Category: Nieuwe Muziek

Jonathan Wilson: “Deze shit is de dark side van het muzikantenbestaan.”

Of we de afspraak kunnen verplaatsen, van het Amstelhotel naar een airbnb-adres in Amsterdam-West. Duvelstoejager Jonathan Wilson (43) ondersteunt Roger Waters als zanger en gitarist tijdens de Us + Them tour, die in juni vier dagen de Ziggo Dome laat vollopen met Pink Floydfans. “Ik wilde even op mezelf zijn”, verklaart de muzikant, die oogt als een moderne hippie, zijn plotselinge verhuizing.

Tekst Popmagazine Heaven | Louis Nouws

De airbnb biedt het beeld van een muziekfanaat on the road. Een akoestische gitaar achteloos op de bank. Op het tafeltje ernaast speelt een opengeklapte Macbook via een bluetooth speaker muziek af van Scott Walker. Aan de laptop zijn een klein keyboard en een modulaire synthesizer gekoppeld, een PIN Electronis & Ramcur, die Jonathan Wilson op de kop heeft getikt in Berlijn. “Het is een remake van een synthesizer die Pink Floyd gebruikte tijdens de opnamen van The Dark Side Of The Moon. Toen Roger me vroeg voor de Us + Them tour ben ik ernaar op zoek gegaan om de speciale geluidsaffecten van dat album te kunnen herscheppen.”

Wilson heeft de synthesizer zelf ook toegepast op Rare Birds, zijn begin dit jaar verschenen soloalbum, en dat is nieuw. Want de Californische multi-instrumentalist, die vooral naam maakte als producer van albums van onder meer Dawes, Father John Misty, Conor Oberst, Roy Harper en Roger Waters, staat bij uitstek bekend om zijn voorliefde voor een warm analoog geluid waarin geen rol is weggelegd elektronische geluidsapparatuur. “De vergelijkingen met Crosby, Stills, Nash & Young en Dennis Wilson die me ten deel vielen bij mijn eerste twee solo-albums [Gentle Spirit (2011) en Fanfare (2013)-red.], waren vleiend, maar ik heb mezelf nooit gezien als de schatbewaarder van het jaren zeventig westkustgeluid. Ik woon inmiddels een kwart eeuw in LA, dus ik voel wel dat ik in een bepaalde traditie sta. Alleen al de omgeving doet wat met je. Maar als liefhebber van een doorwrocht en gelaagd geluid voel ik me net zo verwant met Engelsen als Trevor Horn, Peter Gabriel en Kate Bush.”

Big
‘Omdat we allemaal stroomafwaarts van Townes Van Zandt aan het vissen zijn, blijft er eigenlijk niets anders over dan het groot te maken’, schijft Jonathan Wilson in de documentatie die Rare Birds begeleidde. “Dat is vrij naar Arlo Guthrie, die zoiets zei over Bob Dylan. Ik zou willen dat ik een nummer als Pancho & Lefty zou kunnen schrijven, maar dat talent heb ik niet. Zulke catchy melodieën met poëtische teksten schrijven, is slechts weinigen gegeven, dus ik zoek het met mijn muziek in het domein van de overdaad. Sommige nummers op Rare Birds zijn opgebouwd uit 120 tot 150 tracks. want dat is mijn sterke punt. Ik kan dat heel goed organiseren. Het zit grotendeels gewoon in mijn hoofd, al prijs ik me gelukkig met een heel gestructureerd werkende engineer aan mijn zijde. Uiteindelijk ligt er natuurlijk wel een puzzel waar ik soms maanden mee bezig ben. Soms is dat heel meditatief, dan trek ik me helemaal terug om het te overdenken. Hoe passen alle stukjes in elkaar? Hoe wil ik het ten langen leste laten klinken?”

“Voor mij is het een enorm voordeel dat ik bijna alles zelf inspeel. Vaak komen de ideeën op tijdens het opnameproces. Ik stel me voor dat een chef-kok in de keuken ook zo aan de slag gaat met de ingrediënten. Je grijpt wat je nodig hebt, sommige bestanddelen zijn bekend, soms bedenk je iets nieuws of geef je het een speciale bewerking. Je hebt een gerecht voor ogen dat mensen versteld doet staan, dat als geheel overtuigt maar ook op onderdelen boeit. Ik werk overigens niet helemaal in mijn eentje, vaak krijg ik juist inspiratie door muzikanten die langskomen in mijn studio. Loving You, het nummer dat feitelijk het startpunt vormde voor Rare Birds, viel in zijn vorm na een paar spontane sessies met new age-zanger Laraaji.”

Ook de aanwezigheid van Roger Waters had grote invloed. De opnamen voor Waters’ Is This The Life We Really Want? en Rare Birds liepen grotendeels parallel. “In totaal zijn we zo’n anderhalf jaar met zijn album bezig geweest. Tussen die sessies door werkte ik aan eigen nummers. Vaak bleef alles precies zo opgesteld, dus het sonische pallet van onze albums kent een grote overlap. Ook heeft Roger geregeld naar nummers geluisterd die ik in hun ruwe versie voorspeelde op piano.”

Shit
Rare Birds is een 78 minuten durende muzikale reis langs oude en nieuwe paden van de psychedelische rock. Geen conceptalbum in strikte zin, maar als geheel bedoeld als “helende muziek”, dixit neohippie Jonathan Wilson. Voor sommigen is de sonische overdaad wat teveel – een Belgische recensent schreef dat er ‘een heel goeie plaat verborgen zit in Rare Birds’ ­–, maar daar heeft geluidsmagiër Wilson geen boodschap aan. “Ik wil dat mijn muziek mensen meeneemt op een emotionele golf. Een album van mij koop je niet voor de liedjes maar voor de totale ervaring.”

In Europa slaat zijn muziek meer aan dan in de Verenigde Staten, waardoor hij een vreemd soort niemandsland dreigt terecht te komen. “Het klimaat is nu zo dat albumverkoop weinig meer voorstelt. Je hebt uiteraard altijd nog bands die binnenlopen, maar doorgaans zijn dat de acts die al niks te klagen hebben. Over de belastingen misschien. Maar voor onbekendere groepen is het schrapen om te overleven. Ik wil het niet eens over mijn eigen verkopen hebben, maar neem de Father John Misty-albums waar ik bij betrokken was. Ik weet voor honderd procent zeker dat als I Love You, Honeybear en Pure Comedy halverwege de jaren negentig waren uitgekomen ze tien keer meer hadden verkocht dan nu.”

Het geld moet komen uit optredens. “Maar het is kostbaar om in Europa te touren als Amerikaanse indieband. Daar heb ik mee te maken. In mijn thuisland kan ik nauwelijks touren omdat te weinig mensen om mijn muziek geven. En in Europa, waar ik wel genoeg fans heb, is het eigenlijk financieel niet verantwoord, omdat het niet meer is op te vangen met plaatverkoop. Op mijn vorige tour heb ik ongeveer 100.000 dollar toegelegd. Maar deze shit is de dark side van het muzikantenbestaan. Het blijft nog altijd een genot muziek te maken, laat ik dat voorop stellen.”

Genieten
Dus staat hij zo’n 175 keer naast Roger Waters op het podium met de US + Them tour en het repertoire van Pink Floyd. “Natuurlijk, het geld is goed, maar ik kan er ook van genieten, temeer daar Dave Kilminster de meeste gitaarpartijen voor zijn rekening neemt. Die doet dat heel goed. Zelf ben ik veel minder bedreven in het noot voor noot naspelen van de originelen. Ik kan me helemaal richten op de zang. Voordat de tour aanving heb ik zelfs nog een zangcoach in de arm genomen om mijn stem en stamina te verstevigen. Toen Roger me vroeg voor de tour dacht ik: waarom niet? Als indie-artiest zal ik nooit in die megahallen spelen, laat staan in stadions in Zuid-Amerika. Het leek me cool dat eens mee te maken. Inmiddels is Roger een vriend van me en voel ik me loyaal. Al is het ook wel weer fijn, zoals nu in Amsterdam, het hele circus even te verlaten en zo’n luxe hotel te verruilen voor een appartement in een gewone buurt. Ik ben teveel een individualist om aldoor met de groep op trekken.”

LIVEDATA 08/09 Melkweg, Amsterdam 13/09 Trix, Antwerpen (BE)

—

HeavenHeaven #5, 2018 heeft maar liefst twee omslagen. Op de voorkant staat Raymond van het Groenewoud, op de achterkant prijken de jonge heren van DeWolff. Dat in verband met een special die Heaven wijdt aan het spiksplinternieuwe rootsfestival Once I A Blue Moon, dat zaterdag 25 augustus plaatsvindt in het Amsterdamse Bos. Ook de hoofdstad goes americana. Interviews zijn er met DeWolff, I’m With Her en The Dawn Brothers, alle drie te zien op het festival, naast David Crosby The Mavericks en vele anderen.

In de ‘gewone’ Heaven het uitgebreide vraaggesprek met Raymond van het Groenewoud, die een driedelige box samenstelde uit zijn oeuvre met de titel Archivaris. Ook zijn er fijne gesprekken met Beechwood, Low, Jonathan Wilson en Yorick van Norden.

In de serie Portret van…, dit keer podiumdirecteur Marlies Timmermans van het Utrechtse Ekko. Liz Phair’s spraakmakende debuut uit 1993 Exile In Guyville staat centraal in It was 25 years ago today.

In de recensierubriek, met meer dan 100 titels, nieuwe albums van o.a. Neko Case, Charles Lloyd & Lucinda Williams, Curse of Lono, American Aquarium, Dawes, The Wood Brothers, Dirty Projectors, Arthur Buck, RVG, Israel Nash, Needlepoint en Smail Mail.

Dit nummer niet missen? Neem een abonnement en profiteer van de aanbieding: 1 jaar Heaven van € 34,99,- voor slechts € 22,50,-! Een abonnement neem je hier: www.popmagazineheaven.nl/actie-abonnement

 

Rolling Blackouts Coastal Fever – An Air Conditioned Man [LIVE SESSION]

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag! Vandaag één van onze hoogtepunten van Lowlands 2018: de Australische indieband Rolling Blackouts Coastal Fever. Check de nieuwe livesessie van de single An Air Conditioned Man.

LIVEDATA 02/11 Trix, Antwerpen 03/11 Paradiso Noord, Amsterdam 04/11 Doornroosje, Nijmegen

Arlie – Barcelona Boots.

Met de release van Barcelona Boots heeft het Amerikaanse Arlie nu een vol kwartet, of een complete EP bij elkaar gespaard. Hoewel de vier track allemaal anders klinken, zijn er nu wel bepaalde overeenkomsten te bespeuren die tezamen de stijl van Arlie vormen.

Arlie is lid van het powerpop gilde. De band maakt Beatle-esque songs, pittig en poppy met een lichte groove, een heldere structuur en pakkende refreinen. De geluidsbepalende factor is de falsetstem van Nathaniel Banks.

Arlie is de verzamelnaam van vier muzikanten, die elkaar leerden kennen op de Vanderbilt Universiteit in Tennessee. In deze tijd van rappers en dj’s zijn analoge muzikanten relatief zeldzaam en als ze soortgenoten ontdekken vormen ze al snel een groep en in geval van Nat Banks, Carson Lystad, Jason Antwi en Adam Lochemes dus ook een band.

Het ging al snel zo goed dat de studies en bij inschoten en na een onweerstaanbaar aanbod van een groot label koos het kwartet definitief voor de muziek. Dat wil niet zeggen dat Arlie er al is. De band heeft nog wel even te gaan voordat ze in de Alpha staan, maar het begin is er en de potentie ook. Barcelona Boots is niet alleen de vierde release van Arlie maar ook het vierde schot in de roos.

#318 Festival van de Week – 200 by the Sea

Bij een naam als 200 By The Sea denk je misschien aan een nieuwe verfilming van een oude Griekse mythe, maar het is precies wat er staat, een festival met maar liefst 200 acts bij de zee. De zee is de Noordzee bij Scheveningen.

Aanleiding voor 200 By The Sea is de 200ste verjaardag van Scheveningen als badplaats. In 1818 opende ene Jacob Pronk de deuren van het allereerste badhuis van het toenmalige vissersdorp. De organisaties van Popagenda Scheveningen en Feest Aan Zee wilden dit jubileum niet onopgemerkt voorbij laten gaan en kwamen met het idee van een meerdaags muzikaal mega festijn. Zo gedacht zo gedaan en dus vindt er op 27, 28, 29 en 30 september op verschillende locaties in het schone Scheveningen een superfestival plaats.

De 200 acts staan verdeeld over 15 podia en dus vier dagen. De muziekmakers komen uit binnen en buitenland. Het is te hopen dat de organisatie alle buitenlandse deelnemers verplicht om ‘Hallo Scheveningen’ te roepen, dan kunnen we lachen.

Net als de badgasten, die jaar in jaar uit in het zonnige Scheveningen neerstrijken, vormt ook de stoet artiesten, die op 200 By The Sea staat een bont gezelschap, variërend van Hollandse singer-songwriters tot import rockbands, van meezingers tot luistervinken en van onbekende acts tot (lokaal) beroemde bands.

Een deel van de optredens is gratis toegankelijk, voor anderen is een -overigens zeer schappelijk geprijsd- toegangsbewijs nodig. Handige passe-partouts zijn er ook. Voor namen, plaatsen en tijden verwijzen we je graag naar Google, voor tickets kan je terecht bij https://popagendascheveningen.stager.nl/web/tickets.

De Pinguin Radio-muziekspecial over 200 By The Sea hoor je zaterdag om 19.00 en/of donderdag a.s. om 22.00 uur.

OTEP – Molotov

“I’m mad as hell and I’m not gonna take it anymore! Thing have got to change, but first you gotta get mad”, deze beroemde tekst komt uit de film Network (1976) en wordt nog steeds aangehaald, wanneer burgers zich boos maken over de overheid. Of de president van de Verenigde Staten.

Zoals in geval van de vrouw en de mannen van OTEP, die zelfs nog een stapje verder gaan dan door een open raam hun woede uit te schreeuwen.  Zij willen het liefst het kwaad met kwaad bestrijden. De band overweegt zelfs het gooien van een molotovcocktail. Bij wijze van spreke dan. Kan je nagaan hoe boos ze zijn.

Nu is er ook wel wat aan de hand in ‘the land of opportunity’. In bedekte termen aangemoedigd door de huidige bewoner van het Witte Huis komen nazi’s en andere fascistisch gespuis uit het riool gekropen en claimen een plek in de mainstream. Als het aan OPET, genoemd naar zangeres Opet Shayama en ogend als de cast van Mad Max ligt dus over hun lijk. En daar hebben ze een liedje over gemaakt in een stijl die is uitgevonden door onze eigen boze band Urban Dance Squad en populair  gemaakt door de booste band van allemaal Rage Against The Machine.

Molotov komt van het meest recente muzikale manifest van de metal mannen uit L.A. Kult 45. OPET is nu 18 jaar en 9 albums oud, maar zo woedend als op hun meest recente album klonk de band nooit eerder. De noodzaak om hun boosheid kenbaar te maken is dan ook nooit eerder zo groot geweest.

Jade Bird – Uh Huh

Jade Bird was een van de spitsafbijters van LL18. Het niets vermoedende publiek – ze is nog nauwelijks bekend- dat de Lima  binnen stroomde ging al snel en collectief uit hun dak en begon spontaan te dansen.

Goed, de opwinding is deels te verklaren door het lentekoeien effect. Op de eerste dag lijken Lowlands bezoekers nog het meest op koeien, die na een donkere winter op stal voor het eerst weer de wei in mogen, maar een groot deel van de opwinding werd toch echt veroorzaakt door de jonge Britse singer-songwriter, die slechts gewapend met stel sterke songs, een akoestische gitaar en krachtige stem de tent bedwong.

Jade Elizabeth Bird (Hexham, Engeland 1 oktober 1997) wordt aangeprezen als country-zangeres en dat is niet niet waar, maar wie een dochter van Dolly verwacht of een erfgename van Emmylou wacht een teleurstelling. Jade is een meisje met gitaar en veel van haar liedjes hebben een snik, maar de jonge dame kan ook flink rockend uit de hoek komen. Zoals op haar nieuwe single Uh Oh, een song met meer energie dan een gemiddelde metalband.

Miss Bird komt nog maar net kijken, een EP en drie singles en dan zijn we er al, maar dat we nog veel plezier aan en met haar gaan beleven is nu al duidelijk.

LIVEDATUM 11/11 Paradiso, Amsterdam.

Clipprimeur: William Fitzsimmons – Angela

Singer-songwriter en producer William Fitzsimmons brengt op 21 september zijn zevende  studioalbum Mission Bell uit op Groenland Records. Mission Bell werd met producer Adam Landry (Los Lobos, Vanessa Carlton) in Nashville opgenomen. De nieuwe single Angela is nu uit en hij speelt vandaag op Into The Great Wide Open!

“Angela is about giving your life to someone and them giving it to someone else, but still not being able to let go of them. It’s about being blinded to reality by one’s emotions…”

Mission Bell is een optekening van een bewogen jaar, voornamelijk door de scheiding met zijn vrouw. Het album werd oorspronkelijk in de zomer van 2017 opgenomen in te thuisstudio van Fitzsimmons, maar de opnames werden teniet gedaan door en na de scheiding. In 2018 ging Fitzsimmons naar Nashville om het album opnieuw op te nemen met producer Adam Landry. Mission Bell is het eerste album van Fitzsimmons dat hij analoog opnam. Het geluid is rauw, echt en tastbaar.

Het proces en resultaat van Mission Bell is zowel pijnlijk als helend, met begrip van de complexiteit van de mens, vooral in slechte periodes. Maar het is geen goed versus slecht album geworden of een poging om empathie te krijgen. Mission Bell gaat over verraad, maar ook over verzoening en vergiffenis. Het gaat over mensen die hun best doen, maar elkaar toch vaak pijn doen.

“Having to let go of the first version of this record was incredibly strange and something I’ve never done before. But it was the right thing to do. That record was made at a time when nearly all involved, including myself, were living dishonestly and selfishly and poorly, and it was clear in the results. When I was forced to see the truth of how rotten things had become inside and around me, I deleted every note and every word. My dear friend and manager, Rishon, connected me with producer Adam Landry, and together the two of us spent weeks upon weeks breathing back life into a project that I thought was lost for good. By the time we finished, I felt like I had reclaimed something that was taken from me and I remain terribly proud of this work as a result” -aldus Fitzsimmons.

LIVEDATA 31/08 Into The Great Wide Open, Vlieland 14/10 Paradiso, Amsterdam 16/10 Botanique, Brussel (BE)

Nothing But Thieves – Forever & Ever More

Nothing But Thieves -dat zijn Nederlandse podiumdebuut maakte op Pinguins in Paradiso- is enomr populair geworden, maar met behoud van ballen. Dat wordt wel duidelijk als je de nieuwe single hoort van het Britse vijftal.

Zoals meestal brak de band door met een ballad. Nothing But Thieves zou niet de eerste band zijn geweest, die de formule van hun doorbraak hit Sorry had uitgemolken, maar daar past de band dus voor. Gelukkig maar en verstandig, want hoe saai moet het niet zijn om avond aan avond de zelfde riedeltjes af te draaien. 

De verbindende factor tussen Sorry en nieuwe single Forever & Ever More is de direct herkenbare stem van Conor Mason. Verder houden alle overeenkomsten op. In Forever & Ever More beuken de drums, beest de bas en knokken de gitaren om aandacht met voornoemde Mason. De winnaar is Nothing But Thieves dat met de nieuwe single een link legt naar de late jaren zestig toen voorgangers als Cream, Led Zeppelin en Free de blues een boost gaven door de versterker op elf te zetten en de boel op stelten.

Er zal zeker een hitgevoelige ballad op de nieuwe EP staan van de band uit Southend On Sea, maar het is een blijft een bende van het rockende soort. De What Did You Think When You Made Me This Way EP telt vier nieuwe tracks en verschijnt op 19 oktober.

LIVEDATA: 15/11 AFAS Live, Amsterdam. 16/11 013, Tilburg.

Scram C Baby – Elephant

Waarom Scram C Baby na 8 jaar stilte plotseling weer de geest heeft? Geen idee. Maar wat maakt het uit zolang de hoofdstedelijke rockers met sterk nieuw werk komen als de single Elephant. Het is gelukkig niet zo dat de band doet alsof de tijd stil is blijven staan. In het laatste decennium van de vorige en het eerste van deze eeuw maakte Scram C Baby naam met begeesterde rammelrock van het soort dat we nu garage noemen. Soort van tijd vooruit dus, als je bedenkt dat garage nu een populair genre is bij de jongste generatie Neder-rockbands.

Vergeleken met uitslaande bermbrandjes als Kisses Suziki (1996) en Earstruck (2010) is de nieuwe single Elephant het toonbeeld van beheersing, een in een Berlijnse Bowie saus gedipte bolero, een slowburner met een gradueel opgevoerde spanning en de dreiging van een naderend onweer.

Het zou kunnen zijn dat de verandering van stijl is ingegeven door het besef dat de veteranen als het gaat om onstuimige energie het zullen moeten afleggen tegen de jeugdige overmoed van jonge hondenbands als Korfbal en Canshaker Pi (waarin de zoon van de zanger SCB speelt). Scram C Baby is  ouder, wijzer, anders en terug. En dat is goed nieuws.

Self Esteem – Wrestling

Iemand die zich Self Esteem noemt, heeft de tong ferm in de wang geplaatst en loopt waarschijnlijk juist niet over van het zelfvertrouwen. Of is een fan van Offspring, dat zou ook kunnen. Na beluistering van Wrestling kunnen we dat laatste echter nagenoeg uitsluiten.

Wrestling is de tweede single van Self Esteem, een naam waarachter de Britse Rebecca Lucy Taylor schuil gaat. Tot voor kort gebruikte Rebecca haar pseudoniem alleen voor haar werk als grafisch vormgever en videomaker. Muziek maakte ze als helft van het duo Slow Club, dat zich na tien jaar tijdelijk heeft opgeheven. Net als Slow Club maakt ook Self Esteem trage mooi vormgeven luisterpop, maar waar Slow Club folk-roots heeft, maakt Self Esteem mondiale muziek, dat in geval van Wrestling met zijn Indiaans/Afrikaanse refrein een etnisch tintje heeft.

Eerder dit jaar zong Self Esteem mee op en was ze te zien in de clip van Surface To Air van de Django Django.  Django’s Dave McLean retourneert de gunst door nu als producer op te treden.  Van plannen over album tours e.d. is nog niets bekend.