Category: Nieuwe Muziek

Anna Calvi – Don’t Beat The Girl Out Of My Boy

Don’t Beat The Girl Out Of My Boy, de titel van de nieuwe single van Anna Calvi laat weinig te raden over. De eerste release van de Engelse zangeres sinds Strange Weather, haar ijzersterke duet EP met David Byrne gaat over de opvoeding van kinderen, die vanaf dag één in het keurslijf van hun biologische geslacht worden geduwd, zonder rekening te houden met hun eventuele geaardheid. Seksuele identiteit, dat is het thema van Anna’s derde album Hunter, de opvolger van One Breath (2013).

Don’t Beat The Girl Out Of My Boy begint vrij luchtig met een meidenkoortje dat doet denken aan dat van Lou Reed’s Walk On The Wild Side (ook een song waarin gender identity een thema is). De productie ontpopt zich als groots en meeslepend met sporen van Phil Spector’s latere werk.  De climax bestaat uit lange, spannende en indringende uithalen, die duidelijk maken dat Anna Calvi behalve een uitstekende songschrijver ook een weergaloos goede zangeres is. Miss Calvi nam haar nieuwe album op met hulp van o.a. Nick Cave side-kick Nick Calvi en Adrian Utley van Portishead. De release van Hunter staat voor 31 augustus.

LIVEDATA: 24/10 De Helling, Utrecht. 23/1 De Melkweg, Amsterdam.

Father John Misty – Hangout At The Gallows

John Tillman a.k.a. Father John Misty heeft weer heel wat zieltjes gewonnen op Best Kept Secret. Het volgens velen hoogtepunt van zijn optreden was Hangout At The Gallows, het openingsnummer van zijn nieuwe album. Laat dat nou ook het mooiste nummer zijn van God’s Favorite Customer. Ten minste als je het ons vraagt.

Father John Misty is nog steeds niet vies van een woordspeling of twee, zie de titel van Hangout At The Gallows en ironie en parodie zijn nog steeds de belangrijkste wapens waarmee hij de luisteraar op afstand houdt. Toch kan je zeggen zeggen dat hij op zijn vierde album iets minder lollig is dan voorheen. Zijn tong komt zelden in zicht, maar zijn harnas vertoont scheuren. Die werpen een blik op John Tillman, de man achter het masker, die bij tijd en wijle doodongelukkig blijkt te zijn, suïcidaal zelfs. 

Lang was het taboe voor artiesten om te praten over hun psychische problemen. Na de zelfmoord van prominenten als Chris Cornell en Anthony Bourdain lijkt dat taboe doorbroken. Ook Tillman’s voormalige collega van Fleet Foxes, Robin Pecknold spreekt nu vrijuit over zijn depressiviteit terwijl Kanye West en public probeert een deugd te maken van zijn bipolariteit. 

Tillman verpakt zijn ironische, (semi)autobiografische en beschouwende songs in een jasje van 70’s snit. Hangout At the Gallows is een weelderig geproduceerde ballad, die niet had misstaan op een album van Elton John, Billy Joel of Sir Paul. Het intrinsieke doel van zijn songs doet echter denken aan John Lennon, die met zijn solodebuut in 1970 misschien wel het eerste zelftherapie album ooit maakte.

LIVEDATA: 2/11 Effenaar, Eindhoven. 3/11 Take Root festival, Groningen 5/11 Paradiso, Amsterdam.

Spiritualized – I’m Your Man

SpiritualizedElke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag.

Na zes jaar is de spacerock band Spiritualized terug! Op 7 september verschijnt het nieuwe album And Nothing Hurts. Je zou het niet zeggen als je het album hoort, maar het album is door Pierce in zijn eentje opgenomen op een kamertje in zijn huis in Londen. Een proces wat hem zeer zwaar viel.

Polo & Pan – Arc-en-Ciel

Af en toe laten we een vreemde eend toen in de Pinguin bijt. Dit keer is dat een Frans dansduo dat luistert naar de naam Polo & Pan. Van hun afkomst maken de heren geen geheim, ze zingen in hun moerstaal. Arc-en-Ciel is een in Frankrijk populaire naam voor vakantiehuizen en campings. Dat past bij het zomerse karakter van de zo genoemde song, die stilistisch het midden houdt tussen Franse chansons en Braziliaanse samba.

Arc-en-Ciel begint akoestisch, maar wiegt zich langzaam maar zeker naar een elektronisch einde toe met als moment suprême een dwarsfluitsolo! Wie dan nog niet spontaan in dansen is uitgebarsten is geen doelgroep. Polo is de nom de plume van Paul Armand Delille, Pan het alias van Alexandre Grynszpan. Het duo komt uit Parijs en past in de lijn die ooit is uitgezet door Daft Punk en Air, fantasierijke en verzorgde muziek met een beat en opvallend mooie sounds.

Polo & Pan zijn nog maar een jaar of vier bezig. Het duo is zeer in trek als live-dj’s. Met hun eerste releases mikten ze dan ook vooral op de dansvloer, tegenwoordig maken ze muziek die ook geschikt is voor thuisgebruik zoals nieuwe single Arc-en-Ciel.

 

LIVEDATA: 11-15/7 Dour, België.

Manchester Orchestra – I Know How To Speak

Arctic Monkeys zorgde  voor verwarring onder hun fans door op hun zesde album het roer plots en rigoureus  om te gooien. Dan heeft Manchester Orchestra het beter aangepakt. De band van zanger-componist Andy Hull begon zijn bestaan als stevig rockend combo. De naam van de band uit Atlanta, Georgia verraadt de vroege invloeden; de scene van de Britse stad Manchester.  In de loop der tijd echter zijn de jonge honden van toen ouder en eigenwijzer geworden. Amerikaanser ook.

De evolutie van Manchester Orchestra is stapsgewijs gegaan, dat gaf de fans alle gelegenheid om rustig met de band mee te groeien. Manchester Orchestra  anno nu heeft weinig meer gemeen met oude helden als The Smiths, The Buzzcocks en Stone Roses, maar maakt net als  My Morning Jacket, R.E.M. en The National muziek in een stijl die je indie-Americana zou kunnen noemen. 

Nieuwe single I Know How To Speak was oorspronkelijk bedoeld voor het meest recente album van M.O, A Black Mile To The Surface, maar viel uiteindelijk af omdat het Hull niet tevreden was over de compositie. Hij is blijven schrijven en schaven tot het huidige resultaat. En gelukkig maar.  I Know How To Speak is een smeulende ballad, die halverwege vlam vat en eindigt als uitslaande brand. Als na 6 minuten de rook is opgetrokken blijft de luisteraar uitgeblust achter.

Snow Patrol – Don’t Give In

Snow PatrolHun meest recente album, Fallen Empires, kwam alweer zeven jaar geleden uit en sindsdien is het behoorlijk stil gebleven rondom Snow Patrol. Na deze periode van radiostilte is de band terug met het gloednieuwe album Wildness, welke in het teken staat van wederopstanding.

De problemen en duistere periode die frontman Gary Lightbody afgelopen jaren gijzelden zijn gelukkig voorbij: de drank en drugsverslaving, gecombineerd met een zware depressie die hem op de rand van de afgrond bracht, zijn inmiddels afgezworen en verleden tijd. Lightbody is inmiddels alweer anderhalfjaar nuchter en in die tijd schreef hij nummers die intenser klinken dan de nummers op de laatste platen.

Life On Earth is de opener van het zevende studioalbum van de band, een song waar Lightbody vijf jaar aan geschreven heeft, zo gaat het verhaal. Don’t Give In, Empress en Heal Me passen moeiteloos in het rijtje met hitmateriaal wat de heren vaker op hun CV hebben staan. Gevoelige gitaar popsongs met een hoog meezinggehalte, iets waar de band een patent op lijkt te hebben. Op het catchy Dark Switch geven de strijkers het nummer diepte, net als de synths die deze track net wat extra’s geven.

What If This Is All The Love You Get is een ingetogen ballad over eenzaamheid, waarbij Lightbody, begeleidt door een piano, over zijn ervaringen en angsten zingt. Een prachtig nummer met een hoog kippenvel gehalte.

A Youth Written In Fire is een autobiografisch nummer over verslavingen en op Soon komt het verhaal van de dementerende vader van Lightbody aan bod. Heftige onderwerpen, maar prachtig verwoordt door de zanger, en tevens ervaringsdeskundige. Met Life And Death sluit Snow Patrol het met tien nummers gevulde album af.
Wildness is een mooi en boeiend resultaat geworden na een zware en donkere periode, met prachtig nieuw werk als resultaat. Chapeau! Tekst Muzine.nl | Roel Schillings

LIVEDATA 15/06 Pinkpop, Landgraaf 07/06 Rock Werchter, Werchter (BE)

#309 Festival van de Week – Dour

Dour is misschien niet het bekendste festival dat plaats vindt op Belgische bodem, maar wie er wel eens is geweest, weet dat het een evenement is als geen ander.

Al sinds de eerste editie in 1989 is Dour een uiterst publieksvriendelijk muziekfestijn met een super breed en veelzijdig programma, dat is samengesteld met gevoel voor nieuwe trends en respect voor traditie. Op Dour staan beginnende bands broederlijk naast levende legendes. Groen naast grijs, net als het publiek.

Wie grote namen zoekt, is bij Dour aan het verkeerde adres. Niet dat er geen giganten komen, maar het gaat om de opwinding die acts veroorzaken en niet om hype of status. De programmeurs van Dour boeken volgens het principe van jazzlegende Duke Ellington, ‘er bestaan maar twee soorten muziek, goede en slechte’. Daarnaast hanteert men de Monty Python formule van ‘and now for something completely different’.

Zo kan je op Dour 2018 zappen van de indie jazz van BadBadNotGood, naar de slimme herrie van Dead Cross, de supergroep van Mike Patton van Faith No More en Dave Lombardo van Slayer, een akoestisch optreden van Selah Sue en de swingende spraakwaterval van toprapper Joey Bada$$. O ja en The Chemical Brothers komen ook. En dan vergeten we voor het gemak maar even de batterij dj’s die je ten dans willen vragen. En dat is alleen nog maar de donderdag van Dour!

Het Dour festival, dat dit jaar wordt gehouden op 11, 12, 13, 14 & 15 juli. Vijf dagen feest dus voor de echte muziekliefhebber.

Alles wat je moet en wil weten over Dour 2018 vind je op www.dourfestival.eu.

Onze Dour 2018 special hoor je zaterdag (16/6) om 19.00 uur en/of in de herhaling op donderdag 21/16 vanaf 22:00 uur.

De hele week hoor je muziek van acts die spelen op Dour op de playlist van Pinguin Radio:

  1. Action Bronson – Easy Rider
  2. Selah Sue – Raggamuffin
  3. Jon Hopkins – Emerald Rush
  4. Joey Bada$$ – Paper Trail$
  5. The Chemical Brothers – Swoon
  6. Son Lux – Easy
  7. Little Dragon – Twice
  8. BadBadNotGood – I Don’t Know ft. Samuel T. Herring
  9. Soulwax – Too Many DJ’s
  10. Shame – One Rizla
  11. Parcels – Tieduprightnow
  12. Mogwai – Teenage Exorcists
  13. Forever Pavot – Joe & Rose
  14. Preoccupations – Disarray
  15. alt-J – Hunger Of The Pine
  16. Mick Jenkins – Drowning ft. BadBadNotGood
  17. Mount Kimbie – Four Years and One Day
  18. Zeal & Ardor – Devil Is Fine
  19. Chelsea Wolfe – 16 Psycho
  20. Ho99o9 – Neighborhood Watch
  21. Altin Gün – Goca Dünya
  22. Tsar B – Myth
  23. L’Imperatrice – Matahara
  24. Tyler, The Creator – Boredom
  25. Polo & Pan – Arc en Ciel
  26. Beth Ditto – Fire
  27. Equal Idiots – Put My Head In The Ground
  28. FIDLAR – 40oz. On Repeat
  29. Thee Oh Sees – Toe Cutter, Thumb Buster
  30. Rex Orange County – Loving Is Easy ft. Benny Sings

The Smashing Pumpkins – Solara

Smashing Pumpkins is terug van weggeweest. Hoe lang je de band hebt moeten missen hangt af van je bewondering voor Billy Corgan. Als je diehard fan van de man bent, heb je nog geen jaar hoeven te wachten, want eind vorig jaar bracht Billy nog een soloalbum uit. Als het je gaat om Smashing Pumpkins dan valt de wachttijd ook nog wel mee. Het meest recente album van de band stamt uit 2014.

Maar als je hebt zitten smachten naar een comeback van de oorspronkelijke band dan heb je 18 jaar in de wacht gezeten. En dan nog hangt je blijdschap af van hoe hoog je D’Arcy hebt zitten. Zij schittert namelijk door afwezigheid bij de reünie. Waarom? Dat weten waarschijnlijk alleen zij en Billy.

Het goede nieuws is toch dat drie kwart van de oorspronkelijke bands weer bij elkaar is. Bij de aanstaande tournee schijnt D’Arcy’s plaats te worden ingenomen door Jack Bates, de zoon van Joy Division/New Order bassist Peter Hook.

Billy Corgan heeft dus eindelijk zowel James Iha als Jimmy Chamberlain zover gekregen om de strijdbijl te begraven en opnieuw met hem in zee te gaan. De reünie stond nog enige tijd op losse schroeven, want Corgan had als voorwaarde gesteld dat de kaartverkoop van de Amerikaanse tournee, die volgende maand moet beginnen goed moest zijn. Storm loopt het nog niet, maar de kaartverkoop is bemoedigend. Er is nu zelfs sprake van een tour door Europa.

Ook is Smashing Pumpkins 3.0 (of is het 4.0?) weer de studio ingedoken, met als eerste resultaat de single Solara. Het is het eerste opname sinds het Machina/The Machines Of God album uit 2000 waarop Billy, James en Jimmy weer samen te horen zijn. De bassist is Jeff Schroeder die in 2007 werd aangetrokken als vervanger van James Iha. Producer van de comeback single is niemand minder dan Rick Rubin.

En hoe klinkt de nieuwe single? Solara is solide, maar niet spectaculair. Drummer Chamberlain steelt de show met zijn drilboor fills en tomeloze energie. Ook de muur van gitaren maakt indruk net als baasje Billy, die als vanouds grauwt en snauwt. Het enige minpuntje is de compositie, die wat doorsnee is, goed maar niet geweldig. Desondanks kunnen we niet anders dan blij zijn dat Smashing Pumpkins weer terug is. Al is het maar voor driekwart.

Interpol – The Rover

21 wordt Interpol dit jaar. De New Yorkse rockers vieren deze mijlpaal met een nieuw offensief dat bestaat uit een vers album, hun zesde en een uitgebreide tournee, waarbij Nederland niet wordt overgeslagen. De band maakte het nieuws wereldkundig tijdens een persconferentie in Mexico City. Het nieuwe album is Marauder gedoopt en zal op 24 augustus worden uitgebracht.

Gelukkig hoeven we niet zo lang te wachten op nieuwe muziek, want als amuse is er een kakelverse single verschenen. The Rover laat geen grote veranderingen horen, maar wel een band die nog net zo gretig is als begin deze eeuw toen ze zich in één klap onmisbaar maakten met het Turn On The Bright Lights album.

De kracht van Interpol is en blijft hun vermomming van donkere materie als toegankelijke indie. Het springerige The Rover mag dan vertrouwd klinken, dat wil niet zeggen dat de band het op het aankomende album ook op safe speelt. Paul Banks en zijn getrouwen zijn in zee gegaan met Dave Grusin, een avontuurlijke producer die zijn sporen heeft verdiend met zijn werk voor o.a. Spoon, MGMT en Tame Impala. Enige spanning hangt dus wel in de lucht. Na de festivalzomer weten we meer.

LIVEDATUM: 27/11 TivoliVredenburg, Utrecht.