Category: Nieuwe Muziek

Johnny Marr – The Tracers

Na het verscheiden van the Smiths heeft Johnny Marr bepaald niet stilgezeten. Onder heel veel meer heeft hij gespeeld met Paul McCartney, The Pretenders, The The, samen met Bernard Sumner van New Order in Electronic en Modest Mouse. Desondanks lijkt het erop dat hij pas vrij recent weer op zijn pootjes terecht gekomen is. Ondanks de grote namen met wie hij heeft samengewerkt hebben zijn bijdrages zelden tot ‘klassieke’ muziek geleid.

Marr‘s eerste solo-album, The Messenger uit 2013 is wel een prima plaat, die hij een jaar later overtrof met Playland, het album waarop Easy Money staat, zijn grootste post-Smiths succes tot nu. Alhoewel alleen bij ons een hit is zijn recente, The Priest -een getoonzet gedicht- er eveneens één voor de boeken. En nu is er dan The Tracers, een uitstekende single in de beste Britpop traditie. The Tracers heeft een dikke drive en een woo woo koortje, dat afkomstig lijkt uit  Sympathy For The Devil.

Marr‘s nieuwe single is afkomstig van zijn nieuwe solo-plaat, Call The Comet, die 15 juni uit moet komen. Johnny Marr‘s 3e studioalbum telt 12 tracks, die zijn geïnspireerd door de toestand in de wereld in het algemeen en de Brexit in het bijzonder. Marr komt zij nieuwe album promoten met een intiem concert in Amsterdam.

LIVEDATUM: 20 mei, Paradiso Noord, Amsterdam.

The Outfit – Soldier Boy

Nieuw en ook weer niet is The Outfit. De naam is nieuw, maar de vier muzikanten hebben een flinke staat van dienst. De gebroeders Nawara verdienden hun sporen in het clubcircuit van Chicago. Mike Gorman schreef geschiedenis als lid van powerpop-legende, Pezband en de uit Phoenix, Arizona afkomstige zanger-songwriter Andy Mitchell maakte kilometers als lid van 9 Volt en Verona.

Het kwartet komt dus beslagen ten ijs en dat hoor je. Begin dit jaar debuteerde The Outfit met een naar de band genoemd album. De plaat is geproduceerd door Ulrich Wild, die eerder hand en spandiensten verrichtte voor o.a. Deftones, White zombie en Pantera.

Soldier Boy is de eerste single van het album. Een goede keuze, want representatief voor wat The Outfit in de melk te rocken heeft: riff-rijke rock, hard maar niet al te heavy. En maatschappijkritisch. Soldier Boy is een aanklacht tegen de militaire macht van V.S. die vaak meer kwaad doet dan goed. Zware jongens, maar geen domme jongens die Outfit.

Rolling Blackouts Coastal Fever – Talking Straight

‘De berichten over mijn dood zijn sterk overdreven’, zei Paul McCartney ooit als reactie op het gerucht dat hij zou zijn omgekomen bij een auto-ongeluk. Een soortgelijke respons verdient ook het steeds weer opduikende bericht dat  gitaarmuziek op sterven na dood zou zijn. Los van het feit dat festivalorganisaties een moord zouden doen om The War On Drugs, Royal Blood en Queens Of The Stone Age te mogen boeken, is de stroom nieuwe gitaarbands constant en van hoog niveau.

Kijk alleen maar naar wat er uit Australië komt de laatste jaren. Met name King Gizzard & The Lizard Wizard is een band, die zowel artistiek als commercieel heel hard aan de weg timmert. Als ons gevoel ons niet bedriegt dan gaat ook die andere Australische band met onmogelijk lange naam hoge ogen gooien.

Rolling Blackout Coastal Fever kwam op hoog niveau binnen. De band heeft debuutsingle French Press nog niet overtroffen, maar dat lijkt een kwestie van tijd. Ook opvolger Mainland was helemaal niet verkeerd en nieuwe single Talking Straight is opnieuw een schot in de rockroos.

Wij zijn trouwens niet de enigen die het volste vertrouwen hebben in de band met de drie gitaristen. Rolling Blackout Coastal Fever heeft nu officieel onderdak gevonden bij Sub Pop, het label dat Nirvana lanceerde en met acts als King Tuff, Father John Misty, Beach House nog steeds weet wat goed en levensvatbaar is. Talking Straight komt net als Mainland van het eerste echte album van Rolling Blackout Coastal Fever,  Hope Downs dat op 15 juni uitkomt. Dat is zo’n twee weken na het Nederlandse podiumdebuut van de Australiërs op London Calling.

LIVEDATA: 26 mei London Calling, Paradiso Amsterdam. 27 mei Vera, Groningen.

Van surrealisme naar realiteit op nieuw album Unknown Moral Orchestra

Unknown Mortal OrchestraToen hij het album maakte, voelde het alsof de wereld om hem heen gek werd. Nu zijn de leadsingle American Guilt en de tweede single Not In Love, We’re Just High gereleased en worden zijn fans gek. Op sociale media is een discussie ontstaan, want de fans zijn in de war door de twee totaal verschillende nummers. Wat kunnen ze verwachten van Sex & Food, het vierde album van Unknown Mortal Orchestra dat 6 april is uitgekomen? Het is precies wat zanger Ruban Nielson wilde creëren met de releases: discussie en verwarring.

Tekst Nadieh Bindels

“American Guilt is het meest verwarrende nummer van het album. Daarom wilde ik dat het de leadsingle werd. Not In Love, We’re Just High klinkt weer totaal anders. Dat zorgde ervoor dat fans flink begonnen te discussiëren en spuien op sociale media. Ze hebben geen idee waar het heen gaat met het album en dat is mooi. Ik wil graag dat de plaat een verrassingselement heeft en mensen niet weten hoe het gaat klinken in zijn geheel. Ik wil ook niet de hele tijd maken wat zou moeten of wat fans van me verwachten. Het is heerlijk om te zien hoe mensen reageren op de twee nummers”, vertelt Ruban Nielson. Hij drinkt een speciaal biertje, terwijl we uitkijken op het IJ. Zijn nagels zijn gelakt in verschillende metallic kleuren.

Ruban begon deze keer helemaal anders met het maken van een album. Waar de albumcover normaal als laatste wordt gemaakt, is dit waar hij zijn vierde album mee begon. Na vele gesprekken over visuele aspecten met de ontwerper van de hoes, Neil Krug, ontstond er een beeld van hoe de muziek moest gaan klinken. Van daaruit verzamelde de zanger muziek die paste bij het gevoel dat hij kreeg bij de beelden en kleuren. “Meestal komen er kleine muzikale fragmenten in mijn hoofd en die schrijf ik dan op. Ik weet niet precies waar die ideeën vandaan komen, maar dat maakt ook verder niet uit. Het zijn gewoon random dingen. Ik verzamel ze in een map op mijn computer en op enig moment ga ik ze samenvoegen en structureren.”

Van surrealistisch naar realiteit
De zanger van Unknown Moral Orchestra is degene in de band die alle teksten schrijft. Ook dat doet hij niet altijd direct met een doel. “Soms schrijf ik een nummer en weet ik nog niet wat het betekent, alleen dat het goed voelt en ik het moet gebruiken. In het begin klinken songs vaak surrealistisch en psychedelisch voor me. Dan kom ik er later achter wat het eigenlijk echt voor me betekent.” Ruban wilde niet dat politiek een grote rol zou spelen op het nieuwe album, maar er helemaal omheen kon hij niet. In de tijd dat hij het album schreef, veranderde er veel voor zijn gevoel. “Het leek alsof de wereld om me heen gek werd. De verkiezingen in de V.S., de verschuiving naar rechts, naar Trump. Ik wilde liever een album maken over mijn gevoel en liefde, maar politiek is er toch wel een beetje tussendoor geglipt. Het is niet dat ik echt een mening geef of iets bekritiseer, maar ik observeer en benoem het. American Guilt gaat bijvoorbeeld over het feit dat ik nu tien jaar in de V.S. woon, steeds meer deel word van de maatschappij en moet dealen met de ideologie. Ik betaal belasting en ben daarmee onderdeel van de oorlogsmachine. Daar kan ik niet meer omheen.”

Heden v.s. verleden
Het zijn niet alleen de dingen uit het heden, maar vooral die uit het verleden die Ruban inspireerden voor het album Sex & Food. Zo zijn er in sommige nummers, zoals Hunnybee en Everyone Acts Crazy Now A Days, geluiden te horen die sterk doen denken aan het geluid van videogames en cassettetapes uit de late jaren ’80 en begin jaren ’90. De tijd dat de 38-jarige zanger opgroeide. “Dat klopt inderdaad. Ik heb veel nagedacht over die periode en wilde die graag verwerken in de muziek. Ik speelde in die tijd videogames en had een cassetterecorder voor muziek. Het geluid daarvan is heel specifiek en is sterk verankerd in mijn herinneringen. Ik heb geluid opgenomen met een cassettedek en het verwerkt in sommige nummers van het album.”

Hij werd in zijn leven veel geconfronteerd met drugs, wat een terugkerend thema is in zijn muziek, zo ook op het nieuwe album. Veel mensen in Rubans familie zijn muzikant en hebben of hadden drugs- of alcoholproblemen. Zelf heeft hij ook periodes gehad waarin hij veel gebruikte. “Ja, op de een of andere manier gaan muzikant zijn en drugsgebruik goed samen. Al wordt het ook wel vaak geromantiseerd. Ik ga er nu anders mee om, maar ik heb zeker veel drugs gebruikt in bepaalde periodes. Onder andere de song Not In, We’re Love Just High gaat daar over. Ik keek terug op sommige relaties waarin ik bijna nooit nuchter was en vroeg me af wat die liefde dan was. De herinneringen aan mdma gebruiken en met die persoon zijn, het gevoel dat ik daarbij had was natuurlijk geweldig. Maarja, die mdma hé.. Het is niet dat ik het erg vind of er verdrietig van word, van de gedachte dat ik zoveel onder invloed was, wat de liefde beïnvloedde. Het is gewoon onderdeel van mijn leven en ook ergens wel grappig om op terug te kijken. Daarom moest ook terugkomen op het nieuwe album.”

LIVEDATA 28/05 Ancienne Belgique, Brussel (BE) 10/07 Best Kept Secret, Hilvarenbeek

 

Hop Along – How Simple

In de V.S. is Hop Along al bijna 10 jaar lang een begrip. Bij ons passen hun verzamelde fans makkelijk in een volkswagenbusje. Een mogelijk reden voor de obscuriteit van de band uit Philadelphia alhier is hun ongrijpbaarheid. Soms wordt de band als punk weggezet, dan weer als folkrock of gewoon indie, maar er wordt ook geslingerd met een term als emo. Feitelijk heeft Hop Along van alles wat en dat maakt ze ook zo boeiend.

Het uitblijven van succes in de lage landen heeft waarschijnlijk alles te maken met het feit dat de band niet zoveel optreed, daar niet en hier al helemaal niet. Laten we hopen dat men goede voornemens heeft, want de voorbode van het nieuwe album Bark Your Head Of, Dog liegt er niet om. How Simple is Hop Along in optima forma. Centraal staat de stem van Frances Quinlan, die ongeschoold maar overtuigend haar verhaal doet over ouder maar wijzer worden en de angst voor verandering.

Zoals gezegd komt Hop Along uit Philadelphia. De band is ontstaan uit een soloproject van de frontvrouwe toen ze in het laatste jaar van de middelbare school zat. Een paar jaar later bood haar broer zich aan als drummer en niet veel later completeerden een gitarist en bassist het kwartet. Na twee eigen beheer releases kwam Hop Along in 2014 onder contract bij Saddle Creek Records van Conor ‘Bright Eyes’ Oberst . Het zelfde label zal op 28 april het nieuwe Hop Along album uitbrengen, waarvan How Simple de eerste single is. Rond die tijd gaat de band ook op tour, maar vooralsnog alleen in de V.S.

Sam Johnston – The River

Blues anno 2018 is grotendeels een blanke affaire. Afro-Amerikaanse jongeren associeren de muziek van hun (over)grootouders met de slavernijtijd, een periode waaraan ze niet graag worden herinnerd. De cross-over van blues van zwart naar blank begon al in de jaren zestig toen bands als The Rolling Stones, Eric Clapton’s Cream en Led Zeppelin blues aan het popidioom toevoegden. Ook blueslegendes als BB King, Buddy Guy en John Lee Hooker zagen hun publiek van kleur veranderen. Ze zijn er nog wel, Afro-Amerikanen, die blues spelen Gary Clark Jr bijvoorbeeld en Ben Harper, maar de meerderheid is blank.

Texas heeft altijd een belangrijke bluestraditie gekend. Die is gevestigd door originals als T Bone Walker, Lightnin’ Hopkins en Freddie King en in ere gehouden door (tovenaars)leerlingen als Johnny Winter, ZZ Top en Stevie Ray Vaughan. Enter Sam Johnston, een jonge gast uit Dallas, die is opgegroeid op een menu van John Mayer, Clark Jr, Tedeschi Trucks Band en de voor serieuze gitaristen nog altijd onvermijdbare Jimi Hendrix. The River is Johnston’s debuut. Zijn single heeft een swampy feel en barst van de solo’s. Blues zoals blues bedoeld is. Voor bluesliefhebbers van alle leeftijden, maar ook voor fans van My Baby en Nathaniel Rateliff.

Melody’s Echo Chamber – Breathe In, Breathe Out

Na zes jaar eindelijk weer een levensteken van Melody’s Echo Chamber.  Breathe In, Breathe Out is de voorbode van een nieuw, tweede album van de Franse act, dat half juni moet verschijnen onder de titel, Bon Voyage. Werd Melody Prochet op haar debuut terzijde gestaan door Kevin Parker van Tame Impala. Deze keer waren het Rien Fiske van de Zweedse band Dungen en Frederick Swann van het eveneens Zweedse the Amazing, die haar hielpen.

Dat er zo’n gat gaapt tussen de twee releases komt omdat Melody vorig jaar een ernstig ongeluk kreeg, waardoor alle plannen moesten worden opgeschort. Maar ze is weer ter been en klaar voor ronde twee. Breathe In, Breathe Out is een rijk geschakeerde, psychedelische track vol wendingen in zowel sfeer als tempo, door de Melody gezongen in die gepatenteerde Franse zuchtmeisjes stijl.

Unknown Mortal Orchestra – Everyone Acts Crazy Nowadays

Met American Guilt zette het Nieuw-Zeelandse Unknown Mortal Orchestra ons nogal op het verkeerde been. Vervormde gitaren vlogen om je oren en ook de stem van frontman Ruben Nielsen was door een mangel gehaald. De eerste single van het nieuwe album blijkt een vreemde eend in de bijt, want op twee andere vooruit geschoven tracks zijn het als vanouds de keyboards die de toon aangeven en zingt Nielsen weer met zijn bekende kopstem.

Dat wil echter niet zeggen dat Sex & Food direct aansluit op het succesvolle Multi-Love album. Not in Love We’re Just High klinkt alsof het door Daft Punk is geremixt terwijl het duo dronken was en Everyone Acts Crazy Nowadays zou je kunnen omschrijven als symfonische disco. Een gevarieerd allerlei dus, wat mogelijk te verklaren is uit het feit dat Unknown Mortal Orchestra het nieuwe album niet op één locatie opgnam, maar tijdens een wereldreis met stops in studio’s in o.a. Vietnam, Mexico en IJsland.

LIVEDATUM 10/6 Best Kept Secret, Hilvarenbeek.