Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag een sterrenteam. De vrouwen Cat Power en Lana Del Rey bundelen de krachten op Woman, hoe kan het ook anders met zo’n titel. De nieuwe single verschijnt 5 oktober op Wanderer, het aanstaande album van Cat Power. Het is het eerste werk van de indiezangeres sinds 2012.
LIVEDATUM 26/10 Ancienne Belgique, Brussel
BC ‘Brian Christinzio’ Camplight is al een tijdje bezig, 16 jaar om precies te zijn. Dat hij in die periode slechts vier albums heeft uitgebracht – inclusief het recente Deportation Blues- heeft alles te maken met de moeite die het hem kost om zijn geest gezond en zijn lichaam rein te houden.
BC debuteerde in 2005 met een bijna traditioneel singer-songwriter album met ogenschijnlijk vrolijke pianoliedjes over donkere onderwerpen. Ook de een jaar later verschenen opvolger vertoonde een discrepantie tussen vorm en inhoud. Het zou 8 jaar duren voordat BC weer iets van zich liet horen. In de tussentijd was hij mede door de verandering van omgeving – hij was van New Jersey naar het Engelse Manchester verhuisd- er in geslaagd om af te kicken en de draad van zijn carrière weer op te pikken.
In die tijd ook speelde hij met Sharon van Etten een leden van The War On Drugs. Op zijn derde album stonden vooral meerstemmige songs in het verlengde van The Beach Botys van Brian Wilson, iemand die net als BC worstelt met depressies. Op het nieuwe BC Camplight album hebben we ‘slechtst’ drie jaar hoeven te wachten.
Het eerste dat opvalt aan Deportation Blues – de titel is ingegeven door het feit dat BC Engeland moest verlaten omdat zijn visum was verstreken- is de verandering van stijl. De songs hebben rafelige randjes en de ‘olijke’ piano is vervangen door duistere synthesizers. Meer Nick Cave dan Elton John zeg maar. Ongewijzigd is de sterke falsetto waarmee BC zingt en ook is er nog steeds plaats voor meerstemmige koortjes. Tekstueel is BC zo helder als hij maar zijn kan, zie titels als Am I Dead Yet, I’m In A Weird Place Now en het op single verschenen I’m Desperate.
I’m Desperate is een licht donkere track met een gedreven tempo en een door de elektronica eighties aandoende sfeer. BC zingt deels in zijn spreekstem en deels in falset waardoor het effect ontstaat alsof hij een duet zingt met zichzelf. Het geheel krijgt een poppy cq radiovriendelijke kick door het opzwepende woo hoo refrein. Een hit zal I’m Desperate echter niet snel worden. Maar mensen die meer zoeken in muziek dan een liedje om mee te zingen of een beat om op te dansen hebben aan BC Camplight een goede.
Brooklyn brengt ons Active Bird Community, een powerpopband met een New Yorkse tic. Na tien jaar en drie albums wordt het tijd dat Active Bird Community ook eens aandacht krijgt aan deze kant van de oceaan.
Baby It’s You zou wel eens de song kunnen zijn waarmee het kwartet voet krijgt aan onze grond. De nieuwe single is een luie meezinger, ingekaderd door gitaren en voorzien van een simpel doch doeltreffend refrein. Het puntje op de i is een saxsolo die opduikt vlak voor de breaks.
Active Bird Community werd opgericht toen de vier leden nog op de middelbare school zaten. Het babyvet is er inmiddels wel af evenals de emo trekjes die de band in den beginnen vertoonde. Anno nu klinkt ABC als een kruising tussen Pavement en Replacements, laconiek maar puntig.
Baby It’s You is de tweede track die ABC dit jaar heeft uitgebracht wat het vermoeden voedt dat een album niet lang meer op zich zal laten wachten. Toeren doet het viertal vooralsnog alleen in de V.S. Hier zou een showcase op London Calling een goede eerste stap kunnen zijn.
Na haar twee essentiële EP’s ging het snel met de carrière van Courtney Barnett. Desondanks nam ze onverstoorbaar de tijd voor deze tweede langspeler. Vorig jaar verscheen nog wel het uitstapje Lotta Sea Lice met Kurt Vile, in wie ze hoorbaar een gelijkgestemde vond.
Met een reeks bekende musici uit de Australische scene was dit album wel even anders van aanpak dan bij haar eigen werk, maar op Tell Me How You Really Feel maakt ze weer gewoon gebruik van haar vaste begeleiders en co-producer Burke Reid.
LIVEDATUM 10/11 Sonic City Festival, Kortrijk (BE)
D Day wordt 21 september, op die dag komt het nieuwe Villagers album uit onder de titel The Art Of Pretending To Swim. Fans doen er verstandig aan de site van Villagers te bezoeken voor speciale uitgaven met extra songs.
LIVEDATA 12/11 Doornroosje, Nijmegen 13/11 Melkweg, Amsterdam 28/11 TivoliVredenburg, Utrecht
Je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn. Toch? Not A Boys Name is nog zo vers dat de ‘band’ nog maar één liedje uitheeft en de enige bron van informatie Facebook is. Daar lezen we dat Not A Boys Name het geesteskind is van David Jenkins jr uit Sydney, Australië.
Debuutsingle Hazard Perception Test is om het voorzichtig te zeggen veelbelovend. Het is zo’n nummer dat aan veel doet denken maar waaraan precies is moeilijk te zeggen. De productie is weelderig met zowel tokkelende als scheurende gitaren. Bij het refrein krijgt David charmante assistentie van een paar dames. David heeft overigen een lage stem en croont meer dan dat hij zing. En tegen het eind bloeit er plotseling een bos violen op. Opvallend ook zijn de vele tempowisseling, die vormen echter geen hinder voor het rustige verloop van het nummer. Kortom. Hazard Perception Test van Not A Boys Name is een welgemikte eerste klap.
Als je pop (en rock) bands laat optreden op monumentale plekken dan krijg je PopMonument. Het idee ontstond ooit in culturele kringen in Bergen op Zoom, een stad die geen gebrek heeft aan monumentale locaties en met Gebouw-T één van de actievere muziekcentra van Zuid-Nederland binnen de poorten.
Dat het een gouden idee was, mag je afleiden aan het feit dat PopMonument is uitgegroeid tot een jaarlijkse traditie. Om precies aan te geven wat PopMonument nou zo bijzonder maakt, citeren we graag uit het rapport van de commissie, die het festival in 2015 eerde met de Erfgoedprijs van de provincie Brabant:
“PopMonument smeedt een originele en succesvolle koppeling tussen jong publiek en erfgoed, tussen monument en hedendaagse muziek. Door middel van popacts en speciale rondleidingen wordt beleving en sfeer gecreëerd op verrassende plekken in Bergen op Zoom, waar je anders niet komt. Zowel het verhaal van de monumentale locatie als het verhaal van de muziek staan hierbij centraal.”
Voor alle duidelijkheid, iedereen is welkom! Sterker nog, PopMonument is een uitgelezen kans om een bezoek te brengen aan het schone Bergen op Zoom dat kan bogen op een langere geschiedenis dan Amsterdam en minstens zoveel historische plekken en panden telt. Ook is het parkeerprobleem een stuk kleiner maar dit terzijde.
En dan nu over de muziek, we zijn tenslotte een radiostation. PopMonument is een ontdekkingsfestival. Dat betekent dat er vooral veelbelovende en aanstormende acts te zien zijn op 8 en 9 september. Ook is PopMonument een genre-overschrijdend evenement met naast rockbands ook jazzartiesten, singer-songwriters en acts waarop geen enkele sticker blijft plakken. Informatie over wie, wat en waar vind je op www.popmonument.nl.
Op alle andere vragen hopen we een antwoord te krijgen van een van de drijvende krachten achter PopMonument, Max Majorana. Onze Bazz belde met Max. Hun gesprek plus nummers van de muzikale deelnemers van PopMonument 2018 hoor je zaterdag 25/8 om 19.00 uur en in de herhaling op donderdagavond 29/8 om 22:00 uur.
Bring Me The Horizon is een uitzondering die een paar regels bevestigt. Een zo’n regel is dat metal een oude mannen sport is. Een andere regel is dat metal anno nu een randverschijnsel zou zijn. Bring The Me The Horizon wordt gevormd door een handvol (relatief) jonge Britse honden. En de band is enorm populair.
Op de radio zal je Bring Me The Horizon niet snel horen, tenzij je in Engeland woont waar men trots is op de eigen teelt of regelmatig naar Pinguin On The Rocks luistert. Bijzonder is dat de band is doorgebroken zonder veel water in de metalwijn te doen, eerder benzine. Hun songs zijn niet zelden complexe composities, vol tempo en stemmingswisselingen terwijl hun riffs vaak mathematisch van aard zijn. Aan de andere kant heeft de band een prima oor voor poppy refreinen.
BMTH, zoals fans de band noemen is ook alles behalve retro. De band heeft zijn roots in de New Wave of British Heavy Metal van illustere voorgangers als Judas Priest en Iron Maiden, maar in hun songs schemeren invloeden door als grunge, nu metal en zelfs en funk.
Mantra is nieuw en opwindend. De aanjager van het nieuwe album Amo (kort voor ammunitie) heeft alles wat BMTH zo sterk maakt. Mantra is een metaltrack in schaapskleren, scherp en opwindend, energiek genoeg voor de mosh pit en voldoende poppy voor de wat avontuurlijke radiostations. Het duurt overigens nog wel even voordat Amo uitkomt. Zonder tegenbericht verschijnt album 6 van Bring Me The Horizon op 11 januari. 2019.
LIVEDATUM: 20/11 ASAF Live, Amsterdam
Om welke reden ook Kurt Vile The War On Drugs heeft verlaten, het zal niet vanwege muzikale meningsverschillen zijn geweest. Kurt‘s nieuwe single. Loading Zones is misschien iets poppier (lees korter en minder serieus) dan het werk van zijn goede vriend Adam Granduciel, maar zou verder prima passen op een W.O.D. album.
Met Loading Zones kondigt Kurt (waarschijnlijk) de komst aan van zijn nieuwe album. De vorig jaar verschenen duetplaat met Courtney Barnett meegerekend wordt het album 8 van de man, die in 2003 voor het eerst van zich liet horen.
Het The War On Drugs-verhaal is een tikkeltje ingewikkeld. Kurt en Adam zijn dikke vrienden. Adam speelt op Kurt-platen en vice versa. Samen richten ze in 2005 The War On Drugs op en maken ze twee albums. Kurt is echter ook solo actief. In 2008, zo rond de tijd dat The War On Drugs groter begint te groeien, verschijnt zijn eerste langspeler, Constant Hitmaker. Het lijkt hem verstandig om niet op twee paarden tegelijk te wedden en zich te concentreren op zijn eigen winkel. Met Adam is hij even goede vrienden, die blijft gewoon lid van zijn begeleidingsband The Violators.
En dan verschijnt in 2013 de single Red Eyes van The War On Drugs en heeft Kurt het nakijken. Een jaar later is zijn oude band één van de grootste attracties van indieland en hij een aardige middenmoter.
In 2015 slaat Kurt met Pretty Pimpin’ een inhaalslag en scoort hij zijn eerste wereldwijde succes. Maar W.O.D. Heeft ook niet stilgestaan en is ondertussen mega geworden. Ter vergelijking Kurt staat binnenkort in Paradiso en The War On Drugs in de Ziggo Dome. Waarschijnlijk vindt hij het wel best zo. Op een houtje te bijten hoeft hij al lang niet meer en last van een hete adem in zijn nek van promotors en platenbazen, die meer en groter willen heeft hij ook niet. De eigentijdse hippie maakt gewoon lekkere muziek in zijn tempo en op zijn manier, zoals het zacht vloeiende en rijkelijk met gitaar bestrooide Loading Zones, een song met een universeel thema; het vermijden van parkeerboetes.Dat optreden van Kurt Vile in Paradiso vindt trouwens plaats op 1 november. Koop snel je ticket als je wilt gaan, want het optreden gaat zeker uitverkopen. Dat dan weer wel.
LIVEDATUM 01/11 Paradiso, Amsterdam.
Matthew Houck is zo’n solo-artiest, die er voor kiest om onder pseudoniem muziek te maken. Zijn keuze viel op Phosphorescent, dat glanzend/glimmend betekent. Dat past goed bij zijn modern classic Song For Zula, al ruim vijf jaar uit, die je vast wel kent.
Phosphorescent is een troubadour in de traditie van Dylan. Zijn teksten zijn dus belangrijk, maar het zijn z’n melodieën en sfeervolle producties die hem tot een held in de indie folk/rock scene hebben gemaakt. Vijftien jaar geleden kwam het eerste Phosphorescent album uit, op 5 oktober verschijnt het zevende album C’est la vie waar we vijf jaar op hebben moeten wachten. Met die sfeervolle producties zit het nog steeds wel snor, want New Birth in New England is een zeer vrolijke countrysong met op ongeveer minuut 2 een prachtig, verrassend intermezzo.
LIVEDATA 23/10 Botanique, Brussel 24/10 Paradiso Noord, Amsterdam
