Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single God Complex van het Britse powerrock duo Blood Red Shoes uit Brighton. Het laatste studioalbum van het tweetal dateert alweer uit 2014 toen stond de band ook op Pinguins in Paradiso. Komt er dit najaar een nieuwe plaat? De single staat in ieder geval alvast deze week op -26 in de Graadmeter!
Category: Nieuwe Muziek
Foxing – Slapstick
Het is (gelukkig) niet meer te horen, maar Foxing begon ooit als emo-band. Dat was in 2013. Nu bijna 3 albums verder is er geen etiket meer dat de lading helemaal dekt. Foxing anno 2018 is arty, maar niet gekunsteld. Amerikaans, maar niet typisch. Complex, maar toegankelijk.
Centraal staat zanger Conor Murphy, maar de drie andere bandleden zijn meer dan gewoon begeleiders. De kop boven een oud interview luidt ‘Foxing can’t agree on anything’. Daarom is de rol van producer belangrijk. De muzikale mediator die het opnameproces van Nearer My God, het nieuwe album van de band uit St Louis in goede banen leidde, was Chris Walla, voorheen van Death Cab For Cutie. De albumtitel betekent niet dat de band in de here is, maar is de titel van het laatste nummer dat het orkest speelde op de Titanic.
De song die de weg van de release van het nieuwe Foxing album moet effenen is Slapstick. De single is gebaseerd op de gelijknamige roman van Kurt Vonnegut. Slapstick is een intellectuele ballad, die wel aan Radiohead doet denken, met dit verschil dat zanger Conor Murphy anders dan Thom Yorke niet bang is om uit de muzikale band te springen. Nearer To God verschijnt op 19 augustus.
Hannah Williams: “Na afloop hebben we backstage zitten knuffelen…”
Überrapper Jay Z heeft Hannah Williams & The Affirmations onbedoeld een zetje in de rug gegeven door een nummer van haar te samplen, maar de Britse band had ook wel zonder gekund. Dat bewijzen hun prachtplaat Late Nights And Heartbreak en de fenomenale shows met niet in de laatste plaats Williams’ ravissante stemgeluid en dito charme.
Tekst Popmagazine Heaven | Marcel Haerkens
“In 2014 had ik even een dip”, vertelt Williams. “Mijn band Tastemakers stond op instorten. Het was mooi geweest. Een punt erachter en dan ga ik definitief voor huisje, boompje, beestje, was het idee.” Even klinkt de goedlachse Britse soulzangeres serieus. Dan schatert ze. “Not! Mijn toetsenist James Graham vroeg of ik helemaal besodemieterd was en gelijk had hij. We zouden doorgaan, koste wat het kost. Op de resten van Tastemakers zijn toen The Affirmations ontstaan. Deze kans de hele wereld te ontdekken en voor de rest van mijn leven muziek te blijven maken, laat ik me heus niet ontgaan.”
Stoppen was ook niet logisch geweest. Haar debuutalbum Hill Of Feathers uit 2012 scoorde goed en leverde haar het voorprogramma voor Sharon Jones & The Dap-Kings. Met Jones kreeg ze in korte tijd een innige band, zeker toen beider vaders niet lang na elkaar overleden. “De dag dat Sharon het slechte nieuws hoorde, moest ze optreden. Dat was nog emotioneler en dieper dan normaal. Na afloop hebben we backstage zitten knuffelen en huilen en het voelde goed dat ik haar kon troosten. Pas later besefte ik dat die avond ook belangrijk is geweest voor mijn muzikale ontwikkeling. Ik heb toen voor het eerst gezien hoe een zangeres zich ondanks of misschien wel dankzij haar leed volledig kan overgeven aan de muziek en haar publiek.”
Grunge
Hannah Williams (35) groeit op in High Wycombe, graafschap Buckinghamshire. Haar hele familie is muzikaal aangelegd en vader Williams is voorganger bij de Kerk van Engeland waar ze in het kerkkoor zingt. Haar ouders hebben haar van kinds af aan gestimuleerd professioneel muzikant te worden. “Alleen was mijn vader niet zo gecharmeerd van mijn stijlkeuzes. Ik heb lang gedweept met grunge en ben een grote fan van Black Sabbath. Toen ik Charles Bradley, die ook in de show van Sharon Jones zat, zo prachtig Changes hoorde zingen, wist ik echt niet meer hoe ik het had. Het maakt me nieuwsgierig naar wat Ozzy daarvan zou vinden. Later heb ik veel Afrikaanse groepen beluisterd en natuurlijk soul, funk, gospel en jazz. Nina Simone, Otis Redding, Etta James, Aretha Franklin, Mahalia Jackson, Martha Reeves, Marvin Gaye, Al Green, de lijst is eindeloos. Het fijne aan The Affirmations is dat ze net zo min als ik bang zijn risico’s te lopen en altijd open staan voor iets nieuws. Ik woon tegenwoordig in Winchester, hoofdzakelijk wit en middle class, de rest komt allemaal uit Bristol en dat is één grote etnische en creatieve melting pot .Het doet me denken aan mijn geboorteplaats waar ik op school een van de weinige blanken was. Daarom voelt naar Bristol gaan altijd als thuiskomen. Om het even hoe laat, je stuit altijd wel op een plek waar ze muziek maken. Iedereen stimuleert elkaar, en er is een gezonde competitie. Doordoor komen daar zo veel fenomenale musici en groepen vandaan.”
Met Williams erbij bestaan The Affirmations nu uit tien personen. Ze benadrukt dat het niet haar band is maar een hecht collectief met louter vrienden. “Ik mag dan het gezicht zijn en de meeste interviews doen, de één kan niet zonder de ander. We zijn een democratische band, al gaat dat soms wel erg ver. Wekenlang hebben we zitten overleggen over de bandnaam. Ik was het op een gegeven moment zo moe dat ik met The Affirmations op de proppen kwam. Zij bevestigen per slot van rekening mijn bestaan en andersom.”
De nummers op Late Nights And Heartbreak zijn in verschillende samenstellingen geschreven met James Graham als muzikale regisseur. “We hebben superinstrumentalisten in huis waaronder een fantastische blaassectie en met Victoria Klewin en Hannah Nicholson kan ik de heerlijke jazzharmonieën zingen waar ik altijd al van heb gehouden.”
LIVEDATA 30/06 Down The Rabbit Hole, Beuningen 13/07 North Sea Jazz Festival, Rotterdam 20/07 Welcome tot he Village, Leeuwarden 11/08 Zomerparkfeesten, Venlo 28/08 Noorderzon, Groningen 29/08 Ekko, Utrecht 30/08 Cultura Nova, Heerlen 31/08 Bruis Festival, Maastricht 01/09 Tuckerville, Enschede 02/09Into The Great Wide Open, Vlieland
St. Vincent – Fast Slow Disco
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag eentje in de categorie Sex, Clips & Rock ‘n Roll: Fast Slow Disco. We zien in de video St. Vincent, oftewel Annie Clark, dansen in een gayclub. Het is een nieuwe, snellere versie van het nummer Slow Disco dat staat op het succesvolle album Masseduction.
Onze voormalige Stationschef is 1 juli te zien op Down The Rabbit Hole in Beuningen.
Culture Abuse – Dip
Het Amerikaanse Culture Abuse speelt leentjebuur bij zo’n beetje elke band van de laatste 40 jaar, die gitaar als hoofdwapen heeft en niet kijkt op een decibelletje meer of minder. Eclectisch kan je ook nomen. Omdat de band platen maakt voor Epitaph worden ze vaak als punk weggezet, maar zoals nieuwe single Dip duidelijk maakt, heeft Culture Abuse wel wat meer te bieden dan drie akkoorden en een boze zanger.
Er is nog een hardnekkig misverstand over Culture Abuse. Veel mensen die de band live zien , denken dat zanger David Kelling heeft overdreven met drank en drugs. Hij beweegt namelijk nogal ongecoördineerd. Helaas is het geen act of misbruik, maar heeft hij bij zijn geboorte een hersenbeschadiging (cerebrale parese) opgelopen waardoor zijn motoriek is aangetast. Aan Kelling’s spraakvermogen mankeert gelukkig weinig en zingen doet hij als de beste. Zijn leven als een minder valide is een van de onderwerpen waarover Kelling zingt (the cripple never gets the girl), maar tegelijkertijd is hij een trots rolmodel voor een bevolkingsgroep die meestal buiten beeld wordt gehouden.
David Kelling schrijft de songs van Culture Abuse, dat je het beste kunt plaatsen in de driehoek Ramones, Clash en Nirvana, zijn grote voorbeelden en voorgangers. Dip is onderdeel van Bay Dream, het tweede album van het vijftal uit San Francisco. Dip klinkt duidelijk Amerikaans, maar is met zijn hoor en wederhoor zang en zonnige melodie beslist geen doorsnee rawk.
LIVEDATA: 22/6 Graspop Dessel, België. 29/6 Summer Gloom, Antwerpen.
Nine Inch Nails – Shit Mirror
Trent Reznor is boos. Dat was hij altijd al, maar nu heeft zijn torn een andere, meer directe aanleiding dan het zinloze streven in dit ondermaanse bestaan. Trent is boos op Trump, kan zijn bloed wel drinken. In recente interviews zegt de Nine Inch Nails voorman dat hij het idee heeft dat hij de ondergang van de V.S. in real time aan het meemaken is. Hij is niet alleen.
Reznor is teveel kunstenaar om zijn walging van Trump en diens kornuiten expliciet tot onderwerp te maken van zijn muziek, maar de goede verstaander hoort wat hij zegt in de zeven song op Bad Witch, de nieuwste release van Nine Inch Nails. Bad Witch is het slotstuk van de Nine Inch Nails trilogie, die begon in 2016 met de EP Not The Actual Event en vorig jaar een vervolg kreeg met Add Violence.
Openingstrack Shit Mirror zet de toon van Bad Witch, hard in tempo, sfeer, sound en volume. Stilistisch is Nine Inch Nails in hun 30 jarige bestaan niet essentieel veranderd. Toen de band debuteerde met Pretty Hate Machine was industrial rock een nieuw genre. Het nieuwe is er wel af en wat ooit avantgardistisch was is nu van deze tijd. Maar de urgentie, het kakofonische en het overdonderende van de muziek van Nine Inch Nails zijn misschien wel actueler dan ooit. Ook hoor je de ontwikkeling van de techniek, de trucs die Reznor vroeger moest uithalen om zijn muziek futuristisch en averechts te laten klinken zijn nu standaard plug-ins. Maar waar het om gaat is wie er aan de knoppen draait . Wat Nine Inch Nails al drie decennia tot een onmisbaar en onontkoombaar orkest maakt zijn het talent, de drive en de verbeeldingskracht van Reznor en zijn partner in crime Atticus Ross.
LIVEDATA: 27/6 AFAS Live. 8/7 Rock Werchter, België.
Slaves – Cut & Run
Het is alweer drie jaar geleden dat Slaves de handen op elkaar kreeg met een serie sterke singles en een prima debuutalbum. Wie kent ze niet nummers als Sockets en Cheer Up London? Langspeler twee viel -ondanks het feit dat hij was geproduceerd door Beastie Boy Mike D- een beetje tegen, maar bevatte met Lies en Spit It Out wel een paar lichtpuntjes.
Tussen Take Control en Are You Satisfied zit net een jaar. Zelfs voor een punkband blijkt haastige spoed zelden goed. Die fout maakt het duo uit Kent dus geen tweede keer. Daarom heeft Slaves nu bijna twee jaar uitgetrokken om een album te maken. De band kan zich geen zeperd veroorloven.
Eerste single Cut & Run is een daalder waard, het is een opwindende bundeling van melodie en energie gebracht met die heerlijke bluf die alleen Britse bands eigen is. Cut & Run ligt in het verlengde van eerder behaalde successen, maar laat ook een band horen die heeft opgelet en bijgeleerd. Nog steeds is Slaves (de naam is gekozen omdat hij lekker klinkt en controversieel is) een projectiel, maar niet meer zo ongeleid als vroeger. Veel is er nog niet bekend over album 3, behalve dat de band weer in zee is gegaan met Jolyon Thomas, die ook tekende voor de productie van het debuut van Slaves en sindsdien ook in de weer is geweest voor U2, Royal Blood en rapper Kendrick Lamar. Meer details volgen.
WOLKEN – Polaroid
Het afgelopen jaar heeft de Amsterdamse muzikante Rita Zipora (2016 op Pinguins in Paradiso) samen met dichter en muzikant Robin Block gewerkt aan het nieuwe project WOLKEN, en onlangs is de eerste single uitgekomen.
Zie hier de video die bestaat uit oude Super8-camera beelden van over de hele wereld, met op het einde dé Polaroid waar het lied over gaat.
Rita Zipora speelt WOLKEN live!
– woe 27 juni – Stathe, Utrecht
Deuren open: 21.00 uur
Start show: 21.30 uur
Toegang gratis
– za 7 juli – FestiValderAa, Schipborg
Tijd: 22.00 uur
– za 14 juli – Vondelpark Openluchttheater, Amsterdam
Tijd: 15.30 uur
Toegang gratis
Gorillaz – Fire Flies
Fire Flies is song 4 van Gorillaz album 7 (8 als je de live-plaat meerekent), The Now Now. Dat betekent dat nu een iets meer dan een derde (er staan 11 nummers op) van het nieuwe album beschikbaar is, genoeg om een voorlopig oordeel te vellen. Fans van Blur en Damon Albarn zullen in hun nopjes zijn met The Now Now, want hun held zingt zo goed als alle songs. Dat doet hij met zijn vertrouwde vette Britse accent en zijn gepatenteerde luie timing. Instrumentaal lijkt The Now Now een typische Gorillaz plaat te worden met door reggae, hip hop en Afro geïnspireerde beats en begeleiding.
Met zijn Bootsy-achtige bubbelbas en onthaastte tempo is Fire Flies de ideale soundtrack voor een zoele zomeravond, met de belofte van een korte maar heftige onweersbui die voor de verlangde verkoeling zorgen zal. The Now Now is niet zozeer in alle haast, maar wel met enige spoed opgenomen zodat de plaat klaar zou zijn voor het festival seizoen in alle hevigheid begint. Dat is niet helemaal gelukt, want de zegetocht van Gorillaz is al begonnen. Toch is everybody happy, de fans met sterk nieuw werk, de band met nieuwe uitdagingen. Op Lowlands speelt Gorillaz overigens het laatste optreden van hun Europese tour. Daarna nemen ze een maand rust voordat naar Amerika vertrekken. De fysieke en digitale release van The Now Now is 29 juni.
LIVEDATUM: 5/7 Rock Werchter, België. 17/8 Lowlands, Biddinghuizen.
Beach House – Black Car
Nog eentje dan en dan houden we er mee op. Misschien. Black Car is de derde single van het nieuwe Beach House album die we draaien binnen relatief korte tijd. De reden is tweeledig, Black Car is wederom een toptrack van een topband en hij is essentieel anders dan Lemon Glow en Dive.
De Black Car van Beach House rijdt op elektriciteit. Waar eerdere singles van het 7 album synthesizers combineerden met analoge instrumenten komt op Black Car zo goed als alles uit een doosje. Ook wat sfeer betreft biedt Black Car een andere smaak, de clou zit hem in het woord black.
Al met al mogen we vaststellen dat ook de zevende langspeler van Victoria Legrand en Alex Scally weer zeer de moeite waard is. Het duurt nog even, maar op vrijdag 12 oktober kan je heerlijk wegdromen bij Beach House in TivoliVredenburg.
LIVEDATUM 12/10 TivoliVredenburg, Utrecht