmatch en of het klopt dat er ook stiptea…enfin, luister maar naar Bazz op de Buzz met Peter van HELLDORADO.

Uitzending: 10/11 van 19.00 -21.00 uur. Herhaling 15/11 om 22.00 uur.

  1. Danko Jones – Play The Blues
  2. Danko Jones – First Date
  3. Turbonegro – Age Of Pamparius
  4. Turbonegro – Fuck The World
  5. Banane Metalik – Pussycat
  6. Kadavar – Black Sun
  7. DeWolff – Don’t You Go Up The Sky
  8. The Vintage Caravan – Reflections
  9. Zeke – Eddie Hill
  10. Zeke – Slut
  11. Supersuckers – Evil Powers Of Rock n Roll
  12. Supersuckers – Dead Meat
  13. Dwarves – Hate Rock
  14. Dwarves – Youll Never take Us Alive
  15. The Picturebooks – Wardance
  16. Lucifer – Abracaardabra
  17. Nick Oliveri – Lie Detector
  18. Death Alley – Over Under
  19. The Dahmers – Demon Night
  20. Hip Priests – Nightcrawler
  21. The Devils – Guts Is Enough
  22. Del-Toros – Slowburner
  23. Helloweeners – Mike Slagmolen
  24. Triggerfinger – Colossus

Rival Sons – Back In the Woods

Met nieuwe single Back In The Woods maakt Rival Sons voor eens en voor altijd duidelijk dat ze een rockband zijn van het volumineuze soort. Niet dat nog daar veel twijfel over bestond, maar waar oudere singles nog enigszins radiovriendelijk waren, winden de Amerikanen er dit keer geen doekjes om.

Ingeluid door een manisch drumintro gaat er meteen een blik gitaren open die zo hard rocken dat zanger Jay Buchanan een flinke scheur moet opentrekken om boven het geweld uit te komen. Het lijkt wel alsof Rival Sons nieuwkomers als GretaVan Fleet een poepie willen laten ruiken, zo hard gaan ze te keer. De band blijft wel aan de goede kant van de metal. Het rock is gebaseerd op blues wat de pot schaft, een stijl die uit de koker komt van bands als Cream, Led Zeppelin en Free. Bij die leest blijft Rival Sons, dat met Back In The Woods (en het eveneens recente en hard rockende Do Your Worst) de beste mogelijke aandachttrekker heeft losgelaten voor het nieuwe album, Feral Roots dat eind januari het licht zal zien. Dan rocken we verder.

Deerhunter – Death in Midsummer

Welkom terug Deerhunter!Bijna vier jaar hebben we moeten wachten op nieuwe muziek van de band uit Atlanta, maar zoals de volkswijsheid wil, ‘dan heb je ook wat’. Death in Midsummer is het openingsnummer cq smaakmaker van het nieuwe album van Deerhunter, dat op 18 januari volgend jaar publiek zal worden gemaakt.

De 7e van Deerhunter gaat ‘Why Hasn’t Everybody Disappeared’ heten en wordt door de band omschreven als een science fiction album over het heden.  Dat klinkt interessant. Voorbode Death in Midsummer is een zorgvuldig opbouwende indie-Americana ballad met meeslepende gitaren en een zich langzaam opwindende Bradford Cox, die zingt over vergankelijkheid. Cox en co maken zich zorgen over de toekomt van hun land. Wie de Amerikaanse politiek een beetje volgt, weet dat daar alle reden toe is.

Deerhunter zou Deerhunter niet zijn als de politieke lading niet verstopt zou zitten in een tekst, die voor verschillende uitleg vatbaar is. Zo komt het woord ‘Death’  in het hele nummer niet voor en ‘Midsummer’ ook niet. Ook muzikaal laat de band zich weer moeilijk vastpinnen. Zo houdt de band de spanning er in en de interesse vast, al zeven albums lang.

Tamino – Verses

Tamino is net als marsepein, ongelofelijk lekker, maar in gepaste doses. Niet dat je misselijk wordt van teveel Tamino, maar juist als je zijn muziek op welgekozen momenten tot je neemt in alle rust en met volle aandacht is de bevrediging het grootst. Tamino is een intensieve luisterervaring. Zijn stem vraagt aandacht, kan diep raken als de omstandigheden goed zijn. Voorwaarde is wel dat je een gevoelige snaar hebt voor de muzikale weemoed van de Vlaams-Egyptische troubadour.   

Verses is geen officiële single, maar zou het prima kunnen zijn. De track van Tamino‘s debuutalbum belicht een ietwat andere kant van zijn grote talent dan de hits ‘Habibi’ en ‘Cigar’. Verses beweegt zich meer in de traditionele singer-songwriter traditie, meer in de lijn van de oude Leonard Cohen en de jonge Joni Mitchell. De song en de performance zijn perfect in balans, terwijl de bescheiden productie de juiste accenten legt. Wat Verses vooral laat horen is dat Tamino ook lichtere kleuren op heeft zijn palet. 

LIVEDATA: 14/12 Paradiso (Uitverkocht), Amsterdam. 28/1/19 Annabel, Rotterdam. 1/3/19 Oosterpoort, Groningen. 2/3.19 TivoliVredenburg, Utrecht.

 

The Good, The Bad & The Queen – Gun To The Head

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag geen gewone release. Een bescheiden videoclip bij het gloednieuwe nummer Gun To The Head van supergroep The Good, The Bad & The Queen. Het project van Damon Albarn (Blur, Gorillaz) met Paul Simonon (The Clash), Simon Tong (The Verve) en drumlegende Tony Allen. Op 16 november verschijnt er een nieuw album.

Together Pangea – Rats

Together Pangea is een band die al vrij lang op doorbreken staat. Waarschijnlijk is Rats weer niet het nummer dat ze het laatste duwtje zal geven. Maar hij is wel weer zo fijn dat we nog steeds niet kunnen uitsluiten dat het kwartet uit Californië ooit nog eens met een nummer komt dat ze wel zal doen opstoten in de vaart der indie-bands.

Together Pangea begon tien jaar geleden met het onveilig maken van het Amerikaanse garagerock circuit. Dat onveilig mag je letterlijk nemen, want de optredens van het kwartet uit L.A. zijn opruiend, liederlijk en opwindend. De band bracht tot nu toe vier albums uit, op evenzovele labels, een teken dat ook de industrie de band hoog heeft zitten, maar uiteindelijk niet weet wat ze met ze aanmoeten.

Rats komt van de nieuwe EP ‘Non Stop Paranoia’, die uit is op het zelfde label als het meest recente album. Daar heeft men de moed dus nog niet opgegeven, maar het feit dat het om een EP gaat en niet om een heel album bewijst dat ze geen al te grote investeringen willen doen.

De band zelf lijkt het allemaal een worst te wezen. Veel water in de wijn doen ze niet, al is Rats met zijn synthesizers en meidenkoortje misschien iets poppier dan we van ze gewend zijn. Op Rats rockt TP een beetje als The Clash, terwijl het refrein wel iets wegheeft van Ashes To Ashes van David Bowie. Nieuw en leuk zijn de synths en het dameskoortje. Verder is alles bij het oude gebleven. En daar is niks mis mee.

 

Alfie Templeman – Yellow Flowers

Alfie Templeman speelt alle instrumenten zelf. Uiteraard schrijft hij ook zijn eigen songs, die zingt hij met een stem waaraan niet is af te horen dat hij pas 15 is. Alfie is dus nog leerplichtig en zal nog drie jaar moeten wachten op zijn eerste pilsje.

De jonge Templeman heeft het niet van een vreemde, zijn zus speelt piano en trompet en zijn vader is een verwoed verzamelaar van vintage gitaren. Alfie is wel de eerste van zijn familie met de ambitie om zijn talent te verzilveren. Een paar jaar geleden heeft hij zijn slaapkamer omgebouwd tot studio. Daar heeft hij de tracks opgenomen, die op zijn vorige maand verschenen debuut EP, Like An Animal staan.

Alfie is nog te jong om een eigen, uitgekristalliseerde stijl te hebben, maar Yellow Flowers maakt wel duidelijk in welke hoek de doe-het-zelver het zoekt. Alfie Templeman maakt ontspannende huiskamerrock geserveerd met een gitaarsound, die een beetje tropisch aanvoelt. Voer voor fans van Mac DeMarco, Connan Mockasin en Kurt Vile. Diagnose slacker-rock. Prognose, een gouden toekomst.

Westerman – Outside Sublime

Voor liefhebbers van: Arthur Russell, Nick Drake, Amen Dunes

In 2016 bracht Westerman zijn eerste EP uit met ingetogen singer-songwriterliedjes, dit jaar is hij terug met drie nieuwe singles en een onderscheidend, aangescherpt geluid. Neem nou het onlangs verschenen Confirmation, een warm popliedje dat direct opvalt door het gebruik van elektronische invloeden en de hoge falsetstem van de Londense artiest. Minimalistisch geproduceerd en daardoor des te indrukwekkender; Pitchfork nam het niet zonder reden op in de lijst met beste nieuwe tracks.