Sunflower Bean: “Inspiratie en energie als het ware vanzelf.”

Met afstand kan I Was A Fool nu al gerekend worden tot de meest coole en sexy singles van 2018. Het is afkomstig van het onlangs verschenen Twentytwo In Blue, het tweede album van het New Yorkse trio Sunflower Bean.

Tekst Jeroen Bakker

De titel is niet alleen een verwijzing naar de leeftijd van de bandleden, ze zijn alle drie 22 jaar, maar vormt tevens de periode tussen het debuutalbum uit 2016 en de releasedatum van de opvolger. Twee jaar en twee maanden geleden werd namelijk Human Ceremony uitgebracht waarmee het drietal kon rekenen op uitstekende kritieken in de diverse media. Tot dan toe speelde de muzikale carrière zich voornamelijk af in hun thuishaven maar dit voorjaar zijn de eerste shows van de Europese tour al op voorhand dik uitverkocht. De verleiding van I Was A Fool lijkt onweerstaanbaar en wordt langzamerhand opgepikt door diverse radiostations in Europa. Woensdagavond 11 april is de band in Paradiso. Kort voor aanvang van het optreden in Birmingham spreken wij met zangeres/bassiste Julia Cumming en gitarist/zanger Nik Kivlen.

”We hebben altijd de intentie gehad om het beste uit onszelf te halen maar dat het zo’n succes zou worden hadden we nooit durven dromen”, aldus Kivlen. “We hadden op de middelbare school al in diverse andere bandjes gespeeld voordat we bij elkaar kwamen en waren ons bewust van de vreemde verhoudingen die je met elkaar als muzikant in een band kunt hebben.” Kivlen probeert de veranderingen van de band te omschrijven aangezien de drie zich sinds enige tijd fulltime met Sunflower Bean bezighouden. “We hebben al eerder in Europa gespeeld maar nog niet eerder wisten wij op eigen kracht de zalen uit te verkopen.”

Het psychedelische indierocktrio uit Brooklyn heeft er hard voor moeten knokken en werd heel even zelfs de hardstwerkende act van New York City genoemd. “Dat was tussen 2014 en 2015  toen we werkelijk overal waar een podium te vinden was speelden. De shows bleken aan te slaan en het speekwoordelijke vuurtje verspreidde zich razendsnel.”

Voor de mensen van het gerenommeerde platenlabel Fat Possum bleken de stuwende drums, dromerige gitaarlijntjes en zangpartijen van Kivlen en Cumming reden genoeg om de band een contract aan te bieden. Inmiddels is de overstap gemaakt naar Lucky Number, het label waar Twentytwo In Blue vorige maand verscheen. Als support-act van bands als Wolf Alice, The Pixies, Vaccines en Best Coast heeft Sunflower Bean al de nodige vlieguren achter de rug.

“De verhoudingen binnen de band zijn altijd zo goed gebleven omdat we vanaf het prille begin allemaal hetzelfde doel nastreefden”, aldus Julia. “We wilden ons volledig kunnen overgeven aan het maken van muziek en bezig kunnen zijn met de band. Uiteraard speelt wederzijds respect daarbij een belangrijke rol en moet je elkaar ook op creatief gebied de nodige vrijheid gunnen. Er is binnen onze muziek ruimte voor experimenten maar we proberen daarentegen wel dichtbij onszelf te blijven. Vooral de optredens zijn voor ons het ultieme moment om ons te kunnen uiten en ons als band te kunnen profileren. Wanneer we bij elkaar zijn komen inspiratie en energie als het ware vanzelf bij elkaar. We weten welke richting we op willen maar als we samen spelen komen er allerlei invloeden bij en ontstaan er steeds weer nieuwe dingen. Alleen muziek maken is leuk maar om samen iets te creëren, iets te delen en daar ook nog succesvol mee zijn is nog veel leuker.”

Hoewel de band niet wil spreken van ‘een protestplaat’ lijkt een bedankje aan de Amerikaanse president op zijn plaats. “Ja, de verkiezingsuitslag is zeker bepalend geweest voor de totstandkoming van deze plaat”, lacht Kivlen. Tracks als Burn It en vooral ook Crisis Fest zijn wat dat betreft veelzeggend “Veel Amerikanen lijken zich langzamerhand te realiseren wat er nu aan de hand is wat de gevolgen zijn. Ik kan mij niet voorstellen dat je in deze merkwaardige tijden als muzikant niet beïnvloed raakt door de gebeurtenissen om ons heen.”

Kivlen heeft zich in diverse interviews uitgesproken over de huidige situatie en spreekt daarin over ‘a shit show’ wanneer het over de vreemde capriolen van de president gaat. Desondanks bevat het album wel degelijk een hoopvol en positief geluid. “Protest is er zeker en vooral als ik bedenk hoe men tegen onze generatie aankijkt. We worden dikwijls als lui en ongemotiveerd gekenmerkt maar ik zie juist heel veel leeftijdsgenoten om mij heen die heel goed weten waar zij mee bezig zijn en keihard werken om hun doel te bereiken. Hoewel men druk bezig is om verdeeldheid te zaaien zie ik juist een sterke solidariteit onder de jongeren groeien. Die spirit hoor je ook terug in onze muziek.”

In een interview van enkele jaren geleden beweerde Julia dat de Rock ’N Roll veel mensen hielp om te overleven. Ze blijkt zich het citaat nog goed te kunnen herinneren: “Ik denk dat het nu nog sterker is dan ooit. De Rock ’N Roll geeft energie, kracht en biedt de mogelijkheid te zijn wie je werkelijk bent. ‘Rock ’N Roll feeds you’ en is juist nu van levensbelang. Het helpt je in tijden als deze overeind te blijven.”

LIVEDATA 10/04 Trix, Antwerpen (BE) 11/04 Paradiso, Amsterdam

Lord Huron – When The Night Is Over

In een rechtvaardige wereld zou Ancient Names pt 1 van Lord Huron een joekel van een hit zijn. Nu is het alleen bij ons een succes en niet half zo groot als we hadden verwacht/gehoopt toen we het nummer tot IJsbreker uitriepen. Het is gelukkig niet zo dat de band rond Ben Schneider helemaal geen succes heeft in ons land. Lord Huron stond eerder dit jaar in een bomvolle Vredenburg en komt in oktober terug voor een concert in Paradiso.

Vorige week kwam het gezelschap uit L.A. met een nieuw nummer op de proppen. When The Night Is Over is een spannende ballad, een part 2 lijkt wel van doorbraak hit The Night We Met. De nieuwe single is het derde voorproefje van het Vide Noir album dat de 20ste zal uitkomen.

When The Night Is Over heeft een spooky, instrumentaal thema dat dienst zou kunnen doen als tune van een tv-show, een detective serie bijvoorbeeld. Dat is geen toeval. Volgens Schneider heeft hij geprobeerd de sfeer op te roepen van een natte, verlaten door neon verlichte stad. Daar is hij uitstekend in geslaagd. Zijn inspiratie putte hij uit een verhaal van Raymond Chandler, een van de grondleggers van het ‘hard boiled detective’ genre.

LIVEDATUM: 22 oktober Paradiso, Amsterdam

Nieuw-Zeelander Marlon Williams – Liefde en loutering

Nieuw-Zeelander Marlon Williams (27) viel begin 2016 op met zijn wonderschone titelloze debuutalbum. Filmische, theatrale country- en folksongs, gezongen door een man met engelachtige stem. Afgelopen februari is de nieuwe plaat Make Way For Love uitgekomen. Een plaat over een verloren muze. Een plaat die hij moest maken.

Tekst Popmagazine Heaven | Sandy Abrahams

Marlon Williams is een charmante man. Aantrekkelijk nonchalant, alsof hij zo uit een jaren vijftig film komt lopen. Zijn donkere brillantinehaar rockabilly naar achter gekamd. Theatrale en fluwelige zangstem. Roy Orbinson met een vleugje Elvis. Hij groeide op in Lyttelton, Nieuw-Zeeland, een kleine havenstad vlak bij Christchurch. Zijn ouders, beiden afstammend van de Maori’s, brachten hun liefde voor muziek over op de jonge Marlon. Bij zijn kunstzinnige moeder hoorde hij vooral klassieke muziek, zijn vader had een meer diverse smaak. “Mijn vader was een Maori-punk en speelde vroeger in een punkband. Hij draaide ook veel country en rock ‘n’ roll. We schreven en zongen vaak samen.” Ze zijn trots op hem. “Mijn moeder is wel kritischer dan mijn vader. Ze let nogal op de details en wil geregeld weten wat ik bedoel met mijn teksten. Dat is soms wat pijnlijk. Vooral als het zinnen zijn over seks. Dat is wel het laatste waarover je het wilt hebben met je ouders.”

Williams studeerde korte tijd Russische taal en literatuur, stapte over op een studie Maori-geschiedenis, en overwoog toen dat ook niets werd een carrière als operazanger. Tijdens de zanglessen was hij een buitenbeentje. “Het kwam vaak voor dat ik met een kater in de les zat en nog rook naar sigaretten en drank. Niet echt de juiste instelling voor een klassiek geschoolde zanger. Ik leerde er wel veel. Ik ontdekte hoe ver ik kon gaan met mijn stem, wat mijn bereik is. Daardoor durfde ik veel meer.”

Opera werd het uiteindelijk niet. Williams koos voor het geluid van grote Amerikaanse crooners als Jim Reeves, Marty Robbins en Roy Orbison. “Ik houd van de openheid waarmee ze zingen, die hoor je niet meer zo vaak. Zonder schaamte je emoties tonen. Dat vind ik mooi.”

SOCIAAL
Williams werd de frontman van countryfolkband The Unfaithful Ways en vormde in 2013 een duo met Delaney Davidson waarmee hij de bluegrass ontdekte. Toen hij alleen verder ging, was dat wel even wennen, maar het maakte alles ook eenvoudiger. Hij kon zelf beslissen wat hij wilde, zijn eigen weg kiezen. Het toenemende succes zag hij niet aankomen. “Het is ontzettend druk. Ik kom net uit Parijs. Daar heb ik tien interviews per dag gedaan. Soms wist ik al wat de volgende vraag zou zijn. Iedereen wilde hetzelfde weten.”

Hij is blij met alle aandacht, begrijp hem niet verkeerd, maar voor iemand die niet heel sociaal is, is het soms even doorbijten. “Ik moet me zo nu en dan afsluiten voor alle drukte. Dan lees ik wat, speel een spelletje of kijk een film. Mensen willen van alles van je en het is de kunst ze tevreden te houden zonder dat ze alle energie bij je weghalen. Gelukkig word ik daar steeds beter in.”

LIEFDESVERDRIET
Het is op zijn minst opmerkelijk wanneer een singer-songwriter niet staat te springen als hij weer eens wat moet schrijven. Toch geldt dat voor Williams. Hij heeft er weinig mee en het voelt als een opluchting als er eentje af is. “Ik houd vooral van al geschreven liedjes. Het hele schrijfproces voelt oncomfortabel, misschien doordat ik mijn gevoelens graag een beetje ontvlucht. I don’t like thinking of matters of the heart too much.”

Op zijn eerste album kwam hij daar nog mee weg. Niet hijzelf worstelde met liefde, verlies of eenzaamheid, het waren vooral verhalen van anderen. Bedacht of waar gebeurd – dat liet hij in het midden.

Hoe anders was dat bij Make Way For Love, zijn nieuwe. “Ik moest gewoon schrijven. Ik had muziek maken zo hard nodig. Het was therapie voor me en ik weet niet wat er was gebeurd als ik dit niet had kunnen doen.”

De noodzaak te schrijven kwam door de breuk met zijn geliefde Aldous (Hannah) Harding. Net als hij artiest en veelbelovend. Zij een tikje excentriek, hij vooral erg onder de indruk van haar. Ze drukte met haar aanwezigheid een artistiek stempel op zijn debuut en met haar afwezigheid op Make Way For Love. Elk nummer ademt Aldous. “Ik miste haar. Er was niemand met wie ik zo veel praatte als met haar. Over muziek, kunst, het leven. Je loopt een lange tijd samen op en houdt elkaars hand vast. Dat was opeens weg. Ik had het graag voorkomen, maar tegelijkertijd was het ook goed dingen zelf te doen, de kracht te vinden in mijn eigen manier van werken.”

Harding is nog wel te horen, in het duet Nobody Gets What They Want Anymore. Twee stemmen die prachtig in elkaar overvloeien, melancholiek en teder. “Voor mij was het heel logisch dat zij meezong, maar moeilijk was het wel. We namen het apart van elkaar op. Dat kon doordat we elkaar altijd goed aanvoelden en het dus niet nodig was echt samen te zijn. Een zwaar proces dat uiteindelijk ook louterend bleek.”

Neigde zijn vorige plaat voornamelijk naar de donkere kant van country en folk, de opvolger klinkt weidser en theatraler. “Ik was toe aan andere dingen ontdekken. Mensen plaatsen mijn muziek graag in een hokje. Dat communiceert gemakkelijker, maar als maker levert het me niets op. Het beperkt je als je steeds stilstaat bij de vraag of de muziek nog wel in je genre past. Dat doe ik dus niet meer.”

Het gaat ruim een jaar na de liefdesbreuk behoorlijk goed met Marlon Williams. Make Way For Love krijgt, nog niet eens uitgekomen, al veel aandacht en de internationale tournee is geboekt. “Misschien is de breuk met Aldous iets waar ik nooit helemaal overheen kom. Ze is echt heel speciaal. Gelukkig vond ik een goede manier om ermee om te gaan. Namelijk dit album. Daar ben ik blij mee.” En, besluit hij berustend: “There’s pride in the letting go.”

LIVEDATA 11/04 AB Club, Brussel, 13/04 Paradiso, Amsterdam (Sold Out) 28/04 Ekko, Utrecht (Sold Out)

Nieuwe nummers niet missen?
Neem een abonnement en profiteer van de aanbieding: 1 jaar Heaven van € 34,99 voor slechts € 22,50! Een abonnement neem je hier: www.popmagazineheaven.nl/actie-abonnement

PEER – You Can Count On Me To Let You Down

Het Zeeuwse PEER bewijst dat er in onze waterrijkste provincie ook behoorlijk stevig wordt gerockt. Met Emily en I Don’t Wanna deed het kwartet eerder al  een paar prima duiten in het indie-zakje. You Can Count On Me To Let You Down is weer bingo! Laat dat debuutalbum maar komen.

PEER heeft al vanaf het begin de wind mee, al kwam die eerst uit een andere richting, Het waren Passion-producer Eric van Thijn en volksrapper Lange Frans, die zich als eersten over de band ontfermden, onder de indruk als ze waren van hun jonge honden energie. De band zelf kwam er al snel achter dat hun biotoop niet lag bij evenementen als Concert By the Sea, maar in de naar bier en zweet ruikende tenten van het Popronde circuit.

You Can Count On Me To Let You Down is de eerste release van de Gijs, Renzo en Jesper met nieuwe bassist, Brian. Voorganger Bas heeft na drie en half jaar zijn instrument aan de wilgen gehangen. Hij blijft echter behouden voor de muziek, want gaat zich verdiepen in de technische aspecten van het muziekmaken.

DMA’s – For Now

DMA’s maakte naam als de beste Britpopband van Australië. Een paar jaar nadat de gebroeders Gallagher elkaar de band uit hadden gejaagd, debuteerde het trio uit Sydney met een track zoals Noel ze al een tijdje niet meer had geschreven.

Dat was vier jaar geleden, sindsdien heeft DMA’s hun palet aan invloeden uitgebreid met andere bands uit Manchester, of eigenlijk moeten we zeggen Madchester, want het zijn de mannen, die een brug sloegen tussen house en indie die DMA’s tot voorbeeld strekken, te weten Happy Mondays, Prima Scream en niet op de laatste plaats Stone Roses.

Even leek DMA’s het pad bijster. De vorige single was een mierzoete ballad, die de schrik om het hart liet slaan, maar met zijn lekker dreinende zang, calorierijke gitaren en jungle drums is For Now een uitstekende smaakmaker van het eveneens For Now gedoopte tweede album, dat eind deze maand uitkomt.

LIVEDSATUM: 12 mei Paradiso, Amsterdam.

#299 Henk Blaauw

Henk Blaauw heeft niks met muziek te maken, behalve dan dat muziek een passie is. Om wat preciezer te zijn Henk houdt van rock het liefst met een gitaartje (of twee) en als het kan een beetje alternatief. Hij houdt dus van Pinguin muziek. Henk is dan ook al vanaf dag 1 een trouwe luisteraar. Hij is echter niet alleen passief fan , maar steunt ons ook op een hele bijzondere manier.

Henk is eigenaar/CEO van Hoving Transport, een Groningse vervoersonderneming met een wagenpark dat door heel Europa rijdt.

“Of we het een leuk idee vinden om onze naam en logo op de zijkant van een van zijn wagens te zetten?”, vroeg hij een tijd geleden. “Wow!” was ons antwoord.

Sindsdien rijdt er een gigantische truck door Europa met op de zijkant ons logo en onze naam in koeienletters. Een paar maanden geleden meldde Henk zich weer. Hij vond dat hij nog wel meer kon doen, dus stelde hij weer een enorme vrachtwagenflank tot onze beschikking. Dit maal met het doel de ruimte in vlakken te verdelen en die te verkopen aan onze luisteraars. Een soort crowdfunding dus. Je koopt een afgebakend vlak en zet daar een afbeelding naar keuze op.

Het resultaat is een door onze luisteraars en sympathisanten samengesteld mozaïek op de zijkant van een truck, die wederomlangs Europese bergen en dalen toert. Top idee toch? Een paar plekken hebben we nog ( https://shop.pinguinradio.com/donatie/). Voor al deze sympathieke acties wilde Henk niks terug, hij doet het uit liefde voor muziek en om ons in de lucht te houden.

Je begrijpt het, als er één man is die het verdiend om Stationschef te worden van Pinguin Radio dan is het wel onze weldoener uit Groningen. Bij deze dus.

Luister zaterdag (7/4) om 19.00 uur naar het interview dat onze Bazz met Henk had en geniet de hele week lang van zijn mooie muziekkeuze.

1-      Stone roses – fools gold

2-      Red hot chilipeppers – Higher ground

3-      Incubus – wish you were here

4-      Kasabian – fire

5-      Lonely the brave – dust & bones redux

6-      Pearl jam – better man

7-      Metallica – fade to black

8-      Nothing but thieves – sorry

9-      Soundgarden – burden in my hand

10-   Smashing pumpkins – cherub rock

11-   Quicksand – dine alone

12-   Stereophonics – Dakota

13-   Kyuss – one inch man

14-   System of a down – toxicity

15-   Half moon run – full circle

16-   The national – anyone’s ghost

17-   Django Django – default

18-   Birth of joy – three day road

19-   Eddy Vedder – hard sun

20-   London Grammar – hey now

21-   Temple of the dog – hunger strike

22-   Sensefield – differtent times

23-   Wolfmother – the joker and the thief

24-   Tame Impala – the less I know the better

25-   Alt J – Breeze blocks

Eels – Bone Dry

De muziek van Eels is altijd meer geweest dan simpel amusement. Bandleider en enig vast lid, Mark ‘E’ Everett gebruikt zijn talent als middel om het bestaan in dit -wat de dichter zo mooi omschreef als- ondermaanse tranendal dragelijk te maken. Daar heeft hij ook alle reden toen, want er is weinig dat hem bespaard is gebleven. E’s belangrijkste thema’s zijn familie, dood een verloren liefdes. E is natuurlijk niet de enige, die muziek maakt uit therapeutische overwegingen. Hij is echter wel vrij uniek in de manier waarop hij zijn kunst weet aan te wenden. Zonder te willen beweren dat zijn teksten vrij zijn van zelfbeklag, weet hij zijn gevoelens en gedachten zo te verwoorden dat ze herkenbaar zijn en relevant voor anderen. De songs van Eels bieden troost, steken een hart onder de riem bij mensen, die soortgelijke situaties hebben meegemaakt. Daarom is E meer dan een muzikant. Voor velen is hij een vriend,  familie, een therapeut.

In 1996 verscheen Beautiful Freak, het eerste Eels album. Daarmee zette E de toon van een oeuvre dat deze week werd verrijkt met album twaalf. De 15 songs op The Deconstruction zijn typisch Eels, variërend van introspectieve rockers tot  excentrieke ballads. De teksten zijn als vanouds autobiografisch, maar dus op zo’n manier verwoord dat ze herkenbaar zijn voor iedereen, die leeft en liefheeft.

Op nieuwe single Bone Dry rockt E een streepje harder dan we de laatste jaren van Eels gewend zijn. Het door drums, bas en fuzz gitaar gedreven nummer zou Mark Lanegan prima passen.

The Deconstruction is het eerste Eels album in vier jaar. Na de laatste toer was E zo uitgeput dat hij overwoog de stekker er uit te trekken. Gelukkig voor ons heeft hij een nieuwe liefde gevonden, is hij getrouwd en heeft hij een zoon gekregen. En hij acteert tegenwoordig, in de Netflix serie Love. Kortom stof genoeg voor een nieuwe plaat. Ook gaat Eels weer op toernee. In ons land zal de band maar liefst vier keer te zien zijn, een duidelijk teken hoe belangrijk we Eels hier wel niet vinden.

LIVEDATA: 18*, 19* en 20 juni TivoliVredenburg, Utrecht. 21* juni Paradiso, Amsterdam. 8 juli, Rock Werchter, België.

* is uitverkocht.